Colofon

Dit is weblog De Contrabas. Begonnen op 21 augustus 2005 door Ton van ’t Hof en Chrétien Breukers. Laatste bericht zal worden geplaatst op 21 augustus 2015, of ergens rond die datum. De weblog zal blijven bestaan, om de rijke archieven niet aan de digitale vergetelheid prijs te hoeven geven.

De redactie was in handen van Chrétien Breukers. De reactiemogelijkheid is gesloten, omdat de website niet ten prooi wil vallen aan eindeloze reeksen spam of aan reacties van notoire internettrollen. Mailen over de website kan aan decontrabas[at]hotmail.com

De boeken van Uitgeverij De Contrabas worden geleverd via Liverse, via CB of direct via Liverse. Eind augustus gaat de nieuwe website van uitgeverij De Contrabas, met bestelinformatie, online.

augustus 2015

ma di wo do vr za zo
          1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 29 30
31            

« Driek van Wissen over 'Boer zoekt vrouw' | Hoofdmenu | Een Babylonische Boekenberg, of zee »

08 januari 2008

De smaak van stilte

Martin Heidegger

Adam Kirsch onderscheidt in een essay in Poetry een 'poetry of the world' en een 'poetry of the earth'. In een 'poetry of the world' is de dichter almachtig aanwezig:

'If [...] the poet is more concerned with world—with the historical, mythic, and spiritual context that the poem creates or invokes—he will tend to see poetry as an active art, and in some sense even a domineering one. The poet of world doesn't just want to preserve an experience with the reader; he wants to interpret experience for the reader. He goes beyond names to commandments.'

In een 'poetry of the earth' gaat de dichter een intieme relatie aan met de lezer, die hij beschouwt als een 'soort partner' in de creatie van zijn werk:

'If the poet is primarily concerned with earth—with displaying particular being and concrete reality—he will tend to conceive of poetry as a passive art, concerned with perception and preservation. The ideal of such poetry is naming: by finding the right name for every being, the poet functions as Adam did in the Garden of Eden, completing God's creation by bringing it into the human realm of language.'

In de 20e eeuw, vervolgt Kirsch, vond er een verschuiving plaats van een 'poetry of the world' naar een 'poetry of the earth':

'The Modernists—and Heidegger belonged to the generation of Eliot and Pound—looked to poetry to re-establish a world, in the Heideggerian sense, at a time when the world they inherited had been shattered. [...] [T]he decline of the poetry of world has meant the rise of the poetry of earth. This poetry—our poetry—prefers to imagine the artist not as a creator, but as a witness. It has a strong sense of ethical obligation, holding that the poet must serve as a bearer of memories and perceptions that history would otherwise sweep away.'

Maar volgens Kirsch is het metafysche aspect geenszins uit onze hedendaagse poëzie verdwenen, integendeel:

'The more widely you read, in fact, the clearer it becomes that our poetry has a distinctive metaphysics, a set of principles or intuitions held in common by poets as different as Seamus Heaney, Charles Simic, and Billy Collins.'

Kirsch is van mening dat de uitdaging voor de hedendaagse dichter ligt in een ontstijgen van het louter catalogiseren van het zichtbare:

'But for the poetry of earth to be more than a bare catalogue of things seen, for it to achieve the linguistic and emotional richness of great poetry, requires a specifically artistic discipline as well. The poet of earth must use language to make us notice what we usually ignore [...] but he must avoid constructing the kind of coercive, tendentious myth that Heidegger builds around those shoes.'

En een mogelijkheid tot dat ontstijgen ligt in het wit van de pagina:

'For if the poet's calling is to let beings be, then anything he says about them is a kind of violation of their integrity; the best poetry would have "the taste of silence." [...] The whiteness the poet seeks is an absence, but also the trace of a presence. It is the white not of void but of erasure, the silence not of muteness but of reticence. [...] It is a contemporary version of the medieval via negativa: only what cannot be said is worth saying.'

Adam Kirsch's essay, dat voor een belangrijk deel wordt onderbouwd met uitspraken van Martin Heidegger, is de moeite van het volledig lezen waard.

Reacties

M.H.Benders

@ Gert:

"Wat we postmodernisme noemen, is de culturele verschijningsvorm van een gelukzalige, hedonistische samenleving waar niemand de behoefte voelt om ook maar met iets te breken."

Alles wat zich na 1950 afspeelt is per definitie postmodern. Met die term kan ik dus altijd maar bar weinig. Het idee dat er na de vijftiger jaren met niets gebroken werd is natuurlijk lariekoek. Elk decennium had grote breekpunten - de hippies braken met de nozems, de punks met de hippies, de yups met de punks, etc. Elk van die bewegingen had een al dan niet sterke tegenhanger in de literatuur.

Mijns inziens leven veel mensen juist in een toestand waarin zij vrezen op de rand te staan van een vergelijkbare verschrikking als die van WWII. Terecht natuurlijk, want in een wereld waar de VS overal Gulags opent, er geen enkele betrouwbare democratie meer over is en een veelkeur aan problemen dreigt op te duiken die uniek zijn in de menselijke bestaansgeschiedenis - gelukzalig hedonisme? Je leeft schijnbaar in een andere wereld dan die ik om me heen zie.


Gert de Jager

De angsten van nu verschillen niet zo heel veel van die in de jaren '50. Koude oorlog en zo. Punks wilden weer dezelfde eenvoud als ten tijde van de rock and roll. De verschillen die er natuurlijk altijd zijn. kunnen op een dieper niveau weer als een herhaling gezien worden. 'Garage' door de jaren heen.
Blijven de yuppen over. Niet echt een tegenvoorbeeld voor mijn visie, geloof ik.

M.H.Benders


Tja, zo kun je natuurlijk ook roepen dat op een 'dieper' niveau absurdisme en surrealisme herhalingen van elkaar zijn omdat ze allebei de vervreemding zoeken. Het is maar de vraag hoe 'diep' zo'n herhalingsanalyse gebaseerd op een gemeenplaats feitelijk is. Het optimisme van de rock 'n roll kun je ook gelijk stellen aan het optimisme van de yup - geld verdienen, hard werken, etc. Ik vind dit eerder erg oppervlakkige analyses - de situatie van nu lijkt ook helemaal niet op de koude oorlog van toen. Om maar één verschil te noemen: er is nu een medium wat de grootmachten niet kunnen beheersen - het internet. Was er geen internet geweest dan hadden naar alle waarschijnlijkheid de bestaande media het met de doorzichtige propagandaparaplu nog wel droog kunnen houden.

Gert de Jager

Hoe dieper je gaat, hoe oppervlakkiger het wordt - ja, daar heb je gelijk in. Het probleem is alleen dat je dan of helemaal van dit soort vraagstellingen af moet zien of je moet beperken tot het eindeloos signaleren van nuanceverschillen.

Samuel Vriezen

Het is precies dat gemechaniseerde "afzetten tegen de vorige generaties" dat zo duidelijk laat zien dat het concept "breuk" de zaak ondertheoretiseert.

Hoezeer veranderingen ook in termen van een breuk ervaren kunnen worden (iets wat trouwens niet per se met modernisme te maken heeft - je zult Rome maar hebben zien vallen...), er staat in elke serieuze innovatieve artistieke praktijk iets anders op het spel dan alleen maar een puberaal fuck you richting de voorgangers.

Wat dat andere zelf is, daar moet het over gaan.

Wat er tegenwoordig aan de hand lijkt is niet dat er geen innovatieve, zelfs radicale, praktijk meer mogelijk zou zijn, maar dat men zulks niet meer als breuk wenst te ervaren. Wat juist daarom kan omdat een "breuk" niet per definitie interessant is.

Innovatieve kunstpraktijken die mij overtuigen werken vaak heel anders dan door op die breuken te hameren. Het gaat vaak juist over het opbouwen, zowel van ideeën, stijlen, technieken als van een artistieke gemeenschap - alleen bouwen ze dan volgens onbekende bouwplannen. "Post-avant", zoals Silliman zegt.

Wandelweisermuziek bijvoorbeeld begon niet met een breuk, maar ze namen Cage serieus, serieuzer dan gebruikelijk in onze wereld (zelfs in die van Cage-liefhebbers), en gaan van daaruit verder. Daaruit ontstond een muziekpraktijk die veel ongewoner is dan wat je krijgt door luidruchtig met dit of dat te breken, en die breuk dan op de bekende podia uit te leven. Juist wie zichzelf in termen van zo'n breuk definieert plaatst zichzelf binnen een bestaande geschiedenis.

RHCdG

Het is natuurlijk zo dat een en ander altijd pas achteraf kan worden gereconstrueerd. Dan kunnen er sporen worden gevolgd, terug naar het verleden, en omgekeerd natuurlijk: vanuit het verleden naar de toekomst. En dan blijkt dat iets zich door alle breuken heen gehandhaafd heeft, constant en onaangedaan is gebleven - die breuk was alleen maar buitenkant! Maar intern, ondergronds, zet zich voort wat zich voort moet zetten, en het geneert zich daarbij niet om gebruik te maken van manifesten en proclamaties waar de ijveraars zich later weer voor moeten generen.

Is het niet zo, Samuel, dat alleen het perspectief hierdoor wisselt, en je in plaats van een geschiedenis die door mensen gemaakt wordt een geschiedenis suggereert die zich autonoom voltrekt?

Samuel Vriezen

Rutger, wat ik wilde betogen is volgens mij iets anders. Het lijkt dat je hier een tegenstelling maakt tussen continuiteit en breuk. Maar ik geloof dat hier uitgesloten derden zijn.

Continuïteit: "Iedereen doet A, dus doe ik ook A".

Breuk: "Iedereen doet A, dus doe ik niet-A".

Combinatie: "Iedereen doet A en B, maar ik ga B doen maar niet A."

Nieuw begin: "Allemaal leuk en aardig dat iedereen A doet, of B, of C, maar ik ga me bezig houden met D."

Meer varianten denkbaar.

M.H.Benders


Nee, de essentie van een 'breuk' is nu juist dat je beweert dat het verwerpelijk is om A te doen, niet dat je zelf nu perse iets anders doet. Je breekt met iets als je het verwerpt.

Zulke breuken vinden nog steeds plaats, denk bijv. aan de diverse dichters die hebben laten weten slampoezie een verwerpelijke vorm te vinden.

Breuken komen nog steeds wel voor, grote bewegingen echter minder. Dat heeft natuurlijk te maken met de verregaande individualisering van de maatschappij zelf.

Ieder mens is feitelijk zijn eigen beweging geworden, met zijn eigen promotiekanaal (weblog) en zijn eigen grotendeels genivelleerde idealen.

Het is in zekere zin een trieste toestand, maar wel een toestand die basaal de voorwaardes schept voor het bestaan van de grote uitzondering, en daar gaat het in de kunsten immers om.

RHCdG

Verwerpen is een oordeel; iets anders doen is een handeling. Iets anders doen dan tot dan toe gebruikelijk betekent niet dat het eerste wordt verworpen; de manier waarop je handelt is niet altijd het gevolg van een keuze uit alternatieven. Daarom lijkt het mij beter (neutraler) om de woordjes 'dus' en 'maar' in Samuels vergelijkingen te vervangen door 'en'.

Overigens behelzen de termen A, B, C en D zelf ook al waardeoordelen. De meeste kunstenaars maken werk zonder zich om die classificaties te bekommeren.

Echte creativiteit, iets maken uit niets, is praktisch en principieel onmogelijk. In kunst wordt alleen maar vernieuwd.

Hans Smit

Het is misschien niet erg ter zake, maar als we 'creativiteit' zo definiëren kan die term als geheel worden afgeschaft, omdat de eerste en laatste uiting ervan de schepping van hemel en aarde door een (vermoedelijk fictief) opperwezen was.

M.H.Benders

"Echte creativiteit, iets maken uit niets, is praktisch en principieel onmogelijk. In kunst wordt alleen maar vernieuwd."

Het is juist onmogelijk om niet iets uit niets te maken. Dat doet iedereen bij voortduring. De kunstenaar lijkt me dan eerder de persoon die alles uit niets weet te maken, zonder dat daarbij ook maar enige 'vernieuwing' te bespeuren valt. Valt er, daarentegen, wel vernieuwing te bespeuren dan heeft hij iets uit iets gemaakt, een grote kunstbeschouwelijke zonde want dat is eigenlijk het werk van de criticus.

RHCdG

Ik zou zowel aan Hans als aan Martijn willen vragen het begrip "niets" met een voorbeeld te illustereren. Mocht dat niet lukken, dan een voorbeeld van "iets" waarvan geen enkel element terug te voeren valt op iets wat daarvoor niet bestond.

Maar hiermee wordt dit alweer een zeikdiscussie; probeer nou gewoon eens een gedachte voort te zetten en te zien of we niet iets verder kunnen stranden dan vorige keren.

M.H.Benders

"Ik zou zowel aan Hans als aan Martijn willen vragen het begrip "niets" met een voorbeeld te illustereren."

Vrij eenvoudig. Erwtensoep met krenten erin, dat vind ik niets.

"Mocht dat niet lukken, dan een voorbeeld van "iets" waarvan geen enkel element terug te voeren valt op iets wat daarvoor niet bestond."

Ook niet zo moeilijk. De muziek van Gerard Joling. Geen enkel element in die muziek valt terug te voeren op iets wat daarvoor niet bestond.

Hans Smit

Hallo! RHCdG komt met de begrippen 'niets', 'iets' en 'echte creativiteit, ik niet. Aan hem om ze te definiëren. Maar misschien is het beter, inderdaad om gezeik te vermijden, dat we de suggestie overnemen om dit terzijde achterwege laten en terug te keren naar de zaak, als iemand daar nog iets meer over te zeggen heeft?

RHCdG

Ik kan me nauwelijks voorstellen dat Martijn zijn antwoorden serieus meent, maar ik heb in elk geval geen zin ze te weerleggen, en ik ga het ook niet teruglezen allemaal.

Wat ik wel wil zeggen is dat het uitermate frustrerend is om voortdurend onderbroken te worden door mensen die over bijkomstigheden menen te moeten vallen, spitsvondig willen zijn, hun taalbeheersing willen etaleren, enz. etc. - en die het vervolgens zover willen brengen dat ik mijn eigen termen kan gaan definiëren, die voor mij geen enkel probleem opleverden. Ik vind het van een zeer hedendaagse, rancuneuze mentaliteit getuigen. Ik ben er één keer eerder ingetuind, maar daar hou ik het maar bij.

M.H.Benders

"Ik kan me nauwelijks voorstellen dat Martijn zijn antwoorden serieus meent"

Natuurlijk meen ik het serieus. Het Niets is een absurde kwaliteit die het best gerepresenteerd kan worden door absurde combinaties. Op materieel vlak is bijvoorbeeld erwtensoep met krenten een prima voorbeeld van iets dat 'Niets' zou kunnen zijn. Jouw idee dat er geen representatie mogelijk is is juist een farce, want als het Niets niet gerepresenteerd kan worden in de werkelijkheid is het Niets begrensd en is het dus geen 'Niets' in de ware zin van het woord. Uitermate cliche ook om te denken dat de afwezigheid van iets op 'niets' duidt - afwezigheid op zichzelf is een negatieve waarde en nul is dat juist niet. Ergo, ik gaf een prima antwoord dat zich ook zeer goed filosofisch laat verdedigen.


RHCdG

Nou goed, best leuk om hier dan op door te gaan, vooral nu het onderwerp er toch niet toe doet -

Niet het niets is begrensd, maar het iets (er is geen reden om het niets te veronderstellen; daarentegen wel het iets). Wat er overschiet, is voor het niets. Ik ben bang dat het niet veel is, wat niet wegneemt dat het, in een allegorie bijvoorbeeld, uiteraard wel gerepresenteerd kan worden, en dan mogelijk absurde trekken aanneemt, - maar dan is het niet meer wat het was.
Verder heb ik nergens gezegd dat de afwezigheid van iets op niets duidt; de afwezigheid van iets duidt in eerste instantie alleen op de aanwezigheid van de afwezigheid van iets.

De erwtensoep met krenten: er is buiten jouw universum nog een andere wereld, en daar had ik het ook over - ik ben met het jouwe ook onvoldoende bekend.

De muziek van Gerard Joling: dat is een goed antwoord op een verkeerd geformuleerde vraag met één ontkenning te veel; mea culpa. Het ging me er uiteraard om te laten zien dat er niets is dat uit niets kan ontstaan. Ergo, niets kan bestaan dat niet uit iets anders voortkomt. Graag dus Jolings antipode nog: de volstrekte originaliteit.

Hans Smit

Niets kan uit niets ontstaan, oftewel alles heeft een oorsprong, ook in de kunst. Dus: in kunst wordt alleen maar vernieuwd en nooit iets volledig nieuws gemaakt. Okee, als de uitspraak zo bedoeld was begrijp ik hem, met dank voor de uitleg.

'Wat ik wel wil zeggen is dat het uitermate frustrerend is om voortdurend onderbroken te worden door mensen die over bijkomstigheden menen te moeten vallen, spitsvondig willen zijn, hun taalbeheersing willen etaleren, enz. etc. - en die het vervolgens zover willen brengen dat ik mijn eigen termen kan gaan definiëren, die voor mij geen enkel probleem opleverden. Ik vind het van een zeer hedendaagse, rancuneuze mentaliteit getuigen. Ik ben er één keer eerder ingetuind, maar daar hou ik het maar bij.'

Dat lijkt me erg verstandig. Ik wil namelijk graag om uitleg kunnen vragen of twijfelen aan iemands standpunten zonder voor rancuneus te worden versleten. Laat mij je verder niet meer onderbreken. Misschien moet gewoon maar niemand je meer onderbreken, dan kun je net zo lang voor jezelf uit tikken als je wilt. Misschien is het verstandiger om dat dan gewoon op je eigen webstek te doen, dan weet je zeker dat je nooit meer gestoord wordt door al dat hinderlijke, bijkomstige, spitsvondige, frustrerende enz. enz. commentaar van anderen. Veel succes!

M.H.Benders

"Het ging me er uiteraard om te laten zien dat er niets is dat uit niets kan ontstaan. Ergo, niets kan bestaan dat niet uit iets anders voortkomt. Graag dus Jolings antipode nog: de volstrekte originaliteit."

Het is irrelevant dat dingen uit andere dingen voortkomen - de originaliteit van een werk wordt namelijk niet bepaald door de mate waarin het op andere werken gebaseerd is. Men spreekt van 'originaliteit' als het werk bestaande elementen op zodanige wijze weet te combineren dat het lijkt alsof er iets volslagen nieuws is ontstaan. Kunst is dus helemaal geen kwestie van 'vernieuwing' maar juist van het combineren van oude elementen op zodanige wijze dat de suggestie van vernieuwing bestaat - en anderzijds is er de 'geheel is meer van de som der delen' lijn waarbij men helemaal niet eenduidig kan stellen dat de delen originaliteit bepalen; het is eerder zo dat de 'som' dat doet en die 'som' is juist helemaal niet perse op eerdere elementen gebaseerd. Bosch heeft wellicht bijbelse invloeden gebruikt maar niemand zal ontkennen dat geen enkele kunstenaar voor Bosch de hel op een dergelijke wijze vorm heeft weten geven.

Dat kunst een soort machine is die steeds oude elementen vernieuwd: sorry, maar dat vind ik toch net wat te simplistisch gesteld. Veel te mechanisch en newtoniaans ook, want het verklaart wezenlijk niets over wat nu feitelijk originaliteit bepaalt.

Hans Smit

Precies. Dat is ook eigenlijk wat ik zocht; eerder dan definities van 'iets' en 'niets' een begin van een definitie van (al dan niet 'echte') 'creativiteit'. Ik denk dat de benaming 'creativiteit' voor een groot deel ook opgaat voor de principes die Martijn Benders hierboven schetst m.b.t. het begrip 'originaliteit'; en ook dat 'creativiteit' een zeer dynamisch begrip is, dat door de millennia heen sterk verschillend is ingevuld (creativiteit betekende voor een grottekenaar waarschijnlijk iets anders dan voor Andy Warhol). Daarbij mag ook nog opgemerkt dat 'creativiteit' door de eeuwen heen vermoedelijk niet altijd een even belangrijk, of zelfs maar positief criterium is geweest voor kunstenaars en hun opdrachtgevers. Maar dit zijn maar losse gedachten, nog voor de koffie, die nadere uitwerking behoeven.

M.H.Benders


Om even een voorbeeld te noemen: het schilderij 'Sleep Deep' van de Amerikaanse schilder Brendan Monroe van wie ik groot fan ben. Het werk is hier te zien:

http://www.richardhellergallery.com/dynamic/artwork_detail.asp?ArtworkID=722

Bijna al de werken van Monroe zijn gebaseerd op rode bloedlichamen. Technisch bezien kun je stellen dat Monroe gebruik maakt van dynamische, op natuurlijke beweging geijkte schildertechnieken waar Pollock ooit mee begon, verder zijn er elementen van absurdisme en surrealisme in zijn werk te ontwaren.

Toch verklaren al deze elementen niet waarom het werk origineel aandoet - er zijn vast wel andere kunstenaars aan te wijzen die ook met bloed werkten, ook met zulke schildertechnieken, etc. etc. - het sterke in Monroe's werk is dat hij steeds hele verhalen weet te suggesteren die zo onwerelds zijn en dat zijn werk, op een of andere manier, aan kalligrafie verwant lijkt. Het is de multidimensionaliteit die het uitstraalt die erg eigentijds is - momenteel is het op zeer wilde wijze spelen met perspectief nogal in zwang binnen de kunstwereld.

Hans Smit

Zeer de moeite waard. Ik kende het nog niet. Vond er nog een stel:

http://www.brendanmonroe.com/paintings.html

En realiseer me eens te meer hoeveel kunstenaars te danken hebben aan het talent van liefhebbers - het talent van mensen om kunst als origineel en creatief te herkennen en hun ontdekkingen uit te dragen. Misschien is dat wel het meest onderschatte talent in de kunstwereld.

Samuel Vriezen

"En realiseer me eens te meer hoeveel kunstenaars te danken hebben aan het talent van liefhebbers - het talent van mensen om kunst als origineel en creatief te herkennen en hun ontdekkingen uit te dragen. Misschien is dat wel het meest onderschatte talent in de kunstwereld."

Wie over dat talent beschikt kan aan de slag als criticus, essayist, tentoonstellingmaker, enzovoort.

RHCdG

Dat lijkt me erg verstandig. Ik wil namelijk graag om uitleg kunnen vragen of twijfelen aan iemands standpunten zonder voor rancuneus te worden versleten. Laat mij je verder niet meer onderbreken. Misschien moet gewoon maar niemand je meer onderbreken, dan kun je net zo lang voor jezelf uit tikken als je wilt. Misschien is het verstandiger om dat dan gewoon op je eigen webstek te doen, dan weet je zeker dat je nooit meer gestoord wordt door al dat hinderlijke, bijkomstige, spitsvondige, frustrerende enz. enz. commentaar van anderen. Veel succes!


Zonder dat je het zelf in de gaten hebt, bevestig je met deze reactie andermaal je rancuneuze inborst. Je gaat ervan uit dat je dingen die je begrip te boven gaan naar je eigen niveau terug kunt dwingen, alsof je een vordering zou hebben uitstaan op alles waar je zelf niet bij kunt. Rechten ontlenen aan het feit dat men zelf in de weg loopt: de mentaliteit van voorheen de LPF-stemmer. Het mooie is nog dat je mij egoïsme aanpraat, terwijl het juist die houding is die van egoïsme getuigt: te beroerd om zich in te spannen, en van de ander eisen dat die op willekeurige momenten tekst en uitleg verschaft. Helaas voor ons ben ik een schrijver die het moet hebben van de medewerking van de lezer, terwijl jij van literatuur eigenlijk alleen een voortzetting verlangt van de ervaring van het verhaaltje dat je voor het slapengaan werd voorgelezen. Het plezier versus het genot van de tekst (Barthes; Gert de Jager legt je wel uit wie dat is).

Het gaat er dus niet om dat ik niet onderbroken wens te worden, zolang die onderbreking verdere gedachtevorming stimuleert. In het ideale geval kom je in discussies ergens uit waar geen van de gesprekspartners eerder is geweest. Dat is me van de mensen hier eigenlijk alleen met Samuel Vriezen wel eens overkomen, het aantal BN'ers en academici ten spijt. Jouw 'bijdragen' zijn er in elk geval op gericht om dat te voorkomen. Je bent het nauwkeurige negatief van hetgeen waar Dirk Vekemans in zijn mooie bijdrage toe oproept. En daarom, beste Hans Smit, negeer ik jou vanaf heden. Het was geen genoegen.

RHCdG

Aanhalingstekens om de eerste alinea vergeten: dat is een citaat van HS waar het vervolg een reactie op is.

Hans Smit

Ach, ik wilde toch al geen lid worden van een club waar mensen als ik worden toegelaten - laat staan van een club waar alleen RHCdG en Samuel Vriezen lid van kunnen zijn. Ik kan me nu wel weer gaan verzetten tegen wat me hierboven in de schoenen wordt geschoven (rancuneus, dom, behept met een LPF-mentaliteit) maar ik denk dat het bericht van RHCdG duidelijk genoeg weergeeft hoe hij in elkaar zit. Als onze bijdragen wederzijds zo overkomen, terwijl we allebei vinden dat ze zo niet bedoeld zijn, houdt het inderdaad gewoon op. Als iemand anders van mening is dat ik hierboven welke gedachtestroom of discussie ook heb onderbroken; mes excuses, ik ben al weg.

RHCdG

Ook bij je afscheid nog erop uit te agiteren en misverstand te zaaien, maar vooruit maar weer: ik ben mijn eigen en enige partijganger en vorm verder geen club.

Samuel Vriezen

Dan blijf ik, geloof ik, over als enig lid van de club van mensen die nooit lid zouden willen worden van een club die mensen als hen accepteert.

M.H.Benders

"Het mooie is nog dat je mij egoïsme aanpraat, terwijl het juist die houding is die van egoïsme getuigt: te beroerd om zich in te spannen"

Leuk om dat te horen uit de mond van de persoon die nooit Aafjes, Amerikaanse poezie of enig andere poezie heeft gelezen dan die die door de goegemeente als 'hip' wordt aangeduidt. Dat getuigt inderdaad van een enorme inborst tot het verrichten van mentale inspanningen. Het doet denken aan een literair criticus die anno 2008 nog steeds 80% van zijn boekkritieken over Gorbatsjov's 'Perestrojka' schrijft...

RHCdG

Het lijkt wel een soort stuip, Martijn, waar je telkens in vervalt. Misschien wil je zo goed zijn en de plaatsen in mijn werk aanwijzen waar mijn gebrek aan kennis van Amerikaanse poëzie, die van Aafjes en de rest van jouw canon een hiaat vertegenwoordigt. Of laat ik de uitdaging nog aantrekkelijker maken voor je: geef alleen maar aan waar ik uitspraken doe die niet in het betreffende stuk zelf verantwoord worden.
Inmiddels beloof ik jou dat ik Aafjes zal lezen zodra ik over Aafjes ga schrijven.

Echt, het volk dat hier rondloopt...

De reacties op dit bericht zijn afgesloten.

Uitgeverij De Contrabas

Cookies

De Contrabas maakt gebruik van cookies. Voor meer informatie Zie hier
.

Laatste reacties

Pageviews


Sinds 21 augustus 2005

Categorieën

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...