Colofon

Dit is weblog De Contrabas. Begonnen op 21 augustus 2005 door Ton van ’t Hof en Chrétien Breukers. Laatste bericht zal worden geplaatst op 21 augustus 2015, of ergens rond die datum. De weblog zal blijven bestaan, om de rijke archieven niet aan de digitale vergetelheid prijs te hoeven geven.

De redactie was in handen van Chrétien Breukers. De reactiemogelijkheid is gesloten, omdat de website niet ten prooi wil vallen aan eindeloze reeksen spam of aan reacties van notoire internettrollen. Mailen over de website kan aan decontrabas[at]hotmail.com

De boeken van Uitgeverij De Contrabas worden geleverd via Liverse, via CB of direct via Liverse. Eind augustus gaat de nieuwe website van uitgeverij De Contrabas, met bestelinformatie, online.

augustus 2015

ma di wo do vr za zo
          1 2
3 4 5 6 7 8 9
10 11 12 13 14 15 16
17 18 19 20 21 22 23
24 25 26 27 28 29 30
31            

« Wie stout is de roe | Hoofdmenu | Martin Ros »

05 december 2007

Lianne Sasja van Kalken – BAR

Lianne Sasja van Kalken is 17 jaar. Ze debuteert met de bundel BAR. Haar website vermeldt allerlei wetenswaardigheden, zoals: 'Voor de mensen die mij kennen zal het begrip "stapeltje" hen niet vreemd in de oren klinken.' Een ongrammaticale zin is een ongrammaticale zin, ook als je 17 bent. Haar uitgever lanceert haar zo: 'Ze oogt lief, met dat blonde haar. En als ze je aankijkt met die grote blauwe ogen, zou je er haast in verdrinken. Onschuldig? Vast wel. Maar ook een beetje stout. Ze is de runner-up voor de generatie van Marlies Dekkers en Heleen van Royen. Met haar 17 jaar is ze de jongste poëzie-debutante van Nederland: Lianne Sasja van Kalken.'

Lees de naar aanleiding van dit bericht en de reacties erop geschreven recensie in de Kleine Zaal >>

Reacties

Cath Blaauwendraad

Ach ja… je bewijst er je sekse ook geen dienst mee, met zo’n debuut, bedacht ik…

...en toen herinnerde ik me opeens mijn Grote Voorbeeld, een dichteres met wie ik voor het eerst aan één tafel mocht zitten. Daar zat ik dan, als blozend debutantje in dit uitgelezen gezelschap, en werd door mijn idool ten overstaan van alle disgenoten afgebrand op morele gronden.

Terecht, veronderstel ik. Maar toch blijft het paradoxaal om iemands waardigheid te krenken opdat zij haar vrouwelijke waardigheid vindt en verdedigt.

Micha Hamel

Wat een rare seksistische opmerking, Catharina. De vrouwelijke waardigheid bestaat uit van alles, en daar vallen naïeve 17e jarige blondjes die koketteren met hun sexy popperige voorkomen ook onder. Het relatief moeiteloos schakelen tussen rolmodellen, door de commercie ingestanste personae en de eigen waardigheid gaat de generatie onder ons doorgaans prima af, aangezien ze niet zo bijzonder geïmponeerd zijn door al onze waarheden en waardigheden. Wat de voor- en nadelen hier weer van zijn, is een ander verhaal.

Cath Blaauwendraad

Micha, misschien heb jij daar als man wat minder last van, maar we leven in een maatschappij die discrimineert op grond van sekse. Probeer je nu voor de grap eens voor te stellen dat jij in een door vrouwen gedomineerde samenleving debuteert als dichter en dat je collega’s allerlei irrelevante informatie op hun flaptekst (laten) zetten die er voornamelijk op gericht is om de seksuele fantasie van oude taarten te prikkelen. Probeer je bovendien voor te stellen dat het succes van je bundel voor een deel afhankelijk is van jouw vermogen om de seksuele belangstelling van oude taarten vast te houden. Zou je je dan misschien iets beter in mijn ‘rare, seksistische opmerking’ kunnen verplaatsen? En begrijpen dat ik het op mijn beurt raar en seksistisch zou kunnen vinden dat een man voor mij gaat bepalen wat vrouwelijke waardigheid is?

Bovendien is er verschil tussen
1. 17e jarige blondjes die koketteren met hun sexy popperige voorkomen
2. 17e jarige blondjes die koketteren met hun sexy popperige voorkomen om hun bundel aan de man te brengen
3. naïeve 17e jarige blondjes die koketteren met hun sexy popperige voorkomen
4. naïeve 17e jarige blondjes die koketteren met hun sexy popperige voorkomen om hun bundel aan de man te brengen

"Een decolleté degradeert niet", beweerde schrijfster Susan Smit onlangs. Het ex-model poseert in jarretels voor het mannenblad JFK ter promotie van haar boek. Ze wil, zegt ze, aantonen dat sensualiteit en het schrijven van beschouwelijk proza naast elkaar kunnen bestaan.

Natuurlijk kan dat. Maar ik moet de man nog ontmoeten die zich als bedspeeltje presenteert om aandacht voor zijn boek te krijgen. Laat staan dat hij zichzelf wijsmaakt dat het in dat geval om ‘sensualiteit’ zou gaan.

Ik kan me niet voorstellen dat iemand die waarde hecht aan het bestaansrecht van haar werk op zich, en waarde hecht aan het bestaansrecht van haar persoonlijkheid op zich (los van de vraag hoe aantrekkelijk ze is voor mannen), ‘moeiteloos’ met zulke rolmodellen om kan gaan.

Tot slot: ik relativeerde in de loop van mijn eerdere post het moralistische standpunt dat ik in eerste instantie innam. Misschien was je dat ontgaan. En nee, ik zou het bovenstaande in een gesprek niet op een ruzietoon gebracht hebben dus hoor die er alsjeblieft ook niet in.

RHCdG

"Maar ik moet de man nog ontmoeten die zich als bedspeeltje presenteert om aandacht voor zijn boek te krijgen."

Het is natuurlijk een volstrekt oneerlijke vergelijking, want mannen zijn geen bedspeeltjes op de manier waarop vrouwen dat kunnen zijn, maar afgezien daarvan: seks wordt vanzelfsprekend ook voor en door mannen als marketinginstrument ingezet: Jan Cremer dankt er het onvergelijkelijke succes van zijn eersteling aan. Buiten de literatuur, maar binnen de kunsten, is het niet minder: de naam van Brad Pitt is goed beschouwd een soort dildoniem, zoals twintig jaar geleden die van Richard Gere dat was, en honderd jaar geleden die van Rudolph Valentino.
Wat doen trouwens die portretfoto's op de achterflappen van dichtbundels?

Cath Blaauwendraad

Rutger, is Cremer een uitzondering of een regel? En was zijn seksuele presentatie erop gericht oude taarten te behagen, of om de instemmende bewondering van medemannetjes over zich af te roepen?

Argh, ik heb er nu al spijt van dat ik hierover begonnen ben. Per slot ben ik in de minderheid hier.

Micha Hamel

Dat we in een maatschappij leven die discrimineert op grond van sekse ben ik niet met je eens. En ook naar minderheden wordt geluisterd. Wat ik wel met je eens ben is dat een slechts op het uiterlijk gerichte wijze van aandachttrekken nogal vermoeiend, irritant en soms zelfs abiect is.

Lammert Voos

Cath, je hebt gelijk wat mij betreft. Laten we het eens hebben over best-seller auteurs als de verfoeilijke Kluun en dat lelijke mens Van Rooijen die nu ook al een glossy van haar zelf heeft, waar ze dan ook weer halfnaakt op staat. Sex sells.
Kluun is een sexueel roofdier, grote held van man en vrouw en ach gut, meneer ontroert ook nog met zijn dode vrouw en status van zielige weduwnaar met klein kind.
Micha, vraag je maar eens af of een vrouw die dergelijke wat mij betreft moreel verwerpelijke en harteloze boeken schrijft ook zo'n media-aandacht zou krijgen.
Dacht het niet, die zou worden afgebrand als hoer.
Je ziet de ongelijkheid al in de wereld van mijn 14-jarige dochter. Jongens die er veel vriendinnetjes op na houden zijn "players" en meisjes "bitches".
Speler of teef als termen voor hetzelfde. Hoezo gelijkheid?

Cath Blaauwendraad

Lammert, het zal me worst wezen of ze me afbranden als hoer, zolang ze mij en m'n werk maar serieus nemen. En inzien dat ik er harder voor heb moeten knokken dan mannen.

Het is in eerste instantie een proces van bewustwording (bijvoorbeeld, waarom refereer je aan het uiterlijk van 'dat lelijke mens' en aan de inhoud van Kluun?) en het helpt, als mannen daarbij iets verder kijken dan hun wereld groot is.

Bovendien kan al die opgepompte pulp me gestolen worden; wat mij steekt is het schaamteloze gebrek aan aandacht voor het werk van uitstekende vakvrouwen die seksueel niet (meer) interessant zijn.

Lammert Voos

Scherp Cath. Ik hou verder wel even mijn mond. Je hebt wederom gelijk.

M.H.Benders

"Lammert, het zal me worst wezen of ze me afbranden als hoer, zolang ze mij en m'n werk maar serieus nemen."

Serieus genomen willen worden is juist een typisch kenmerk van een gebrek aan zelfvertrouwen.

"En inzien dat ik er harder voor heb moeten knokken dan mannen."

Voor wat? Serieus te worden genomen? Waarom is iets wat in klein verband ziekelijk is in groot verband ineens begerenswaardig?

MIcha Hamel

Ik ga hier nu geen lijst opnoemen van boeken die moreel verwerpelijk zijn, door vrouwen (of mannen) geschreven maar die toch fijn, mooi en belangrijk, want voor je het weet gaan we dan proberen te definiëren wat literatuur is, en waarom die boeken gelezen worden. In mijn visie liggen ongelijkheid, ongelijkwaardigheid en discriminatie verder uit elkaar, waar ze bij jou, Lammert, bijna onontwarbaar, overlappend lijken. Verder wil ik je er op wijzen dat de woorden 'player' en 'bitch' beide zowel positieve als negatieve connotaties hebben, in het sociale veld waar jij over rept. In de leeftijdsgroep die jij noemt is juist het ontdekken van de mogelijkheden van de seksualiteit, de rollen die je kunt aannemen, fingeren of vervullen, plus de daarmee samenhangende zelfschatting, de ontdekking van de manipultatieve en machts-mogelijkheden waarmee je de tegenpartij kunt gekmaken, de hier aan gekoppelde sociale positie, 'status' wat mij betreft, een belangrijk aandachtspunt. Dat men hier ook extremen, en 'de' extremen in tegenkomt is nogal wiedes, maar duidt niet op een zorgwekkende disbalans. Daarnaast ben ik geneigd om schrijvers als van Royen en Kluun meer als reactief op de samenleving te zien, dan als leidenden die je de zwarte piet of de schuld zou moeten of kunnen geven van wat er zich in de maatschappij ontwikkelt. Maar Kluun heb ik hier eens als schrijver verdedigd, dat ga ik niet overdoen.

Cath Blaauwendraad

Serieus genomen willen worden is een normale behoefte, zowel in klein als in groot verband. De behoefte wordt sterker naarmate men vaker onheus bejegend wordt; een mechanisme dat jij uitstekend weet toe te passen.

volgens mij is een pepaald persoon hier een te lange tijd niet serieus genomen

M.H.Benders

"Serieus genomen willen worden is een normale behoefte, zowel in klein als in groot verband."

Dat iets een 'normale' behoefte is betekent echter niet dat het een vanzelfsprekend iets is - niet iedereen heeft die behoefte. Om maar een voorbeeld te noemen: je zal in klasverband, vroeger op school, de nodige mensen gehad hebben die flink hun best deden om serieus genomen te worden door de leraar. Ik vond zulke types nooit de meest interessante - en dat is mijn goed recht, n'est ce pas?

"De behoefte wordt sterker naarmate men vaker onheus bejegend wordt; een mechanisme dat jij uitstekend weet toe te passen."

Je speelt hier de rol van slachtoffer, maar ik ben me niet bewust van enige 'onheuse bejegening'. Het staat je vrij mij even met de neus op de feiten te drukken.

RHCdG

Catharina,
Je hoeft geen spijt te hebben dat je erover begonnen bent omdat je in de minderheid zou zijn: allicht wel op deze site, maar toch niet in de literatuur. Vooral in de Angelsaksische wereld inspireert het feminisme een breed literair-filosofisch vertoog.

Wat me wel tegenstaat is de veronderstelling, op allerlei gebied, van equivalenties tussen mannen en vrouwen. Neem een woord als 'bedspeeltje': dat wordt eerst geneutraliseerd, om dan met enige verontwaardiging te constateren dat het niet gelijkelijk op mannen en vrouwen kan worden toegepast.

Ander voorbeeld: 'ouwe taarten'. Alleen wanneer vrouwen en mannen een vergelijkbare biologische ontwikkeling zouden doormaken, zou je kunnen verwachten daar een mannelijk equivalent voor te vinden. Nu kom ik niet verder dan iets als 'vieze ouwe mannetjes' maar dat is toch heel wat anders, en meer in de trant van Hans Kloos' heen-en-weer-machine. Beter, en echt emancipatoir gedacht zou het zijn als vrouwen als aparte en als zodanig te waarderen categorie worden gedacht, in plaats van telkens in betrekking tot iets anders (mannen).

Kortom: laten we ophouden met zoeken naar overeenkomsten en liever het verschil benadrukken. Alleen dan kan de Ander als Ander worden gewaardeerd, en een reductie tot het Zelfde (= de man) worden voorkomen.

Woman is the nigger of the world: een kreet die niet als aanklacht, als ressentiment zou moeten worden gedacht, maar als 'mission statement' ter ondermijning van mannelijke zelfingenomenheid: de vrouw is wat er aan de man ontbreekt.

Cath Blaauwendraad

Beste collega Benders, serieus genomen willen worden is niets anders dan de wens dat iemand de moeite neemt om oprecht te luisteren wat je zegt, of dat nu een leraar, een redacteur, een politieagente of je puberende zoontje is.

Ik heb het gevoel dat jij die moeite niet kunt opbrengen maar voel me daar geenszins het slachtoffer van.

Verder zou ik discussie over onderwerpen die ik belangrijk vind voortaan graag voeren buiten de ruis van deze site.

M.H.Benders

"Beste collega Benders, serieus genomen willen worden is niets anders dan de wens dat iemand de moeite neemt om oprecht te luisteren wat je zegt, of dat nu een leraar, een redacteur, een politieagente of je puberende zoontje is."

Dat lijkt me nu juist een te grote simplificatie van een in wezen veel complexer fenomeen. De student die graag serieus genomen wil worden door zijn leraar doet dit uberhaupt niet omdat hij wil dat de leraar naar hem luistert: voor hem vervult de leraar een soort archetypische functie die hij begeert en wil vervangen, vaak juist uit ontsnappingsdrift: de jungle om hem heen is te complex, dus richt hij zich op de enige stabiele baak in de woelige baren.

Het is zeer de vraag of zulk een archetypische oedipale drift echter leidt tot productie van betere poezie. Het kan wellicht een grote drijfveer zijn, maar het is in dat geval, meen ik, een drijfveer met de nodige haken en ogen. Men neemt door zulke assimulatie namelijk ook de slechte kwaliteiten van de leraar over en het gevaar dreigt uiteraard dat het archetype uberhaupt geen interessante figuur is, van buitenaf bezien. Daarom lijken me dit soort types motivatie eerder verwerpelijk als wenselijk, ook al omdat het typisch vluchtgedrag is dat zich vermomd als competitiedrang.

MIcha Hamel

Het spijt me, Catharina, maar in het "dat ik er harder voor heb moeten knokken dan mannen." jongleer je met onmeetbare, onnavolgbare grootheden, om niet te zeggen: dit is gillende kolder die functioneert als autolegitmatie van een uiterst persoonlijke notie die daarenboven een sleepnet vol half-verzwegen half-impliciete oordelen, waardeoordelen en beoordelingen achter zich aan zeult. Met het "Serieus genomen willen worden is een normale behoefte, zowel in klein als in groot verband." ben ik het in al zijn aspecten roerend eens.

leo hermens

Hoe zou de mannelijke variant van het verkooppraatje zijn? En als die over uiterlijk ging zouden heren dichters zich dan niet tekort gedaan voelen?
'Hij oogt stoer, met dat blonde haar. En als hij je aankijkt met die grote blauwe ogen, zou je er haast in verdrinken. Ruig is hij, maar ook een beetje lief. Hij is de Bradd Pitt der poëten." Bah. Het is een oud liedje.

Coen Peppelenbos

Geil, Leo. Zou er meteen een bundel van kopen.

De reacties op dit bericht zijn afgesloten.

Uitgeverij De Contrabas

Cookies

De Contrabas maakt gebruik van cookies. Voor meer informatie Zie hier
.

Laatste reacties

Pageviews


Sinds 21 augustus 2005

Categorieën

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...