Gedicht van de week - Charles Ducal

AAN DEZE KANT

Op een dag, denk ik, begint het te sneeuwen,
een zondag heel vroeg als niemand het merkt.
Wij liggen in bed, al gedurende eeuwen
en luisteren aandachtig hoe het zich herstelt,

(terwijl de levenden met laarzen en schoppen
en op de wegen hun sporen van zout
omdat het vervoer hiernaartoe nooit mag stoppen
en onderweg nog zoveel moet bijgebouwd)

zo onhoorbaar omdat de tijd niet kan kloppen
en de klok stilstaat op zondag 5.10, heel precies.
Wij luisteren en horen hoe wij in de sneeuw
als kinderen ravotten, wij maken geen sporen.

Alleen wat gestuif, heel licht, als van poëzie.

Charles Ducal

'Aan deze kant' van Charles Ducal is de 45e bijdrage die in het kader van het project 'Gedicht van de week' op de Contrabas is geplaatst. In totaal zullen 52 dichters, die minstens één bundel bij een reguliere uitgeverij hebben uitgebracht, worden uitgenodigd om een nog niet eerder in digitale of gedrukte vorm gepubliceerd gedicht op de Contrabas te plaatsen. Dit project wordt mogelijk gemaakt door steun van het Lira Fonds.

Charles Ducal (1952) schreef onder meer de bundels 'Het huwelijk' (1987), 'De hertog en ik' (1989), 'Moedertaal' (1994), 'Naar de aarde' (1998) en 'In inkt gewassen' (Herman De Coninck-prijs, 2006).

Comments

[Geplaatst door: Chrétien Breukers]

Alleen wat gestuif, heel licht, als van poëzie.

Beste meneer Ducal... dit is een zeer mooie zin, die alleen al het hele Lirajaar subsidie waard is. Waarvoor dank.

[Geplaatst door: hans kloos]

Hm, ik vond dit nou net de minste regel. Alsof de poëzie altijd zo klein en wegwaaibaar is. Teveel het cliché bevestigend.
Wat eraan voorafgaat, vind ik veel intrigerender.

[Geplaatst door: Paul R.]

Wat het is dat dit gedicht doet rechtstaan als een huis? Wat het kan zijn? Naar mijn gevoel is het, het "Wij maken geen sporen". Dat is wat de gedichten van Ducal met alle poëzie van enig niveau gemeen hebben: het verlangen om geen sporen te maken... (En daarmee, bijna als per ongeluk, ook niets anders doen dan dat uiteraard wél te doen…).

[Geplaatst door: zijlstra]

Nee dit kan mij niet geheel bekoren

Die vierde regel in de eerste strofe loopt niet.
Je mist een 'naar' (het is 'luisteren naar' iets) en dat blijft hangen
In de tweede strofe zie je dat dan plots terug in het lelijke 'hiernaartoe'.
Dat wringt.
Mogelijk vindt een ander dit juist intrigerend, maar ik dus niet.

Bij die gehele tweede strofe trek ik gekke bekken; hij is wel leuk grammaticaal incorrect, maar er wordt alleen op verkorte wijze iets gezegd zonder dat het een poëtische opening geeft.

De derde strofe, op die dubieuze tweede regel na (kan een klok stilstaan op zondag - geeft die klok ook de dag aan?) vind ik wel erg mooi en wordt prachtig afgemaakt in die slotregel.
Hij mag cliché zijn zoals ik iemand zag zeggen, maar het beeld van luisteren en onhoorbaarheid krijgt iets compleets met dat 'gestuif'; alsof je ziet door te horen en hoort door te zien.

[Geplaatst door: MIcha Hamel]

Ja mooi is dat, dat die 5.10 zowel de datum (vroege sneeuw) als de tijd kan zijn. Al zal het de tijd zijn, die op een wekkerradio immers hartstikke roerloos stilstaat voor de duur van 1 minuut - en dat is lang, dat voelt inderdaad zo, zo angstig eeuwig. En dan breekt hij de tijd open door als kind present te zijn in het ravotten (hetgeen zowel tegenwoordige als verl. tijd kan zijn), zichzelf tussen hen te zien, ofwel zichzelf als kind in de situatie te herinneren. Dan flitst hij de wij weer terug in het tegenwoordige 'maken'- hetgeen toch ook nog een vleugje preasens perfectum behoudt. En inderdaad, poëzie is heel klein en wegwaaibaar. 't Zijn een paar woordjes, woordjes die maar heel zelden iets teweegbrengen, bij weinig mensen, soms. Het in de wereld verschijnen van een nieuw gedicht is een kleinere gebeurtenis dan de introductie van de iphone, bijvoorbeeld. Het is ook niet eenzelfde soort gebeurtenis, oh nee, eerder tekent het de chique bescheidenheid van een secure artiest, die zichzelf niet te groot waant. De 'wij' van dit gedicht kun je behalve als huwelijkstandem ook lezen als de verzameling dode dichters die in hun graven liggen, hetgeen de titel dan ook duidelijker maakt, het 'de levenden' en het prachtige 'denk ik' in regel 1. Datgene tussen haakjes wordt dan ook duidelijk 'de andere kant', alwaar de taal behoorlijk wat praktischer en prateriger is, inderdaad. Hetgeen hij dus ook laat zien. Misschien dat het daarom ook belangrijk is dat die tijd stilstaat; omdat het zowel een grafstem als een wakkerliggedachte kan zijn. Een fantastisch boventijdelijk gedicht, vind ik, en ook mooi om de verboden chlichésneeuw unverfroren binnen te laten, dat moet je ook maar durven en laten lukken.

[Geplaatst door: RHCdG]

Ja mooi hè. Zo mooi. Echt zo ontzettend mooi. Mooi ook die sneeuw. Dat unverfrorene. Zo mooi. Zo ontzettend mooi. En gedurfd ook. Zo klein en wegwaaibaar. Jammer dat het maar bij zo weinig mensen wat teweeg brengt. Dat vleugje praesens perfectum. Denk ik. Zo mooi.

[Geplaatst door: Chrétien Breukers]

Vind je het mooi, Rutger? Nou? NOU?

[Geplaatst door: RHCdG]

Ik vind vooral die kritiek erop zo mooi. Ook zo geheel vrij van aanstellerij, wat het extra fijn maakt. Echt hoor, petje af.

[Geplaatst door: Otto Maanzaad]

Koud, zo zonder petje, met al dat gestuif, hoe licht ook, als van poëzie.

[Geplaatst door: Arthur Bremer]

Chretien, mijn opmerking was slechts een reactie op Rutger's commentaar. Geen kritiek op het gedicht.

[Geplaatst door: Chrétien Breukers]

Daar gaat het niet om. Ik wil namen, en rugnummers (of weblogs/websites), geen half-anonieme reageerders.