Gedicht van de week - Peter Theunynck

KLEUREN

GEEL

is het meisje dat klopt en roept aan de plank
haar gezicht in het schijnsel van wegtrekkend licht
de vrouw op haar eindbed die terugvloeit naar het begin
waar de wereld verdampt in het licht van de broedlamp
dansend en driftig de zon boven beesten en kopvoeters
het koren stuivend van drift in de trillende lente

BLAUW

voeg er geel bij en je hebt gras
meng er rood onder en je krijgt stront
de kleur van de grond in de bossen van Fort in de lente
precies in dat stuk dat geen stort is, wondert het onwaarschijnlijkste
blauw, wemelt en wacht op het woord van een don fabulist die van hemel
en aarde eet en vergeet hoe het bulldozergeel van de macht hem verteert

ROOD

rood is de adem van de liefde
het spoor van een lichaam dat lijdt aan zichzelf
rood is een spier waar het ondier de speer in stak: het zingen van duizend
lippen, een lied van verlangen dat leegloopt in het zand van het volk
rood is de dood op poten, snelheid die ruikt naar paard en benzine
naar rubber dat lekt uit de hand van een uit de hand gelopen koning

ZWART

zwart is de harde taal van de stilte
die schreeuwt als een tak in de mist
zwart is de rok van de macht met glanzende knopen
de hoop van een mijnwerkerslamp, het kloppen van goud
in de grond, de kernenergie van de domheid, het mes dat wedt
op geweld, het been dat afsterft terwijl je er vooralsnog op staat

Peter Theunynck

'Kleuren' van Peter Theunynck is de 36e bijdrage die in het kader van het project 'Gedicht van de week' op de Contrabas is geplaatst. In totaal zullen 52 dichters, die minstens één bundel bij een reguliere uitgeverij hebben uitgebracht, worden uitgenodigd om een nog niet eerder in digitale of gedrukte vorm gepubliceerd gedicht op de Contrabas te plaatsen. Dit project wordt mogelijk gemaakt door steun van het Lira Fonds.

Peter Theunynck (1960) publiceerde 'Berichten van de Pan American Airlines & Co' (1997), 'De bomen zijn paars en de hemel' (1999), 'Man in Manhattan (2003) en 'Traangasmaatschappij' (2006).

Comments

[Geplaatst door: RHCdG]

WIT

En wit is de grond van het gedicht
Dat veel geouwehoer verdraagt
Maar soms toch de voorkeur geeft aan zichzelf
Vooral als er weer eens een kleurenleer ten beste wordt gegeven
Een encyclopedie van grote woorden Terwijl de regenboog en de wereld daar best zonder kunnen.