Gedicht van de week - Lucas Hüsgen

WATERVAL

Wij waren toch op zoek naar
de stille waterval... wij liepen daar maar
wat... niet hoorde ik jouw verhaal
van de stille waterval, niet van je kreet,

dat je broer zich simpel verstapte... bij de
stille waterval, waar ook ik naar op zoek was, telkens
opnieuw, in het volgende bos, kriskras
tussen al dat loof de bewegingen bepalen,
alsof loof daar ooit iets mee opschiet,
bewegingen daarmee hun zwaarte verliezen,

telkens
een volgend sluierend water
gezocht tussen loof voor het
volgende bezoek, waar jouw
broer niet

uitglijdt, de stille waterval
luistert naar loof... kan niet best
een eind naar beneden, hoofd
voorover, dan zie jij
niet wie pal naast je stond,

vooroverslaan, zomaar, tientallen
meters, langs rotsen op, om op

het plateau, het

rotsplateau terecht te komen, alsof jij
daar toch opnieuw versluiering mag zien,
tussen loof, langs de rotsen op, ook
je bewegingen erop afmeet, maar
jij past op, ik ook, terwijl hij daar

niet ligt, telkens er altijd weer
iemand anders moet liggen, via
de kortst mogelijke route, geluid
dat ontsluiert meekrijgen, je

hoort het niet, het
blijft stil bij de
stille waterval, die wij
telkens opnieuw zoeken
voordat jij geen kreet meer slaakt
alsof bewegen lichtheid verspeelt.

Lucas Hüsgen

'Waterval' van Lucas Hüsgen is de 38e bijdrage die in het kader van het project 'Gedicht van de week' op de Contrabas is geplaatst. In totaal zullen 52 dichters, die minstens één bundel bij een reguliere uitgeverij hebben uitgebracht, worden uitgenodigd om een nog niet eerder in digitale of gedrukte vorm gepubliceerd gedicht op de Contrabas te plaatsen. Dit project wordt mogelijk gemaakt door steun van het Lira Fonds.

Lucas Hüsgen (1960) publiceerde naast proza verscheidene dichtbundels, waaronder 'Nevels orgel' (1993), 'Stoa' (1997), 'Deze rouwmoedige schoonheid' en 'Verpoosd in schaduw' (1996).

Comments

[Geplaatst door: hanz mirck]

Het beste gedicht wat ik ooit las van deze meester. Als een waterval zo helder, en toch mysterieus.

[Geplaatst door: Chrétien Breukers]

Op het gevaar af dat ik alle avant-gardisten nu tegen me in het harnas jaag: wat een mooi, poëtisch, ja zelfs ontroerend gedicht... Leopold, Gerhardt op haar beste momenten, Nijhoff... dat werk. Hoedje af.

[Geplaatst door: Koenraad Goudeseune]

Ik sluit me aan bij die lof. Prachtig.