Jean-Luc Dey

Jean-Luc Dey werd in 1957 geboren in het Franse Montbéliard in Franche-Comté. Hij is leraar Engels en beeldend kunstenaar. Als dichter neemt hij vooralsnog een bescheiden plaats in in de Bretonse letteren met zijn bundel Hin hag amzer, die in 1990 verscheen. In 1998 nam vertaler Jan Deloof de onderstaande gedichten op in zijn omvangrijke tweetalige bloemlezing Ném eus lec’h all ebet/Ik heb geen ander land, uitgegeven als Kruispunt 174. (Kees Klok)

YIN EN YANG

De mens is doder
De mens is ontmanner
De mens is onbeduidend
De mens is afperser
De mens is wachter
De mens is berekenaar
De mens is verdeler

De mens is zaaier
De mens is bouwer
De mens is onbegrensd
De mens is verteller
De mens is maker
De mens is kunstenaar
De mens is dromer

De keuze staat hem vrij
In de schaduw van zijn lot...

Lees verder >>

Arbeiderspers (en Pfeijffer) op Second Life

Uitgeverij De Arbeiderspers opent op 7 juni als eerste Nederlandse literaire uitgeverij een virtueel kantoor op Second Life. Dit gebeurt naar aanleiding van de verschijning van het boek Second Life van Ilja Leonard Pfeijffer, dat die dag om 17u30 digitaal gepresenteerd zal worden. Pfeijffer is al maandenlang bewoner van deze populaire, driedimensionele wereld waarin bewoners een nieuwe identiteit (avatar) kunnen creëren. In het boek doet hij verslag van alle facetten van zo'n tweede leven.

Lees verder bij de Papieren Man >>

Minoes gaat Ingrid Jonker spelen

De Nederlandse actrice Carice van Houten gaat de rol spelen van de Zuid-Afrikaanse dichteres Ingrid Jonker in de speelfilm Smoke and Ochre. Dat heeft producent Riba Film donderdag bekendgemaakt. Van Houten maakt deze zomer haar buitenlandse filmdebuut met de titelrol in de thriller Dorothy Mills van regisseuse Agnes Merlet. De actrice staat flink in de internationale belangstelling na haar hoofdrol in de kneukfilm Zwartboek van regisseur Paul Verhoeven. Smoke and Ochre wordt geregisseerd door Paula van der Oest, die eerder ook tekende voor het voor een Oscar genomineerde Zus & zo. De opnames vinden volgend jaar plaats.

Bron: nu.nl

Van Buiten naar Binnen

Heerlijk toch? Zo'n vrijdag. Echt een dag van persberichten. Het wrochtsel met deze titel sprong er vanochtend uit: Nieuwe toolgids voor de culturele sector; op naar een cultureel divers publiek. Ik citeer even royaal, met de vertaling ertussen:

'Culturele Zondagen en Netwerk CS Utrecht brengen begin juni de etnomarketinggids Van Buiten naar Binnen uit, een adressengids en naslagwerk voor culturele marketingmedewerkers die een divers publiek naar binnen willen halen.'

Vertaling: 'Twee zwaar gesubsidieerde organisaties hebben een adressenboekje geknipt en geplakt en dat komt binnenkort uit.'

'De multiculturele samenleving is een feit. Alleen al in de stad Utrecht heeft ruim 30% van de bevolking een niet westerse culturele achtergrond. Culturele instellingen staan voor de uitdaging om zowel programmering als publiek meer cultureel divers te maken. Dat is een uitdaging, maar ook lastig omdat bijvoorbeeld de etnomarketing voor veel instellingen een ingewikkelde en tijdrovende klus is.'

Vertaling: 'Je kunt meer subsidies krijgen als je in je plan of aanvraag de woorden "Turk", "Marokkaan", "Surinamer", "Antilliaan" of, heel goed, "Nieuwe Nederlander" gebruikt.'

'De nieuwe gids Van Buiten naar Binnen biedt een selectie van de belangrijkste adressen die een ingang kunnen vormen naar nieuw publiek. Circa 90 pagina's informatie over geschreven en nieuwe media, radio, tv, stichtingen en instellingen die actief zijn voor de Marokkaanse, Surinaams/Antilliaanse en Turkse gemeenschappen.'

Vertaling: 'Wat via Google binnen een paar minuten op te zoeken is, zetten wij hier in een boekje vol bij voorbaat gedateerde informatie bij elkaar.'

'Een apart hoofdstuk is gewijd aan instellingen en media die actief zijn op het multiculturele vlak. Dankzij deze gids kunnen marketingmedewerkers de tijdrovende eerste stap van het verzamelen van mogelijk interessante media en/of samenwerkingspartners overslaan en direct aan de slag.'

Vertaling: 'Wij zetten de grabbelton alvast voor jullie in het midden.'

'Netwerk CS,de landelijke instelling die diversiteit probeert te stimuleren in de culturele en Culturele Zondagen, vinden het een noodzaak dat marketingmedewerkers ondersteund worden in hun pogingen om nieuw publiek te bereiken.'

Vertaling: 'Wij zijn er voor jullie, en als jullie dat niet willen, zijn jullie stom.'

'Met deze uitgave beogen ze echter geen etnomarketingbijbel te hebben gemaakt. Mariëlle Pals, projectleider van de Culturele Zondagen: "Er is geen eenduidig recept, dé allochtoon bestaat niet. Deze toolgids is een eerste stap, de traditionele vormen van marketing werken namelijk vaak niet, we moeten veel inventiever zijn. We bieden handvaten voor een eigen en doeltreffend netwerk. Je moet er daarna natuurlijk zelf op uitgaan om contact te leggen en uit te bouwen. Wellicht dat door elkaar beter te leren kennen weer nieuwe ideeën ontstaan voor projecten of producties."'

Vertaling: 'Wij zullen die allochtoon wel eens aan onze kunst helpen.'

Nou. Die gids moet ik hebben. Ik ga er in mijn buurt, waar veel netwerken bestaan van niet te definiëren allochtonen, eens flink mee aan de slag. Dat zullen die bromnozems op de Kanaalstraat vast op prijs stellen.

In ernst. Persberichten die zo'n toon ('dé allochtoon bestaat niet') aanslaan, getuigen vooral van minachting. Minachting voor cultuur, minachting voor mensen die kunnen lezen en schrijven, minachting voor kunstenaars, minachting voor alles en iedereen die niet past in 'een eigen en doeltreffend netwerk'.

En, niet in de laatste plaats: dit persbericht getuigt, vooral, van minachting voor 'dé allochtoon' – die door Netwerk CS Utrecht en de Culturele Zondagen is omgevormd tot een van het keurmerk 'Cultureel Halal' voorziene subsidiekoe. Een koe die best met rust gelaten zou kunnen worden, als de 'multiculturele samenleving' – dit bedenksel van politici – echt zou bestaan.

Gedicht van de week - Tonnus Oosterhoff

---

Voor met klei gevulde ogen
paradeert poes maar hij is stijf,
zijn staart gestreken, zijn ogen
staan in zijn hoofd. Zwaluwen juballen ingesnoerd
in touw op de wind, de wind huilt.

Deze honkbalhandschoen heeft geen wijsvinger.
Deze wijsvinger is een windroos,
deze windroos lijkt op een klok, de meest
voorkomende verspelling is wijvinger.

achtwijzerige vijfvingerige sloophamer

Tonnus Oosterhoff

Bovenstaand titelloos gedicht van Tonnus Oosterhoff is de 26e bijdrage die in het kader van het project 'Gedicht van de week' op de Contrabas is geplaatst. In totaal zullen 52 dichters, die minstens één bundel bij een reguliere uitgeverij hebben uitgebracht, worden uitgenodigd om een nog niet eerder in digitale of gedrukte vorm gepubliceerd gedicht op de Contrabas te plaatsen. Dit project wordt mogelijk gemaakt door steun van het Lira Fonds.

Tonnus Oosterhoff (1953) publiceerde een roman, verhalen, essays, hoorspelen en gedichten. In 1990 debuteerde hij met de dichtbundel 'Boerentijger'. Daarna volgden 'De ingeland' (1993), '{Robuuste tongwerken,} een stralend plenum' (1997), 'De lichtjes op de autoradio...' (1998), 'Wij zagen ons in een kleine groep mensen veranderen: gedichten' (2002) en 'Hersenmutor: gedichten 1990-2005' (2005).

Grote schoonmaak

Adriaan Jaeggi maakt op zijn weblog melding van een 'grote schoonmaak', die PBO (net als de leiders van de [voormalige] DDR zijn uitgevers dol op afkortingen; PBO staat voor Prometheus, Bert Bakker en Ooievaar, de drie 'pijlers' waarop deze 'uitgeefgroep' rust) treft of gaat treffen. Zijn bericht staat hier. Zijn er lezers van de Contrabas die meer weten?

Update 1
Inmiddels is er in de reacties hieronder, en op de website van Boekblad aandacht aan de kwestie besteed:

In wat Jaeggi op zijn weblog een 'late voorjaarsschoonmaak' noemde zouden volgens hem 'tientallen' schrijvers moeten vertrekken bij PBO, de uitgeverij die Jaeggi inruilde voor Nieuw-Amsterdam. In zijn bericht meldde Jaeggi geen namen van schrijvers.
PBO-hoofdredacteur Job Lisman noemt de bewering van Jaeggi grote onzin. 'Ik heb hem gebeld en gevraagd of hij één schrijver kon noemen die bij ons zou moeten vertrekken,' vertelt hij. 'Het kan natuurlijk voorkomen dat we een manuscript weigeren omdat de kwaliteit onvoldoende is, maar zelfs dat is de afgelopen maanden niet gebeurd. Jaeggi had het over twee bronnen, maar wilde niet zeggen wie dat zijn. Het is dus gewoon niet waar.'
Jaeggi meldde desgevraagd per mail dat hij de aanvankelijke berichten over de ontwikkelingen bij PBO 'niet definitief bevestigd' krijgt en dat hij dat 'één dezer dagen' ook zal vermelden op zijn weblog.

Update 2
Inmiddels is dat gedaan, en wel hier.

Biesheuvel ontvangt vandaag P.C. Hooftprijs

Maarten Biesheuvel schreef prachtige verhalenbundels. In de bovenkooi. De weg naar het licht. De angstkunstenaar. De verpletterende werkelijkheid. Reis door mijn kamer. En zo verder en zo voorts. Vandaag, 24 mei 2007, ontvangt hij de P.C. Hooft-prijs in het Letterkundig Museum. Een Vandaag maakte naar aanleiding van deze heuglijke gebeurtenis een reportage over deze wonderlijke auteur, die, en dat is goed nieuws, een schrijfkramp van 12 jaar te boven zegt te zijn. Kijk maar. Ook bij NOVA aandacht voor Biesheuvel. Deze reportage is hier te bekijken.

Patty Scholten publiceert twee bijzondere kinderboekjes

Patty Scholten publiceerde deze week twee kinderboeken, beide geschreven bij natuurfoto's van Dos en Bertie Winkel. In Knuffie op pad wordt over de omzwervingen van een jonge keizerspinguïn op de zuidpool verteld in vijfvoetige kwatrijnen met veel dubbelrijm. Knuffie wordt in een crèche gestald als zijn ouders uit vissen gaan, loopt weg, maakt allerlei avonturen mee, ontmoet mensen en andere pinguinsoorten – en komt tenslotte weer veilig bij zijn ouders terug. Ik kan jullie verzekeren dat er hier bij ons in huis opgelucht adem werd gehaald. Lenny de Blenny gaat over een Blenny, inderdaad, een nogal merkwaardig zeeding met een intens taalgevoel. Dit boek bevat de nu al klassieke versregels:

‘k Woon in een koker en heet Lenny.
Ik ben geen slijmbal maar een blenny.

Goh – schrijvers die zich van poëtische trucs bedienen

'Diep in mijn hart vind ik de meeste dichters geen dichters maar schrijvers die zich van poëtische trucs bedienen.' Goh. Lees meer, op het weblog van Brands, waar het gaat over handelingen, door de dichter Rogi Wieg verricht; niet over poëzie in het algemeen of over de poëzie van Rogi Wieg in het bijzonder. Hoewel, toch wel, heel even, als Brands beschrijft hoe Wieg beschrijft hoe Morriën (over wie Wieg zeer merkwaardige passages heeft geschreven in zijn 'dagboek' Liefde is een zwaar beroep) sterft... namelijk op een drafje.

Dat is inderdaad een mooi beeld: iemand die op een drafje sterft. Maar het is ook, hoe zal ik dit nu eens zeggen... het is ook een beetje natrappen, om in dezelfde beeldsfeer te blijven. Iemand die binnenkort zeker niet meer kan lopen toch nog een drafje laten maken... En dan nota bene Morriën, die eigenlijk nooit de indruk maakte te draven, of het leven op een drafje tegemoet te snellen.

Het, jawel, nare, het bijna ethisch bedenkelijke, wat soms in het werk van Wieg opduikt, vooral als hij over vroegere geliefden of vrienden schrijft, maakt zijn werk – voor mij – nagenoeg onverteerbaar. Wieg weet zich voortdurend vast te schroeven in hopeloze situaties, die via een door hemzelf bedacht analysemodel toch altijd de schuld van 'de ander' zijn. Daar kunnen eventuele mooie beelden niet tegen op. Als dit moralistisch klinkt, kan ik daar niets aan doen.

Misschien kan Brands de zin 'Diep in mijn hart vind ik de meeste dichters geen dichters maar schrijvers die zich van poëtische trucs bedienen.' later nog wat uitgebreider toelichten? En kan hij ons onthullen of al die interviews met al die dichters, week in, week uit, zijn leven zo langzamerhand niet tot een hel maken? Kunnen we weblogpingpongen.

Poëzie in Sint-Martens-Latem

Misschien een idee, vlak voor de vakantie: een literaire wandeling door Italië. Bijvoorbeeld: met Pindaros op Sicilië. Afdalen in de catacomben, Lord Byron achterna lopen op de Via Appia. Met andere ogen kijken naar de mozaïeken van Ravenna. Lopen in Umbrische sporen van Franciscus en het Toscane in de fabels van Da Vinci eens bezien.

Het kan allemaal, op 24 mei aanstaande, in Sint-Martens-Latem, waar die de laatste jaren alsmaar & overal opduikende Karel van de Woestijne heeft gewoond. In galerie Mens en Natuur aldaar zal Patrick Lateur een poëzieavond verzorgen.

Lateur publiceert dichtbundels, vertalingen en bloemlezingen. Hij is lid van de Koninklijke Academie voor Nederlandse Taal- en Letterkunde, het Guido Gezellegenootschap en hij is redacteur van Kunsttijdschrift Vlaanderen. Bovendien heeft hij heel mooi en lang haar. Van hem verscheen recent Amor in Roma. Liefdesavonturen van Catullus tot Claus (2006) en Dichters hebben vele moeders. 150 literaire epigrammen uit de Anthologia Graeca (2007).