NAAM- MAAR NIET SPRAKELOOS

In deze kille klinische kliniek, dit zielige zieltogende ziekenhuis,
deze materne make my day materniteit toon ik een eerste middel-

vinger naar mijn verwekkers en het grondpersoneel
– u bent een klein doch fijn publiek.

Hier ben ik dan, rond en rond en met putjes in mijn kont. Gillend,
zoals de handleiding het wil, pis ik in de lucht van prematuur jolijt.

Hallo wereld! Moeten die twee huilebalken mij introduceren of zal
ik volstrekt anoniem mijn vuiligheid op uw aardkorst deponeren?

Wel dan, grienende grieners, krijg ik nog een naam of hoe zit dat?
Zeg op! Ben ik met mijn gat in de boter of in de stront gedonderd?

Weet je wat, 'k zal een beetje helpen...
noem mij Sticky of Stinky. Of Pee Beer. Of

Zaad-Dat-Voor-Rots-Was-Bedoeld-De-Eerste.
Mijn luier lekt vele ladingen.

Philip Hoorne

Het gedicht 'Naam- maar niet sprakeloos' van Philip Hoorne is de 17e bijdrage die in het kader van het project 'Gedicht van de week' op de Contrabas is geplaatst. In totaal zullen 52 dichters, die minstens één bundel bij een reguliere uitgeverij hebben uitgebracht, worden uitgenodigd om een nog niet eerder in digitale of gedrukte vorm gepubliceerd gedicht op de Contrabas te plaatsen. Dit project wordt mogelijk gemaakt door steun van het Lira Fonds.

Philip Hoorne (1964) publiceerde de bundels 'Niets met jou' (2002), 'Antwerpen, de stad in gedichten' (2003), 'Inbreng nihil' (2004) en 'Het ei in mezelf' (2005).