Gloeirest

Van kalmte wordt de kamer wijd.
We liggen zwijgend met een dunne maan
tussen ons in. Schemer is een suizeling

die duurt tot een van beiden
spreekt en, als een koude hand, de roes
verbreekt. Vensters staan op ruimte open

slaap blijkt stug. Mijn hoofd past
in het kussen, maar blijft talen
naar het gloeien van je rug.

Reine De Pelseneer

'Gloeirest' van Reine De Pelseneer is het 1e gedicht dat in het kader van het project 'Gedicht van de week' op de Contrabas is geplaatst. In totaal zullen 52 dichters, die minstens één bundel bij een reguliere uitgeverij hebben uitgebracht, worden uitgenodigd om een nog niet eerder in digitale of gedrukte vorm gepubliceerd gedicht op de Contrabas te plaatsen. Dit project wordt mogelijk gemaakt door steun van het Lira Fonds.

Reine De Pelseneer (Zandhoven, 1982) is licentiaat Germaanse Taal- en Letterkunde. Zij publiceerde gedichten in onder andere Deus ex Machina en Gierik & Nieuw Vlaams Tijdschrift. In 2005 verscheen haar debuut Doorgrond, bij Uitgeverij P.

Armando en andere zaken

In Meander een interview van Sander de Vaan met Jana Beranová: "Waaraan moet volgens jou een uitstekend gedicht voldoen? Alles moet kloppen: vorm en inhoud, beeld, ritme. Je moet niet uitleggen, maar laten zien en voelen. En vooral: een gedicht moet verrassen. Er is niets nieuws onder de zon, nieuw is hoe je het verpakt." WAUW - gaat dat lezen >>

De nieuwe KOMKOMMER & KWEL is online met poëzie van Bert Lema, Paul van Ostaijen, G.G.M. Utermark, MiaMia, Pom Wolff, Hélène Gelèns, Bert van Beek & jan Holman - en allemaal met gedichten die VERRASSEN >>

In 8weekly recenseert Lies van Gasse Schuim van Alfred Schaffer: "Dichters zijn niet gebonden aan de alles overschreeuwende eis om bevattelijkheid. Voor hen lijkt een ander credo te gelden: de lastigste zijn de beste. Vandaar mijn volledige goedkeuring voor Schuim, de nieuwe bundel van Alfred Schaffer. Ik had het kunnen zien aan zijn blik op de achterkaft..." ????? (Ik heb het einde van de recensie niet gehaald, kan u dus niets mededelen over haar eindoordeel.)

Het Armando Museum viert 8ste verjaardag. "Zondag 10 december van 15.00 tot 17.00 is Armando in Amersfoort om zijn werk te signeren. [...] Onlangs is nieuw onderzoek naar Armando's werk afgerond, met name naar zijn poëzie, door Trudie Favié. Zij legt verbindingen tussen bijbelse en mythologische figuren, bijvoorbeeld Jezus, Maria Magdalena, Savonarola e.a., en werken van de niet-christelijk opgevoede Armando. De resultaten daarvan zijn te zien in de tentoonstelling 'Mijn schuld is niet van hier', Bijbel, mythologie en het werk van Armando."

IJldromen

Vanochtend keek ik, toen ik even wegdommelde, recht in het gezicht van Kristien Hemmerechts... Ze sprak en zeide: 'Hier word ik nu moe van. Als we het allemaal zo goed weten, waarom blijft dat probleem dan zo levensgroot? Waarom blijft die kloof dan zo duidelijk?' Ik probeerde ergens anders aan te denken en murmelde: Roel Richelieu van Londersele krabt de krullen van de trap. Dat hielp niet, want daar was Kluun weer, nu met een bericht over zijn 'project' Nightwriters, iets engs met heksen. Kortom, waar vind een mens rust, in koortsige tijden? Nergens. Zelfs hier niet. Of hier. En toen ik droomde dat er een uitgeverij zou worden opgericht die alleen werk van vrouwen uitgeeft, stortte ik mij gillend voorover van een heel erg lage berg. Aan de voet waarvan ik werd opgewacht door Han van der Vegt, die mij toevertrouwde: 'In 2000 heb ik besloten om modern te worden.' Ik gaf het op.

Koortsflarden

Ik viel vanmiddag in slaap en droomde koortsdromen. Waarin ik meende te zien dat er binnenkort een boek verschijnt met de titel: Poëtisch Den Haag. Redactioneel begeleid door mijn litteraire vrind C. Peppelenbos te Den Haag. Maar goed, niet alles wat je droomt is waar. Hoewel... ik droomde ook dat ik gisteren de 'quote van de dag'  leverde voor literairnederland.nl... en dat leek net echt. Ik was de opvolger van Gerrit Komrij, maar eveneens van Kluun, die deze tekstflarden produceerde: 'Ik had tijdens het schrijven al veel ideeën over publiciteit. Die heb ik verzameld in een bestandje en toen het boek uitkwam, heb ik met een aantal mensen uit mijn netwerk een heel plan gemaakt over hoe we het in de markt gingen zetten. Dat had een andere schrijver nooit zo gedaan.' En het is nog lang niet afgelopen. In Roermond, toeterde een demon mij in het oor, zou een Stadsdichtersfestival worden gehouden. 'Zaterdag 9 december vanaf 21.00 is het te doen op 3 podia in het centrum van Roermond. Begeleidt door 3 muziekgezelschappen.' Wilderiaanse spelling... In Roermond heb ik ooit, echt waar, opgetreden, lang geleden, tijdens weer een ander festival. Ik werd onderbroken door een zich 'de zingende veearts' noemende bejaarde. Na mij moest Arjen Duinker, die stond er ook van te kijken. Goede, oude tijden. Toen zag ik Winnie Sorgdrager voor een computer zitten. Ze zei: 'Ik ga een roman schrijven.'

Maar pas echt boven de 40 graden raakte ik van dit bericht. Ineens was Kluun weer 'in beeld': 'De Groep Algemene Uitgevers (GAU) organiseert op 6 december een minisymposium onder de titel "De auteur als merk", met een presentaties van Kluun, zijn uitgever Joost Nijsen (Podium) en marketingmedewerker Miriam Evers van Querido. Bestsellerauteur Kluun en uitgever Nijsen gaan onder meer in op de vraag wie de drijvende kracht is achter het succes van de schrijver van Komt een vrouw bij de dokter, de auteur of de uitgever. Ook doen zij nog eens uit de doeken hoe zij zich in 2005 nomineerden voor een Effie, de prijs voor de meest effectieve reclamecampagnes. Behalve Kluun en Nijsen komt ook Miriam Evers, marketingmedewerker van Querido, aan het woord. Evers houdt een voordracht over "het positioneren van auteurs". Ook gaat zij in op de verschillen tussen de manieren waarop het boekenvak en de muziekindustrie hun artiesten promoten, onder het motto "plugged/unplugged".'

Gelukkig zijn koortsdromen nooit helemaal écht waar. Toch? – En één ding is ondanks dit alles zeker: bij de VVD is de rol van Verdonk gelukkig uitgespeeld...

Het Huis van de Poëzie

Het Huis van de Poëzie opent op donderdag 25 januari voor het eerst haar deuren. Het doolhof aan ondergrondse gangen, verborgen ruimtes en torentjes van het zestiende-eeuwse Utrechtse bastion Sonnenborgh voert gasten langs alle kamers die de hedendaagse dichtkunst kent. De bijbehorende website gaat binnenkort online.

Naast doorlopende voordrachten en optredens van dichters, waaronder Menno Wigman, Wim Brands, Frank Koenegracht, Astrid Lampe, Hester Knibbe, Frans Kuipers, Van der Graft en Hagar Peeters, herbergt het Huis een aantal primeurs. De 19-jarige dichteres Anna de Bruyckere maakt haar festivaldebuut, schrijfster Manon Uphoff draagt voor het eerst haar eigen poëzie voor en de tweede bundel van Vrouwkje Tuinman, Receptie, wordt tijdens deze avond ten doop gehouden.

Initiatiefnemer Ingmar Heytze zegt: 'Er zijn nauwelijks festivals waar zowel publieksfavorieten, podiumdichters, debutanten, gecanoniseerde dichters en obscure winkeldochters (dat ben ik dan, CB) één podium delen. En dat is precies het punt waarop het Huis van de Poëzie zich wil onderscheiden van alle andere literaire evenementen.'

Tijdens het Poëtisch Spreekuur zullen gekwalificeerde poëzie-artsen zich op discrete wijze ontfermen over aspirant-dichters met literaire of inspiratie-gerelateerde klachten. Ook is er de Literaire Afwerkplaats, een Internationale Kamer en de mogelijkheid om naar de sterren te kijken op het waarneemdak.  De avond wordt beklonken op het Terreplein met een jamsessie van dichters en muzikanten. Hier is ook de bar te vinden.

Het Huis van de Poëzie wordt georganiseerd door Stichting Literaire Activiteiten Utrecht (SLAU), op initiatief van Sanne den Adel, Ari Doeser en Ingmar Heytze en wordt mede mogelijk gemaakt door de Gemeente Utrecht, het Ministerie van Onderwijs Cultuur en Wetenschap en Museum Sterrenwacht Sonnenborgh.

N.B.: Definitieve line up dichters: Frank Koenegracht – Astrid Lampe – K. Michel – Hans Verhagen – Guillaume van der Graft – Menno Wigman – Chrétien Breukers – Anna de Bruyckere – Wim Brands – Manon Uphoff – Hagar Peeters – Hester Knibbe – Ruben van Gogh – Vrouwkje Tuinman – Frans Kuipers – Ingmar Heytze met Saartje van Camp – Werther (Arjan Witte en Cor van Ingen) – Erik de Jong (Spinvis).

Immer nog wankelend

Mini-interview Juliën Holtrigter in de Kleine Zaal

Juliën Holtrigter, pseudoniem van Henk van Loenen (Hilversum, 1946), is werkzaam in het middelbaar onderwijs. Hij debuteerde in 1969 in het tijdschrift Kentering. Na nog wat publicaties in onder andere Yang bleef het lang stil. De eis van maatschappelijk engagement die hij zichzelf stelde, maakte hem het schrijven moeilijk. Pas vanaf 1990 schreef hij weer regelmatig. Zijn gedichten verschenen in Liter, De Tweede Ronde, Maatstaf en Hollands Maandblad. In 2001 kwam zijn eerste dichtbundel Omwegen uit (Mozaïek, Zoetermeer). In 2004 verscheen de bundel Het verlangen te verdwalen, in 2006 gevolgd door Het stilteregister, beide bij De Harmonie te Amsterdam.

Lees verder in de Kleine Zaal >>

(Zalm)x

Nu hij dan eindelijk vertrekt... The regular form of cheering

Zondag op het land

Goedendag, kijkers. Hier Utrecht. Vanaf mijn ziekbed. Gedicteerd aan mijn secretaris. Na lezing van 'Elegie' van Maurice Gilliams: 'Zondag op het land. / Roken en door 't venster staren: / linden voor de gevel, / trage knapen gaan voorbij.' Een bericht over een aantal trage knapen en een die er flink de vaart in zet.

Michel Martinus is stadsdichter van Harderwijk geworden. Wie? Van waar? Michel Martinus, van Harderwijk. Het is de gewoonte om elk poëtisch initiatief met enig gejuich te omzwachtelen, maar dit lijkt me toch een gevalletje 'dorp krijgt stadsdichter dat het verdient'.

X. Roelens en Olaf Risee hebben de handen ineengeslagen. Dit schreeuwt om een bekend citaat van Samuel Butler: 'It was very good of God to let Carlyle and Mrs Carlyle marry one another and so make only two people miserable instead of four.' Hun liefdesbaby heet In Letterland.

En dat terwijl juist het eenmanslog van Dirk Leyman, De Papieren Man, zich ontwikkelt tot de fijnste bron voor veel, ook niet-poëtisch nieuws. Allen dagelijks minimaal eenmaal daarheen.

Benjamín Valdivia

Benjamín Valdivia werd in 1960 in Aguascalientes, Mexico, geboren. Hij publiceerde poëzie, romans, verhalen, toneelstukken, essays en vertalingen (uit het Frans, Engels, Portugees, Italiaans, Duits en Latijn) in verschillende Mexicaanse en buitenlandse media. Fa Claes vertaalde maar liefst twaalf gedichten van hem.

GEEN RUST ZUL JE KENNEN

Bij leven zul je geen rust kennen.
De grote blaren van een eindeloze varen gaan zich te buiten op je bed van gloeiende keien.
Er is geen uitweg als je in de as van je gezicht naar je merktekens zoekt, naar het lichtste spoor van je naam. Op de oever kronkelen de uren gelijk woedende honden in hun eigen schuim.
De eenzaamheid is altijd het beste gesternte.
Het arctische gezwoeg van een verderop gelegen maan strekt zich uit naar de schaduw van de nacht, houdt zich schuil om de trekkingen van je doodsstrijd te bespieden. De nacht is de razernij van de zon aan de andere kant van de planeet: openlijke hoogmoed die je nooit voldoet. Onder arrest in de hoek van het kwaad zie je de beesten bedaard gloeiende kopal roken terwijl met horten en stoten het vastgestelde uur nadert.

Lees verder op Stanza >>