Interview met Victor Vroomkoning, nieuwe stadsdichter Nijmegen

Nijmegen heeft de schandvlek die het ambt stadsdichter aldaar een jaar heeft ontsierd, weggepoetst. Victor Vroomkoning (in het echte leven opereert hij onder het pseudoniem Walter Vandelaar) mag nu twee jaar bewijzen dat het anders kan. De redactie van de Contrabas vond hem vanavond, na enig zoeken, in café de Blauwe Hand (zie foto) aan de Grote Markt in de Waalstad, alwaar Vroomkoning het ene rondje voor de hele zaak na het andere gaf; iets wat gemakkelijk kan, want in de Blauwe Hand passen ongeveer zes mensen tegelijk, en het zat niet vol. Wij stelden hem een paar vragen.

CB: Victor, allereerst: gefeliciteerd met je aanstaande benoeming. Mag ik dan meteen een vraag stellen? Heb je getwijfeld, toen de gemeenteraad je aanzocht om dit zware, door sommige mensen onderschatte ambt te aanvaarden?

VV: Na lang aarzelen en na flink overleg over de condities heb ik uiteindelijk toegehapt. Wie niet waagt, zal nooit wat leren; wie weet ontdek ik nog dat ik warempel niet altijd over mijn ouwelui en jonge liefdes hoef te dichten.

CB: Ach Victor, je doet jezelf tekort. Je dichterschap is zo... veelzijdig. Bovendien zie ik daar... hé, daar is Stella Napels (de vrouw van Victor, zie foto hieronder)! (Stella Napels, als altijd de beminnelijkheid zelve, zij het tegen Victor soms wat kort, komt bij ons aan tafel zitten. Wat ziet ze er weer goed uit!) Victor, iets anders: ben je nu verplicht om allerlei gelegenheidsverzen te maken, of krijg je meer vrijheid?

Stella Napels neemt het woord: 'Wij hebben veel artistieke vrijheid bedongen voor Victor; hij wil zeker gaan schrijven over begraafplaatsen, over de meest speciale daaronder, onder meer over het Britse oorlogskerkhof, over het Joodse, over de natuurbegraafplaats, over gebeurtenissen in de oorlog, want Nijmegen is een half jaar frontstad geweest; en dan praat ik maar niet over het vergissingsbombardement; dus een jaar dichten in dienst van Heer Hein. De Waalbrug bestaat dit jaar 70 jaar; daar wil ik wel een vers aan kwijt. Voor de rest is Victor zich nog aan het oriënteren. Hij heeft zich in zijn contract gevrijwaard van gelegenheidsverzen, dus jubilea, aankomst, vertrek et cetrera. Dergelijk werk is niet aan hem besteed.'

CB: Hè, Stella, laat Victor zelf antwoorden. Victor, in je functie-omschrijving staat dat je ook educatieve taken op scholen gaat vervullen, of iets dergelijks. Tijdens de campagne die je voerde voor de Publieksprijs 2005, bleek al dat je veel affiniteit hebt met schoolklassen. Hoe zit dat?

VV: Aan kinderen geef ik regelmatig workshops; ik heb daar een programma voor gemaakt; ik heb het nota bene ook afgedraaid op de Lerarenopleiding van de Universiteit hier. In mijn sterke jaren gaf ik tekstkunde en poëzie-interpretatie aan de M.O.- opleidingen, dus het is goed te doen nog. Over twee weken geef ik weer zo'n leergangetje aan de Weekendschool, die in januari in navolging van Amsterdam hier is opgericht.

CB: Wat een actief type ben je toch. Maar los van het educatieve: zijn er op korte termijn al activiteiten van stadsdichterlijke aard te verwachten?

VV: Zondag aanstaande wordt hier het door mij geschreven 'Dukenburglied' door zo'n 150 zangers van de flats af geschreeuwd onder begeleiding van groot orkest naar aanleiding van het 40-jarige bestaan van Dukenburg. Tja, dat was ook een opdracht, maar ik ben er niet erg gelukkig mee.

CB: Schreeuwen naar Dukenburg, welke Nijmegenaar wil dat niet? Zie het van de positieve zijde, je kop komt zeker weer in de krant. Dan een slotvraag. De vorige stadsdichter kreeg de vreselijkste kritiek te verduren, voornamelijk van rancuneuze types, die hem zijn succes niet gunden. Kijk maar eens hier, hoe erg het soms was. Kun jij goed tegen kritiek?

VV: Ik probeer er iets van te maken al zal er zeker kritiek komen, maar daar kan ik redelijk mee overweg. En kom mij nou 30 oktober feliciteren met die Karelprijs, wil je?

CB: Tuurlijk. Maar dan eerst: een rondje van de zaak. Van ons. Voor Victor. Hoewel, ik heb toch nóg een slotvraag. Drie, vier dichters, meer zijn er niet voorhanden in Nijmegen, als je het bijltje er over twee jaar bij neergooit. Vind je niet dat er dan, als men door de dichters heen is, ook mensen, dichters bedoel ik, moet kunnen benoemen die ooit, lang, zeg: elf jaar, in Nijmegen hebben gewoond, en dat die zo'n ambt ook goed kunnen vervullen, dan?

VV: Ja, zo'n dichter, dat zou een verrijking betekenen voor het ambt.

NIEUWS: Victor Vroomkoning stadsdichter Nijmegen

Persbericht gemeente Nijmegen:

De gemeente Nijmegen stelt morgen, 1 september, Victor Vroomkoning aan als haar nieuwe stadsdichter. (Daarmee keert Nijmegen terug van haar Spade-dwaling, CB.) Vroomkoning zal de komende twee jaar zes gedichten per jaar publiceren over onderwerpen uit het heden en verleden die de stad en haar omgeving aangaan. Verder verzorgt hij gedichten bij zogenaamde 'eenzame' uitvaarten (uitvaarten zonder nabestaanden) en werkt hij mee aan educatieve projecten op scholen. In zijn werk wordt hij begeleid door literair productiehuis De Wintertuin.

Vroomkoning (pseudoniem voor Walter van de Laar, geboren 1938) studeerde Nederlandse taal- en letterkunde en filosofie in Nijmegen. Tot 1995 werkte hij in het middelbaar en hoger beroepsonderwijs. Hij publiceert vooral gedichten. Zijn werk is opgenomen in een groot aantal Vlaamse en Nederlandse literaire tijdschriften en bloemlezingen. Zijn werk, dat bij de Arbeiderspers verschijnt, werd verscheidene keren onderscheiden. Zo won hij dit jaar de landelijke publieksprijs voor zijn bundel 'Stapelen' en op 30 oktober ontvangt Victor Vroomkoning de Karel de Groteprijs, de cultuurprijs van de stad Nijmegen, voor zijn gehele oeuvre.

Zijn gedichten komen onder andere op de website van de gemeente Nijmegen te staan.

Nieuwe recensie op Poëzierapport

Dat men in Vlaanderen nog steeds wel nu en dan van die typisch... Vlaamse poëzie kan aantreffen, bewijst de recensie die Patricia Lasoen op Poëzierapport schreef over een bundel, eh, gedichtachtige teksten van ene Cyriel. Eén klein citaat: 'Ik blaas verschroeiende verhalen / in jouw uitgedoofde mond.' Zo worden ze nauwelijks meer gemaakt, tegenwoordig. Lees de recensie hier.

Mini-interview met Frederik Lucien de Laere in de Kleine Zaal

Frederik Lucien De Laere (Brugge, 1971) debuteerde in 2003 met de bundel Paniek in het circus (PoëzieCentrum) en publiceerde daarvoor gedichten in literaire tijdschriften (De Brakke Hond, Deus ex Machina, Poëziekrant, en zovoort). Werk van hem werd opgenomen in de bloemlezingen Vanuit de lucht – de eerste generatie dichters van de eenentwintigste eeuw (Passage) en de Dikke Komrij (Bert Bakker, editie 2004). In augustus 2006 verscheen zijn tweede bundel, De martelgang, eveneens bij het PoëzieCentrum.

Lees verder in de Kleine Zaal >>

Mooi hè? Heb er een golfbaantje bijgelegd

Vandaag ga ik de tuin winterklaar maken; vanavond weer terug

Abe de Vries wurdt útjouwer Friese Pers Boekerij

(Farsk, 29 augustus) Abe de Vries, oprjochter fan Farsk, wurdt de nije útjouwer fan de Friese Pers Boekerij en Uitgeverij Noordboek. Beide útjouwers binne fêstige yn Ljouwert. De Vries, dy’t foar syn dichtwurk yn 2005 de Gysbert Japicxpriis krige, leit dêrom syn redakteurskip fan Farsk del. Ek hâldt er op mei it resinsearjen fan Frysk proaza foar de  Leeuwarder Courant. By de Friese Pers Boekerij / Uitgeverij Noordboek wurdt er de opfolger fan Wim van Dijk. It haadredakteurskip fan  Farsk is mei yngong fan ôfrûne wike oernommen troch Ytsje Hoekstra (wat waarschijnlijk betekent dat Farsk voortaan zal worden gevuld met gezellige familieverhalen, familiefoto's en familieroddeltjes, en daarnaast natuurlijk met breipatronen, picknickverslagen en boze brieven tussen Donna Wouda en de Diva zelve, CB).

Oftwel: Dichter en Elsevier-journalist Abe de Vries wordt de nieuwe uitgever van de Friese Pers Boekerij. Hij begint per 1 oktober in zijn nieuwe functie, die nu nog wordt bekleed door Wim van Dijk. De Friese Pers Boekerij is onderdeel van NDC|VBK de uitgevers. De Vries stopt als recensent van de Leeuwarder Courant, gaat weg bij Elsevier en legt zijn hoofdredacteurschap bij Farsk neer. Ytsje Hoekstra volgt hem op als hoofdredacteur van Farsk.

De Contrabas feliciteert Abe de Vries met deze mooie nieuwe baan.

Teksten Joni Mitchell vertaald

Huib Fens van Wagner & Van Santen vertaalde gedichten en teksten van Joni Mitchell onder de titel Onstuimig Indigo. Volgens Fens zijn de songteksten van Mitchell 'meer gedichten.' Ik citeer: ‘Tegen de tijd dat we bij Woodstock kwamen / Waren we met een half miljoen man / En overal werd er gedanst en gezongen / En in mijn droom vlogen er bommenwerpers/ Mitraillerend in het rond/ En ze veranderden boven ons hoofd / In vlinders/ We zijn sterrenstof / We zijn van goud / En we haasten ons / Terug naar het paradijs.' Nu ja, het is geen Koekiemonster, maar toch gedichtachtig. Andere voorbeelden. Fens vormde ‘The Hissing Of Summer Lawns’ om tot ‘Het Sissen Van Zomergazons’, ‘A Case Of You’ werd ‘Een Kist Van Je’. De basis voor zijn vertalingen is Mitchells boek Complete Poems and Lyrics. Fens vertaalde de teksten voor Wagner & Van Santen, de in poëzie gespecialiseerde uitgeverij waar hij sinds 2000 als redacteur bij betrokken is.

Onstuimig Indigo - teksten van Joni Mitchell. Vertaling Huib Fens, Wagner & Van Santen, € 29,95.

Koekiemonster versus Grover; het Sublieme en het Schone

Naar aanleiding van dit bericht en de reacties erop, schrijft Kameraad Mettes een meesterlijke overpeinzing op zijn weblog, en hij doet dat hier.

Raadselachtig redactioneel Literairnederland.nl

Het redactioneel van Literairnederland.nl is deze week aan de raadselachtige zijde. Zou Andreas Vonder ironische bedoelingen hebben met zijn schrijven? Of meent hij het allemaal serieus? Ik bedoel: Literairnederland.nl en ironie, dat is toch geen gewone combinatie! Enfin. Wij zoeken het uit en komen er op terug.