Laatste rest spadeberichtgeving

Even nog. Laat me nou maar. Over de 'spade' in het Goffertpark. Ik kan het gewoon niet laten om de berichtgeving daaromtrent even af te zomen. Want het gedicht van Merijn Hilte was helemaal geen slecht gedicht – dat hebben we alhier verkeerd gezien. Het ligt anders: 'Op de spade waar een gedicht staat gegraveerd, ontbreekt een komma. En er is ruzie over bij de Nijmeegse literaire elite.' Ruzie? Bij de elite? Wat bekomen wij nu? Een stadsdichter, dat is toch... de elite van de plaatselijke dichtkunst? En is er bij hem ruzie over een komma? Nee, het ligt iets anders. Merijn Hilte heeft geconstateerd (hoe? met inzet van welke denkkracht?) dat er aan zijn gedicht een komma ontbreekt. Dat het gedicht, met de komma erin, gewoon best wel goed is, weet je wel.

Het artikel in de Gelderlander, waaruit ik net al citeerde, is nogal van dik hout zagen we planken. Dat is mede te wijten aan het gegeven dat de journalist zijn artikel grotendeels van dit weblog heeft overgenomen. Zonder bronvermelding, natuurlijk. Anderzijds ligt het ook aan de wat amechtige stijl van de scribent: 'Nu, zeventig jaar later, is er voor die mannen een monument opgericht. Maar is er weer wat met modder: er wordt mee gesmeten.'

Ha ha. Gelukkig wentelt de gemeente Nijmegen zich tevreden in haar eigen modder, met of zonder kommastaartje. (Ja, ik kan het ook.) 'Bij de gemeente, die de dichter benaderde voor het maken van het gedicht, heerst echter grote tevredenheid over het werk van Hilte. Een kritische blik door poëziekenners op het gedicht voordat het op het monument werd gezet, is er niet geweest. "De mensen die bij de onthulling waren, waren er heel positief over," stelt een gemeentewoordvoerder, "en daar gaat het om."' Hoera. Het volk als de grote poëziekenner. Gelukkig zijn er binnenkort verkiezingen...

Nog een citaat uit de Gelderlander: 'En de dichter zelf? Die wordt een beetje moe van alle ontstane commotie. En heeft geconstateerd dat het gedicht niet in zijn geheel is overgenomen. Er ontbreekt een komma, achter spades.' Dat is, zoals al gezegd... heel knap van die dichter. Die zijn gedicht nu grammaticaal op de rails heeft – al blijft het natuurlijk een misbaksel. Merijn Hilte, slaap zacht. The end.

Zie de andere artikelen, ter info:

hier
hier
en hier

Mini-interview met Han van der Vegt in de Grote Zaal

Han van der Vegt (1961) is dichter en vertaler. Na acht jaar in Antwerpen te hebben gewoond is hij onlangs in ballingschap gegaan in Arnhem. Hij heeft tot nu toe vier dichtbundels gepubliceerd: Oker, Pilonder, Ratel & Experimenten en vorig jaar Exorbitans in de Contrabas bij BnM Uitgevers. Hij hoopt met enkele maanden Wormgoor uit te kunnen brengen en werkt in de Kleine Zaal van de Contrabas aan De Paladijnen. Regelmatig staan gedichten of essays van hem in literaire tijdschriften zoals Parmentier, De Revisor en DWB. Han van der Vegt treedt graag op en neemt dan zijn vrienden mee op het podium.

Lees verder in de Grote Zaal >>

Geld verdienen

Philip Hoorne is dichter en werkt bij de 'Christelijke Mutualiteit'. Dit is geen enge sekte die zich tot doel stelt christenen te mutileren, maar een ziekenfonds. Dit ziekenfonds nu, is op het lumineuze idee gekomen om een poëziewedstrijd uit te schrijven. Ik citeer: 'Naar aanleiding van 100 jaar Landsbond der Christelijke Mutualiteiten (LCM) organiseert CM Zuid-West-Vlaanderen een poëziewedstrijd voor Nederlandstalige auteurs. De inschrijvers worden geacht het reglement te kennen, verklaren zich akkoord met de voorwaarden van dit reglement en met de beslissingen van de jury.' Het hele regelement leze men hier. Het thema van de poëziewedstrijd is... solidariteit. Dat wordt, het huidige dichtersbestand overziend, voor de meeste mensen nog een heel karwei. Het prijzengeld is enorm: 250, 150 en 100 euro voor de dichters van de gedichten die op de plaatsen 1, 2 en 3 eindigen. De jury bestaat uit Philip Hoorne, Patricia Lasoen en Alain Delmotte. Koenraad Goudeseune mag niet op dit bericht reageren.

Ja hoor, we kunnen nog maar weer eens op pad

En wel naar Perdu. Men laat aldaar weten: 'Traditiegetrouw maakt de vermaarde literaire stichting Perdu de nominaties bekend van de jaarlijkse Perdu Poëzieprijzen. Mark Insingel is met drie nominaties de grootste kanshebber op een Bult – de officieuze naam van het beeldje – maar wat vooral opvalt is juist dat de nominaties zich niet concentreren op één dichter.' Het vooroordeel wil dat Perdu een instelling is waar de humor niet voor het opscheppen ligt. Of dat vooroordeel correct is? Lees meer en oordeel zelf.

Perdu Eindfeest
Vrijdag 30 juni 2006
Kloveniersburgwal 86, Amsterdam
Entree € 10,-, reserveren: perdu@perdu.nl / 020-4220542

Autobundelgrafie, nieuws

Autobundelgrafie. Ik ben er dol op en heb er al te lang niet over bericht – ('In dit dossier steken dichters de hand in eigen bundel. Met de kritische pen in de aanslag.' meldt de website; als daar maar geen steekwonden van komen). Zo lang, dat ik nu drie zelfrecensies moet inhalen.

Abe de Vries, auteur van de Contrabasbundel Warme boxkachels & weke irene's, schrijft over zijn nieuwe Friestalige bundel Under fearne goaden. 'Het is dus, zou je zeggen, niet te ver gezocht om te concluderen dat deze poëzij over de Friese taal gaat. Of beter: een serie mythologische momentopnames van die taal is. Die taal dient zich aan als een Middeleeuwse landverhuizer, volgt Europese rivieren, vindt plekken, grond, gras, wandelt langs vaarten, zelfs door een hoofdstad, wordt verleidster in een affaire en neemt (natuurlijk) uiteindelijk de benen...'

Alexis de Roode, bijna bekroond met de Buddingh'-prijs voor zijn debuut Geef mij een wonder, haalt de recensies die op zijn bundel zijn gemaakt door de gehaktmolen. 'Alexis houdt in deze bundel de hoop in stand. De titel is niet voor niets een bevel. Hij trotseert het verval, de chaos. Hij nodigt de liefde uit op de rand van de afgrond. Hij wil uit alle macht bestaan, en is niet bang dat te laten merken.'

Koenraad Goudeseune is speciaal in de zon gaan zitten om zijn tweede bundel, Zen uit eigen werk, eens van wat dichterbij te bestuderen. '(...) helemaal nuchter je eigen bundel bespreken doet niemand natuurlijk, ook niet de dichter die er na een jaar (mijn bundel ligt thans een jaar in de boekhandel, of helemaal niet meer, dat is waarschijnlijker) achtergekomen is dat zijn verzen, zoals Claus het zo mooi in zijn "Envoi" zegt, "niet hard hebben getrapt op de oude aarde."'

Mini-interview met Leo Hermens in de Grote Zaal

Leo Hermens is geboren 1961 te Heerlen (door Limburgse politici omgedoopt tot 'Parkstad') in de vroedvrouwenschool. Daarmee heeft Heerlen er, jaren na Manuel Kneepkens en na Paul Janssen, weer eens een dichter van formaat bij. Zij het dat ook deze dichter elders is gaan wonen, en wel in Vianen. Hermens werkt in een ziekenhuis waar hij hersen- en anderszins zenuwstelselbeschadigden op de been helpt. In december 2005 verscheen zijn bijzondere debuutbundel: Totzoverdetover.

Lees verder in de Grote Zaal >>

Gedichten over Landgoed Twickel

Landgoeddichters, opgelet. De Stichting Twickel laat het volgende weten: 'Wij zijn samen met de Vereniging Vrienden van Twickel op zoek naar gedichten over en geïnspireerd op het landgoed. De bedoeling is om bij voldoende aanbod een boekwerkje met Twickeler poëzie samen te stellen en dit de komende Wintermarkt in december aan de bezoekers uit te delen. Daarna zal het in de Landgoedwinkel te koop zijn. Het gedicht mag niet langer zijn dan 30 regels. Dit boekwerkje zal het eerste zijn in een reeks van publicaties over allerlei facetten van Landgoed Twickel. De bedenkers van dit plan hopen dat bestaande dichters, dichters in wording en zij die reeds over een gedicht beschikken, de poëzie vóór 1 september willen inzenden naar: Stichting Twickel, Gedichtenwedstrijd 2006, Postbus 2, 7490 AA, Delden of mailen naar: kasteel@twickel.nl, onder vermelding van naam en adres. Een jury maakt een keuze uit het aangeboden werk en bepaalt welke gedichten worden gepubliceerd.'

We hebben weer een uitgaanstip

Dagboek van een POD uitgever (2)

Enkele weken geleden besloot ik tot het uitgeven van een Print-On-Demand (POD) bundel (zie deel 1). Bij wijze van proef. Omdat ik nieuwsgierig ben naar het procédé en de kwaliteit van het huidige POD. Omdat ik me afvraag of de verkoop van poëzie louter via internet een levensvatbaar concept is. Omdat ik vind dat er poëzie voorhanden is die niet aan de bak komt bij gevestigde uitgeverijen maar wel een papieren uitgave verdient (om in bed, bad, tuin etc. te lezen). Ik koos voor deze proefneming de door Fa Claes onder de titel Hard vertaalde bundel Ardua van de Argentijnse dichter Rolando Revagliatti.

Op 23 mei jl. bestelde ik bij Lulu de proefdruk van Hard. Op 13 juni, 21 dagen later, bracht de postbode de bundel. Dat is circa 10 dagen later dan de termijn waarmee Lulu adverteert. Tot mijn verrassing was de bundel niet in de V.S. gedrukt, maar in Spanje, bij Publidisa. Het pakketje bleek aangetekend te zijn verstuurd, wat de hoge verzendkosten - € 8,10 - verklaart.

De kwaliteit van het drukwerk heeft me, na alle negatieve geluiden die ik over POD mocht vernemen, in positieve zin verrast. De bundel heeft een paperback formaat van 15,24 x 22,86 cm en is 80 bladzijden dik. De omslag is van redelijk stevig karton (gelijk een reguliere paperback), met een full colour glanzende opdruk van hoge kwaliteit (exact zoals hieronder afgebeeld).

De bladzijden zijn van vrij zwaar hagelwit papier en de tekst is vlijmscherp zwart gedrukt (laser van hoge kwaliteit). De bundel is prima gelijmd en zal niet snel uit elkaar vallen. De enige aanmerking die ik heb is de lichte golving van de bundel, waarschijnlijk veroorzaakt door de laserdruk of de stevige lijmsoort. Maar al met al ben ik dik tevreden met het resultaat.

Doorgaan dus. Na het aanbrengen van de correcties heb ik gisteren de eerste 30 exemplaren besteld. Ik betaal als uitgever slechts de kostprijs, zijnde € 4,81 per bundel, en draag geen provisie af aan Lulu. Als uitgever heb ik het recht om de door mij bestelde bundels door te verkopen aan derden. Lulu heeft alleen recht op provisie (20% van de opslag) indien de verkoop aan derden plaatsvindt via haar webwinkel of andere distributiediensten. Inmiddels is Hard verkrijgbaar via de webwinkel van Lulu.

Tot nu toe heb ik € 224,48 uitgegeven aan 31 bundels (5,07 voor de proefdruk plus 30 x 4,81 = € 149,37), verzendkosten (€ 46,16) en een Basic Distribution Service (inclusief een ISBN, € 28,95).

De bundel zal op Stanza worden aangeboden voor € 9,95, exclusief verzendkosten (binnen Nederland € 1,56, binnen Europa € 2,25). Aankoop via Lulu bedraagt € 11,09 (inclusief provisie Lulu, exclusief € 8,10 verzendkosten). De winst bij verkoop via Stanza bedraagt 9,95 - 4,81 = € 5,14 per bundel, die zal worden verdeeld tussen auteur, vertaler en uitgever. De uitgever neemt de verzendkosten van Spanje naar Nederland voor zijn rekening evenals de kosten voor de Basic Distribution Service, recensie-exemplaren en exemplaren voor auteur en vertaler. Bij de verkoop van circa 50 bundels ben ik uit de kosten. Auteur en vertaler verdienen per verkochte bundel en worden telkens achteraf betaald. Wat nu volgt is het bedenken van een marketingstrategie, waarover ik u de volgende keer zal berichten.

Ballustrada brengt bloemlezing jonge Vlaamse dichters

CB: Onlangs verscheen een nieuwe nummer van het Zeeuwse blad Ballustrada. Jij, Olaf Risee, draagt daaraan bij een bloemlezing met het werk van jonge Vlaamse dichters. In je voorwoord meld je: 'Elke bloemlezing kent zijn beperkingen. Zo ook deze. De eerste beperking, van geografische aard, kwam van de Ballustrada-redactie: zij wilden een bloemlezing met louter dichters uit Vlaanderen. De tweede beperking bedacht ikzelf: ik wilde enkel dichters publiceren die (nog) niet zijn uitgegeven door een reguliere uitgeverij.' Waarom leg je jezelf die laatste beperking op?

OR: Het leek me gewoon boeiender voor de lezers van Ballustrada om onuitgegeven dichters (met wellicht wat minder naamsbekendheid) op te nemen. Ik vond het te makkelijk om te kiezen voor pak 'm beet een Eva Cox of een Geert Buelens.

CB: Maar... er zijn toch vele wegen die niet leiden tot Eva Cox of Geert Buelens... Ja, ik probeer ook maar wat.

OR: Ja, dat klopt. Ik weet het verder ook niet, heb gewoon bedacht dat de auteurs nog niet uitgegeven mochten zijn, zit niks diepzinnigs achter.

CB: Gelukkig. Bij welke namen ben je dan uitgekomen?

OR: David Troch, X Roelens, Sylvie Marie, Tine Moniek!, Andy Fierens, Jelle Meander en Yuri Maanzand.

CB: Een fijn span. Dank voor dit interview. Hoe kunnen de poëzieminnende massa's dit nummer van Ballustrada bestellen?

OR: Stuur een e-mail met daarin je naam, adres en woonplaats naar info@ballustrada.nl – en het nummer wordt je toegestuurd... Het nummer kost 9 euro.