Nieuwe recensie op Poëzierapport

Philip Hoorne laat op Poëzierapport weinig heel van de nieuwe bundel van Martin Reints. Ik citeer met instemming: 'Op de kaft staat een mooi doch uitermate winstwaarschuwend uitziend gebouw. In de boekgegevens wordt de naam van het gebouw nergens vermeld, terwijl ik toch een beetje aanvoel dat dit een niet onbelangrijk gegeven is. Neen, Reints gaat er hovaardig van uit dat iedereen dat wel weet. Na het lezen van Ballade van de  Winstwaarschuwing weet ik dat werkelijk alles aan dit boekje onbelangrijk is en dat het dom was mij over die foto ook maar één moment vragen te stellen. Op het achterplat staat Reints als een soort Opa 007 interessanterig om zich heen te kijken. Hij doet mij denken aan daddy uit Keeping up appearences . De demente vader van Hyacinth Bucket heeft zijn beste pak aangetrokken en is weer maar eens ontsnapt uit het huis van Onslow en Daisy. Oh, Richard, daddy is weggelopen, wat zal hij nu weer uitvreten? O, he will do no harm, Hyacinth, zolang hij maar geen gedichten schrijft. Helaas, te laat.'

Lees verder op Poëzierapport >>

Comments

[Geplaatst door: Ruben van Gogh]

Jongens, wat is er toch aan de hand met deze bundel: ik vind hem geweldig en heb dat in de Kleine Zaal al twee keer duidelijk gemaakt, zonder daar enige (afkeurende) reacties op te krijgen.
Even kort daarom: de mogelijkheid dat een gedicht meerdere varianten toegekend wordt (waarvan er overigens een aantal door Hoorne gemist wordt) zie ik als een zeer belangrijke zienswijze op poëzie.
Het korte aangehaalde gedicht – Pfeijffer viel er ook al over in het NRC – als een demonstratie van wat er in de hele bundel gebeurt.
En dichter bij een poëziebeleving, dat je het gedicht al meemaakt tijdens het lezen ervan - als of je luistert - kun je toch bijna niet zitten. Het denken over deze gedichten kan bijna alleen maar tijdens het lezen zelf, daarbuiten zou je kunnen zeggen dat deze gedichten inderdaad een soort niemandalletjes zijn, maar zeer ingenieuze, dus positief bedoeld.