Nieuwe Farsk online

De nieuwe Farsk staat online. Het is een beetje een rommelnummer geworden, met van alles en nog wat, en vooral ook met een wat merkwaardig interview met Arjan Hut. Die beweert weinig te lezen, omdat hij zo snel beïnvloed wordt; werd hij dat maar, denk je, als je zijn werk leest. Doch soit. Op naar het volgende nummer, maar weer.

Hout van Bas Belleman, gepresenteerd en 'gerecenseerd'

Op Meander staan 2 teksten over de nieuwe dichtbundel van Bas Belleman: Hout. Een verslag van de presentatie en een recensie. Vooral de recensie is adembenemend. Hij begint zo:

'Enigszins schoorvoetend betrad Bas Belleman (1978) vorig jaar het oorlogspad met zijn essay Doet poëzie er nu eindelijk toe?, waarin hij beweerde dat de hedendaagse poëzie zich te weinig op de inhoud en te veel op de vorm richt. Het leek het zoveelste hoofdstuk in de voortdurende woordenstrijd tussen wat ik maar even de 'Groep Bart FM Droog' zal noemen (hiertoe kunnen we Belleman toch wel rekenen) en de hermetische vormextremisten onder leiding van poëzie-criticaster Ilja Leonard Pfeijffer. Met dien verstande dat Belleman niet alleen de 'vormdichters', maar ook de recensenten een veeg uit de pan gaf, omdat zij de 'vormisten' stimuleren door zich in het geheel niet bezig te houden met de inhoud van een gedicht.'

Dus er is een 'Groep Bart FM Droog' en een groep vol met 'hermetische vormextremisten', onder leiding, mind you, van Ilja Leonard Pfeijffer. Die bovendien, maar vind je het gek, bij zoveel onderlinge verschillen, een 'voortdurende woordenstrijd' met elkaar onderhouden. Dan loopt een mens al zo lang mee, en dan weet hij nog maar zo weinig – tot iemand hem daar op wijst.

Interview met Frans Budé

Frans Budé is te gast op de website van Nicole Montagne.

Literaire afwerkplaats foto's

De foto's zijn gemaakt door Ingmar Heytze. De waarlijke standwerker Jack Nouws en de zeer succesvolle Maarten Das ontbreken helaas. Het was weliswaar regenachtig, doch leuk.

Leve de Republiek!

Wat je ziet is wat je krijgt

Rede die Ruben van Gogh uitsprak voor het het scholierendebat, dat weer voorafging aan de VSB-poëzieprijsuitreiking:

Een bundel is voor een dichter het tastbare eindproduct van iets dat ooit begon met het schrijven van enkele losse gedichten. Misschien was er direct een overkoepelend thema, misschien ontdekte de dichter al schrijvende een samenhang en versterkte hij die door het maken van nieuwe gedichten en later door de volgorde en indeling van de bundel zelf. Of wie weet veegde de dichter zijn gedichten op een grote hoop en liet ze van een omslag voorzien en inbinden. Hoe dan ook, uiteindelijk lag er een fysiek object in de boekhandel, een tastbaar voorwerp: de dichtbundel.

Lees verder in de Kleine Zaal >>

De Muzen zijn geen hoeren, maar godinnen

'Uit een enquête onder Nederlandse dichters blijkt dat de meesten van hen weleens een gedicht in opdracht schrijven. De dichter is in deze tijd een kleine ondernemer,' schrijft Ron Rijghard vandaag in de NRC. Van de 52 dichters die aan de enquête meewerkten, blijken er 42 ooit één of meerdere gedichten in opdracht te hebben geschreven. 5 van hen geven aan meer dan 20 opdrachten per jaar te verwerken. Geld en naamsbekendheid worden als voorname redenen voor het aannemen van een opdracht naar voren gebracht. Overheden, bedrijven en particulieren betalen gerenommeerde dichters doorgaans bedragen tussen de 500 en 2000 euro.

Niet iedere geënquêteerde dichter is echter gecharmeerd van het ondernemerschap. Concessies doen aan de vrijheid of de deugd lijken daarbij de grootste struikelblokken. 'De Muzen zijn geen hoeren, maar godinnen,' roept Piet Gerbrandy in dit verband. Marije Langelaar formuleert haar bezwaren zo: 'Tot dusver leidt een gedicht in opdrachtsituatie alleen tot conflicten met mijzelf. [...] Ik doe het niet, vind het afgrijselijk. Ik ben juist kunstenaar en dichter geworden (en niet illustrator en journalist) omdat ik houd van een overrompelende vrijheid. Ik wantrouw regels en beperkingen. Word daar opstandig van. Ik wil het graag zuiver en oorspronkelijk houden.

Maar de meesten zijn enthousiast 'over de mogelijkheden en de kansen die werk in opdracht biedt'. 'Het toont aan dat de poëzie nog steeds gezien wordt als iets 'hogers', iets waar status mee te verkrijgen is,' zegt Esther Jansma, 'en ik ben er absoluut van overtuigd dat gedichten in opdracht van derden even goed, uniek enzovoort kunnen zijn als gedichten die een dichter schrijft in opdracht van alleen zichzelf. De aanleiding van een gedicht is voor mij het aller-oninteressantste aspect van een gedicht.' Volgens Paul Gellings zou opdrachtwerk de dichtkunst en dichter juist 'uit zijn ivoren toren halen' en is het 'een prachtige manier om een groter publiek met poëzie in contact te brengen'. En Ingmar Heytze gelooft eerder in het omgekeerde: 'het brengt een zeker maatschappelijk leven in de poëzie'.

Zoveel dichters zoveel meningen. Maar toch. Concessies doen, het (gedeeltelijk) toegeven aan de eisen der tegenpartij, lijkt me bij het aanvaarden van een opdracht en de daaropvolgende financiële afdoening niet altijd te vermijden. Concessies hoeven het gedicht niet te schaden. Nee. Ik kan me ook voorstellen dat sommigen, zoals in het artikel van Rijghard ook naar voren komt, in het keurslijf juist een 'uitdaging' zien. Maar toch...

Mark Boog wint VSB Poëzieprijs

Mark Boog heeft de VSB Poëzieprijs 2006 gewonnen, voor zijn bundel De encyclopedie van de grote woorden. De jury, onder voorzitterschap van Lut Missinne, heeft gewandeld in het licht van de wijsheid. Onze felicitaties gaan uit naar Mark Boog.

Han van der Vegt in Amerika

Ik zit nu een week in LA, om precies te zijn in Marina Del Rey. Ik zit hier ruim twee maanden om De Paladijnen te schrijven. Langzaam werk ik me weer terug in de versvorm en de wereld van het gedicht. Ik schrijf regels, fragmenten, waarvan ik nog geen idee heb welke plek ze in het gedicht zullen krijgen. Het belangrijkste is: bezig blijven, zinnen blijven maken. De rest komt vanzelf. Met een paar dagen, een week, leef je in het gedicht en kun je in de logica van het gedicht denken. De rest is gewoon werk.

Lees verder in de Kleine Zaal >>

Roland Holstprijs voor Esther Jansma

Esther Jansma ontvangt dit jaar de driejaarlijkse A. Roland Holstprijs voor poëzie. Zij krijgt de onderscheiding, waaraan een penning en een stipendium van 5000 euro is verbonden, voor haar hele oeuvre. Dat heeft het bestuur van de Stichting A. Roland Holstfonds vrijdag 28 april bekendgemaakt.

Het werk van Jansma is volgens het fonds van een constante kwaliteit. Hoewel het al een zekere rijpheid bezit, is het nog volop in ontwikkeling. Esther Jansma (1958) publiceerde tot nu toe zes dichtbundels. Ze debuteerde in 1988 met Stem onder mijn bed. Haar bundel Hier is de tijd (1998) werd bekroond met de VSB-Poëzieprijs. Met haar zesde bundel Alles is nieuw, die zij vorig jaar publiceerde, maakt zij kans op dezelfde prijs. Zij behoort met onder anderen Mark Boog en Roland Jooris tot de vijf genomineerden voor de onderscheiding, die vrijdagavond in Amsterdam wordt uitgereikt. De prijs wordt haar op zaterdagmiddag 20 mei in Bergen, de woonplaats van de in augustus 1976 gestorven dichter A. Roland Holst, uitgereikt.

Bron: ANP