147

                                       black
                                   blauw roze
                               geel groen bruin
                           rood zwart rood zwart
                       zwart rood zwart rood zwart
                   zwart rood zwart rood zwart rood
               rood zwart rood zwart rood zwart rood
           rood zwart rood zwart rood zwart rood zwart

 

A.H.J. Dautzenberg

Comments

[Geplaatst door: Harry J.M. Kleinhoven]

1 april! ;-)

[Geplaatst door: Paul van de Wiel]

Beslist niet! Een gedicht in diepe lagen.

[Geplaatst door: Harry J.M. Kleinhoven]

O ja? Leg eens uit dan?

[Geplaatst door: Onno K]

Niet op reageren, da's de enige manier om van AHJD af te komen. Hoewel ik vrees dat hij met z'n o zo originele mystificaties en provocaties zo interessant voor de media is geworden, dat we nog wel even met hem opgescheept zitten.

[Geplaatst door: Theo Vanderwacht]

Googlen (lijkt soms te veel op goochelen) en we weten alles en niks. In elk geval een ondoorzichtige piramide aan het begin van een antiek jaarbegin.

[Geplaatst door: Arjan Keene]

Het is even puzzelen, maar nu begrijp ik het, hoor. Dit is de verslaglegging van de uitwaaierende droom die D. heeft gehad waarin hem werd meegegeven welke kleuren de omslag van zijn boek moesten krijgen.
Je merkt de aanvankelijke twijfel, zelfs of het werk wellicht Engelstalig moest worden.

Nu de titel: die is van een mathematische subtiliteit, dat mag enige naam hebben. Natuurlijk werd het antwoord gezocht in aantallen karakters, het kwadraat van de lettergrepen, een veelvoud van de leeftijd van de auteur. Maar nee, 147 is exact de naar beneden afgeronde (de 'floor' functie!) deling door 2 van het aantal pagina's van het bewuste boek!

Formidabel, wat een gedicht!

[Geplaatst door: sven staelens]

Conceptuele poëzie voor snookerliefhebbers.
Wat is daar mis mee?

[Geplaatst door: Kees Borgdorff]

Een roodbonte specht op 1-4-2011.
Let op het ritme...
Net echt.

[Geplaatst door: Harry J.M. Kleinhoven]

@ Arjan. Inventief, maar wel sterk onderhevig aan doelredenering. ;-)

Politiecode 147: 'laad- of loszone bezet'. :-P

[Geplaatst door: Kees Borgdorff]

Het is wel een uitdaging tot symboliek:
black - de (onzichtbare) macht,
blauw roze - de koningin en haar gevolg,
geel groen bruin - regering en parlement,
rood zwart rood zwart - het volk... Al met al een machtpiramide (acht geledingen) over een periode van drie kwartalen (1-4-7)

[Geplaatst door: Eelke]

15.(1+7)+2+3+4+5+6+7=147

Die 'black' staat er mooi.

[Geplaatst door: Harry J.M. Kleinhoven]

@ Eelke. Waar komt die 15 vandaan? En waarvandaan die tweede 7? Want 1-7 = aantal lettergrepen in het eigen regelnummer. O ja: 147 = 3 (numerologisch). Ook: 147 = ADG.

En meer van dat soort onzin. ;-P

[Geplaatst door: Arjan Keene]

o o o
o o o o o o o

O O O O
O O O O
O O O O
O O O O
O O O O
O O O O
O O O O
O O

[Geplaatst door: Arjan Keene]

Shit, al die mooie spaties weg. Puzzel #2.

[Geplaatst door: Eelke]

@ Harry: 15 maal (rood+zwart), de tweede 7 is het potten van de black.

Bij lezing (het stoten van de cue-ball, de witte bal)- het in beweging zetten van de woorden en het spel - komt de betekenis, de potentie, van de piramide vrij.

Ik vind het een slim gedicht, niet raadselachtig of provocerend.

En die 'black' blijft me fascineren, misschien dat ik later nog weet waarom.

[Geplaatst door: RHCdG]

Heel leuk gedaan. Concrete poëzie, mooi genre, hou ik van.

[Geplaatst door: Harry J.M. Kleinhoven]

@ Eelke. De afzonderlijke combinaties '(rood+zwart)' zijn er 13, niet 15:

2: (rood zwart) (rood zwart)
2: zwart (rood zwart) (rood zwart)
2: zwart (rood zwart) (rood zwart) rood
3: (rood zwart) (rood zwart) (rood zwart) rood
4: (rood zwart) (rood zwart) (rood zwart) (rood zwart)

2+2+2+3+4=13.

[Geplaatst door: Eelke]

@ Harry, ik zie dat jij eist dat de paren op dezelfde regel staan. Lees het zoals je wilt. Als je linksonder begint en netjes naar boven gaat kom je 15 maal rood-zwart tegen.

Natuurlijk had de dichter om Harry J.M. Kleinhoven te behagen de paren anders kunnen schikken, dit waarschijnlijk dan wel ten koste van de emblematische werking van het gedicht. De perfecte reeks wordt weergegeven in de beginopstelling: de woorden voegen zich naar dit beeld.

[Geplaatst door: Josse Kok]

eet engelse drop
als een smurf zonder longen
en plas op het gras, op de modder
haal uit tot het spuit op de jas, hak
een holte, het kogelvlees suddert zijn
gaten, ligt kloppend en blozend in kraters
en druipt uit het as, steek een zwaard in het
hart van de dood en zweet bloed tot de duisternis
rookt en de aderen stromen, het kwaad zit in vlammende
ogen, pupillen van brandend élan scheppen miltvuur uit over
demonen, verdampen al kokend het gal in je hand kringelt dodenzang

Dit haal ik eruit. Ehh, op 1 april dan.

[Geplaatst door: Jaap van den Born]

Ikea ballenbak

geelroodblauwwitgeelroodroodwitblauwgroen
witgeelroodgeelblauwroodroodroodgeelblauw
roodwitgeelwitgeelblauwblauwwitroodwitwit
blauwgeelwitgeelwitroodgeelroodgroenblauw
blauwgroenwitblauwroodgeelroodroodwitgeel
geelwitroodroodwitgroengeelblauwgeelblauw
blauwblauwwitroodwitroodgeelblauwgroenwit
witwitroodwitgeelroodwitgeelwitblauwgroen
blauegeelgroengroenwirroodroodwitgeelgeel
witgroenwitroodblauwblauegeelwitgeelgroen
blauwroodroodwitroodblauegroengeelwitgeel
roodwitroodwitgroenwitgeelwitgroenroodwit

[Geplaatst door: Olaf Schümaker]

Ik vind het tamelijk amusant hoe de poezij-leken zich hier zo amusant lopen te verkwanselen aan dit illustere werk, terwijl het voor mij gelijk duidelijk was dat het een intertekstuele schatkamer is, gevuld met niet alleen dof koper (namelijk de allusie naar de mystieke tijd der Karolingen), maar ook het eerlijkste zilver ( het stelt immers pregnant de aandacht in het derde vers op de ecologische voedselindustrie, wat ik aardig vind, maar waar niet genoeg aandacht is gevestigd op de voor de hand liggende tropen die de gekozen vorm afdwingen), en het schitterende goud, waarmee ik natuurlijk homerisch vergelijk met het postmodernistische antwoord dat de auteur geeft (of, zich afvraagt!) op de vorm/vent discussie die zo beroemd is gemaakt door de hond van Godfried Bomans. Volgens mij heeft Harry J.M. Kleinhoven in zijn laatste e-book 'Kookboek van en voor de Paedophiel' over dit onderwerp ook nog enige paragrafen gewijd, maar mijn kleine neefje die dit weekeinde bij mij logeert is op mijn e-reader het nieuwe boek van Kader Abdolah op aan het lezen, dus ik kan dat nu zo één-twee-drie niet zo snel opzoeken. Volgens mij snapt mijn neefje er trouwens niet erg veel van, terwijl het (gezien het taalgebruik en de korte gekunstelde zinnetjes) toch echt om een kinderboek gaat. Ik hoor mijn magnetron piepen! Poëziegroetjes!!!!!!!1

[Geplaatst door: Roemer Wolfgang Zwaardsz]

Ha, het is de dichter dan toch gelukt. Door herhaling, gebruik van enkel kleuren, en een mooi figuurtje leidt hij iedereen om de tuin, terwijl het (vanzelfsprekend) gaat om de bizarre manier van inspringen, en het aantal spaties wat daarbij sneuvelt.

Natuurlijk, het alterneren van rood en zwart, alsook het twijfelende begin, het trekt de aandacht, maar dat is de clou, het leidt af van hetgeen waar de aandacht zou moeten liggen.

We krijgen de volgende aflopende reeks:
39 / 35 / 31 / 27 / 23 / 19 / 15 / 13

De naam die het gedicht meekreeg was 147. Deze verwijzing naar de "Maximum Break" in snooker leid weeral de lezer af van de diepere betekenis. Toch is hij niet geheel nietszeggend.

We krijgen hier de reeks:
1 / 4 / 7

Deze loopt op met 3 terwijl de vorige afliep met 4. Des te interessanter is dat het volgende element in de eerste reeks "7" geweest zou zijn, de 11 van de laatste strofe min 4, aangezien het telkens met 4 afneemt.
Omdat we aan het aftellen zijn, lezen we de titel achterstevoren:
De volgende in de reeks is dus 7, dit komt vanwege de opeenvolging van stappen van 4, en je zou vanaf de vorige strofe 1 stap verder moeten gaan.
De titel verklaart dus de 7, waar het gedicht naartoe loopt (mede uitgebeeld door het inspringen: we zijn aan het aftellen, we gaan achteruit, en als we het gedicht van onder naar boven bekijken, lijkt het toe te gaan naar één punt (na "black").

Uiteindelijk is het centrale onderdeel van dit geheel de illustere 7. Wat wil de dichter zeggen? Het blijft een klein raadsel. Het getal heeft vele associaties. Het is het hoogste getal uit de priemdrieling, het is het getal van de volheid (net als de snooker-pockets na het uitvoeren van de genoemde Maximum Break, trouwens). Wat mij zelf het meest opvalt is de duidelijke tegenstelling, het contrast.

We lopen af naar het getal van de volheid, de perfectie, maar het gedicht 'eindigt' bij "black" - het woord voor zwart in de wereldtaal.
Dit perfecte getal wijst zelf weer naar het welbekende "Sneeuwwitje en de Zeven Dwergen" - dus zelfs als we uiteindelijk door het zwarte bij die perfecte 7 uitkomen, hebben we het contrast van dat "black" nog niet afgedaan, we zijn dichtbij, maar sneeuwwitje zijn we nog niet.

Al met al, het gedicht roept duidelijk de vraag op met betrekking tot perfectie en imperfecte - een perfecte snooker score tegenover een onbereikbaar ideaal, een kleine kanttekening voor het leven van ieder die zichzelf voedt met ideologie om terug te komen naar een soort realisme - maar tegelijkertijd roept het vragen op over dat realisme zelf - wat ís perfect? Moet het allemaal wel perfect?

Zeer ingenieus in elkaar gezet, proficiat.

[Geplaatst door: Harry J.M. Kleinhoven]

'Roemer Wolfgang Zwaardsz' ??? Dautzenberg aka RWZ doet hier aan zelfbevlekking.

[Geplaatst door: Harry J.M. Kleinhoven]

De eerste in de reeks is 38, niet 39 (spaties) (tel maar na). De laatste in de reeks is 11, niet 13 (spaties) (tel maar na).

[Geplaatst door: Martijn Uils-de Bontscheerder]

Goed, lieven en slechten. Schouw aan!

A H J, dat zijn respectievelijk de 1e, de 8e en de 10e letter van het alfabet. Laten we die getallen eens bij elkander optellen, om zo de waarheid te besommen: 1 + 8 + 1 + 0 = 10.

De titel van het poëtisch werk dat we bespreken is: 147. (Oftewel (hoe on- of belangrijk dit ook mag zijn): ADG) Laten we ook die getallen eens de waarheid laten besommen: 1 + 4 + 7 = 12

Als we nu dus de auteur en het gedicht, 10 en 12, bij elkaar optellen, waar komen we dan op uit? 22.

De oplettende autist heeft het inmiddels al door. Ik zal het nog even uitleggen voor de minder 'beterdekenden' onder ons.

Roemer Wolfgang Zwaardsz, RWZ, de 'nieuwe' reageerder, die zoals Har al aanwijst verdacht veel van AHJ weg heeft. Het bewijs zal ik nu op de keukentafel uitspreiden.

R, W en Z, dat zijn de respectievelijk 18e, 23e en 26e letters van het alfabet. Laten we ook die getallen, ook die!, eens de waarheid laten besommen: 1 + 8 + 2 + 3 + 2 + 6 = 22!

10 + 12 = 22

auteur + gedicht = criticus

Er is niets, geen lendendoek meer om je achter te verschuilen Roemer!

[Geplaatst door: Roemer Wolfgang Zwaardsz]

De eerste in de reeks is toch echt 39 (eerlijk waar). Dat de laatste 11 is, dat klopt wel, maar dat was een tikfout - in mijn redenatie ging ik er wel uit van 11 (zoals later te lezen valt).

De kern van de opbouw verschuilt natuurlijk in de afname van 4 spaties per regel (te controleren met kladblok, zie "start" van uw windhoosdoos) en de laagste hoeveelheid 11, dus wat dat betreft blijft de redenatie recht overeind staan.

[Geplaatst door: Paul van de Wiel]

Harry: Misschien had ik toch gelijk dat er in dit gedicht diepe mysteries zitten terwijl jij aan een 1 Aprilgrap dacht. Wat me verwondert is dat veel reacties ingaan op de kabbalistiek van dit gedicht en de associaties die de vorm van het gedicht (piramide) en de kleuren oproepen nauwelijks aandacht krijgen. Volgens mij is het gedicht geïnspireerd door de actualiteit. De piramide wijst op Egypte, "black" op Noord-Afrika. De kleuren daaronder wijzen op de bemoeienis van het Westen met de revoluties daar. Maar alles ontaardt al snel in rood en zwart: bloed en een volkomen onzekere toekomst.

P.S. Door de vorm van het gedicht zal ik dit gedicht en de naam Dautzenberg niet licht vergeten.

[Geplaatst door: Harry J.M. Kleinhoven]

@ Paul. Het gedicht leent zich kennelijk voor velerlei interpretaties. Meest interessant is wat Dautzenberg er zelf in meende te hebben gelegd. Zie daarvoor het 1e comment hierboven (vorige webpagina) van ene 'Roemer Wolfgang Zwaardsz' (aka Dautzenberg himself).

[Geplaatst door: Paul van de Wiel]

Het zal wel, Harry, maar ik heb vroeger al genoeg gerekend. Rekenen heeft niets met poëzie te maken. Maar toch bedankt.
Paul

[Geplaatst door: Paul van de Wiel]

Ik twijfel er trouwens aan of die RWZ inderdaad echt die Dautzenberg is want er staan twee kapitale fouten in zijn uitleg. Wat i.p.v. dat en leid zonder t. Volgens mij is Dautzenberg een letterkundige en die schat ik i.h.a. wat hoger in.