Twitter

Facebook

Uitgeverij De Contrabas
Man zoekt bal van Sander de Vaan -- de voetbalbundel voor dit WK

Elders

24 oktober 2014

De stand van de kritiek (2): Jannah Loontjens (Awater)

Ud-logo

Met de poëzie gaat het altijd goed én slecht: er wordt onnoemelijk veel poëzie geschreven en gepubliceerd, maar goede poëzie is er maar weinig en wat er is, wordt nauwelijks gelezen. Wat ontbreekt is een sterke kritiek: een die zelf op behoorlijk peil staat en zich kan verhouden tot de poëzie die ze geacht wordt van minder goede te kunnen onderscheiden. In plaats daarvan viert dilletantisme hoogtij.

Exclusief voor De Contrabas peilt Rutger H. Cornets de Groot, zelf recensent voor Awater, de komende weken de stand van de kritiek in kranten, tijdschriften en online media. In de tweede aflevering van deze reeks antikritieken opnieuw een Awater-recensent: Jannah Loontjens.

Lees meer "De stand van de kritiek (2): Jannah Loontjens (Awater)" »

Getuige Simenon (8) – Mark Cloostermans over Les caves du Majestic

Chrétien Breukers (De Contrabas) en Mark Cloostermans (De Standaard) duiken onder in het oceaangelijke oeuvre van Georges Simenon, de man van vierhonderd boeken. Naar aanleiding van de 25ste verjaardag van Simenons overlijden lezen zij een selectie van 25 titels, zowel Maigrets als romans durs, zijn ‘serieuze’ romans. Twee Tzum-bloggers om Simenon op de hielen te zitten.

Even een vergetelheidje corrigeren. We hebben nog niet uitgelegd hoe we onze selectie uit Simenons oeuvre gemaakt hebben.

Het is simpel. Simenon publiceerde zijn eerste boek al op z’n zeventiende en schreef in de jaren ’20 onder verschillende pseudoniemen. De officiële start van zijn oeuvre volgt begin jaren ’30, als hij onder eigen naam de ‘Maigrets’ begint te schrijven, en al gauw ook overgaat op serieus literair werk. Als hij in 1972 zijn laatste romans schrijft en zijn pensioen aankondigt, is hij dus vier decennia voltijds actief geweest: de jaren ’30, ’40, ’50 en ’60. Uit die vier decennia hebben we telkens zes boeken geselecteerd, evenveel Maigrets alsromans durs. Veel van die titels komen ook voor in de Pléiade-selectie, maar we hebben er onze eigen voorkeuren doorheen gemengd. (Er is hier dus niet zozeer method in the madness, alswel andersom madness in the method.)

Lees verder op Tzum >>

23 oktober 2014

Marnix Rueb overleden: Kankâh

Haagsehar

21 oktober 2014

Erik Bindervoet, Wim Brands en Maarten Moll in het Torpedo Theater

Gisteren was ik, voor het eerst, in het Torpedo Theater. Ik wist wel dat het geheel niet al te groot zou zijn, maar het was, ja, kleiner dan ik verwachtte. Wat een voordeel heeft: het zit bijna altijd vol. Het programma ‘Vallende Vaders’ dat Wim Brands samenstelde maakte daarop geen uitzondering. Uitverkocht huis.

Poëzie-avonden hebben vaak of iets plechtigs, of ze verzanden in goede bedoelingen. Dat levert weinig verheffende schouwspelen op: Remco Campert die met rollator en al een podium wordt opgeduwd (voor alweer een ‘laatste optreden’) of een lid van de jeunesse dorée dat, met het schuim op de mond, een wereldvers declameert.

Lees meer "Erik Bindervoet, Wim Brands en Maarten Moll in het Torpedo Theater" »

20 oktober 2014

Frans Denissen over Jan H. Mysjkin: Dit is nobel gezegd, maar duister

Hier volgt de tekst die Frans Denissen uitsprak bij de presentatie van Dit is nobel gezegd, maar duister, de nieuwe bundel van Jan H. Mysjkin. Bestel het boek bij de betere boekhandel of via deze link

Op het achterplat van de bundel die vandaag boven de doopvont wordt gehouden, lees ik het oordeel van de uitgever: ‘Mysjkin is nadrukkelijk een experimenteel dichter. Maar Mysjkin is naar mijn idee meer dan alleen maar een “experimenteel” – ik vind hem een lyrisch dichter. Zijn uit poëzie gemaakte gedichten, de manier waarop hij die editeert en presenteert en maakt kunnen niet verhullen dat hij een lyricus pur sang is.’ Dit is ongetwijfeld nobel gezegd. Maar misschien wat duister.

Lees meer "Frans Denissen over Jan H. Mysjkin: Dit is nobel gezegd, maar duister" »

18 oktober 2014

Martin Bril maakte porno van GTST-script

Een heel leuk interview met André Nientied op nu.nl, over de manier waarop de scripts van GTST in de beginjaren werden gemaakt. Internet bestond nog niet. Er werd met floppy’s gewerkt, en op een stoplap meer of minder werd niet gekeken. Martin Bril was ook nog een tijd schrijver, hij ‘(...) werkte als Skoop-redacteur ook mee aan de scripts, maar de helft van zijn scènes eindigde uit pure meligheid in harde porno. Hilarisch om te lezen, maar uiteraard onbruikbaar. Bril gaf er dan ook snel de brui aan.’

Als je geschoren wordt, moet je soms gewoon terugscheren

Gisteren werd de verhalenbundel Hier wonen ook mensen van Rob van Essen besproken in NRC Handelsblad. Een link naar de recensie (twee sterren slechts) vindt u hier. Van Essen schreef vandaag op zijn weblog: ‘Tja – het aloude advies luidt dat je zo’n recensie zwijgend moet laten passeren. Maar waarom eigenlijk? Als je geschoren wordt, moet je soms gewoon terugscheren.’ En hij eindigt zijn korte weerwoord met een mooie zin: ‘Het gelukkige toeval wil dat de recensent zelf ook verhalen schrijft; een paar daarvan staan op zijn blog, zodat we daar kunnen lezen hoe het wél moet.’ Van Essens hele bericht staat hier. Mijn bespreking van Van Essen bundel staat hier.

17 oktober 2014

De stand van de kritiek (1): Matthijs Ponte (Awater)

Ud-logoMet de poëzie gaat het altijd goed én slecht: er wordt onnoemelijk veel poëzie geschreven en gepubliceerd, maar goede poëzie is er maar weinig en wat er is wordt nauwelijks gelezen. Wat onder meer ontbreekt is een sterke kritiek: een die zelf op behoorlijk peil staat en zich kan verhouden tot de poëzie die ze geacht wordt van minder goede te kunnen onderscheiden. In plaats daarvan viert dilettantisme in de kritiek hoogtij.

Exclusief voor De Contrabas peilt Rutger H. Cornets de Groot, zelf recensent voor Awater, de komende weken de stand van de kritiek in kranten, tijdschriften en online media. Vandaag als eerste in deze reeks antikritieken: Awater-recensent Matthijs Ponte.

Lees meer "De stand van de kritiek (1): Matthijs Ponte (Awater)" »

Rotterdam: grote en kleine iconen, en Het Graf van de Onbekende Dichter

Op VandaagEnMorgen publiceert Manuel Kneepkens een interessant opnieartikel over de manier waarop Rotterdam met kleine en grote iconen omgaat, bijvoorbeeld met ‘Het graf van de onbekende Dichter’...

De Markthal - eigenlijk een soort van Zeppelinhangar zonder Zeppelin - heeft denk ik het verlangen naar ‘grote’ iconen in Rotterdam waarschijnlijk wel voor een poosje ruim bevredigd. Eerder gingen de Erasmusbrug en de Euromast (1960!) de Markthal daarin voor. Iconen zijn goed voor de identiteit van een stad en… bovendien trekken zij toeristen. Ook niet onbelangrijk. Maar hoe is het met de ‘kleine’ iconen gesteld? Ook zij zijn goed voor de identiteit en ook zij kunnen toeristen trekken! Het is op het gebied van de ‘kleine’ iconen, dat Rotterdam het de laatste tijd nogal laat afweten.

16 oktober 2014

Deze zachte witte kamer - Runa Svetlikova

Gisteren was de presentatie van Deze zachte witte kamer van Runa Svetlikova in een mooi verlaten Gouverneurshuis in Antwerpen. Peter Holvoet-Hanssen, Lies van Gasse en Anneleen van Offel zorgden voor tekstbijdragen, Silke Vos Vanhoof zorgde voor de muziek. Uitgever Marc van Gisbergen van Marmer sprak de menigte toe. De bundel is hier te bestellen. Een voorproefje op Laurens Jz. Coster. Hieronder: een videogedicht van Swoon. 

Deze zachte witte kamer / Our padded white rooms from Marc Neys (aka Swoon) on Vimeo.

15 oktober 2014

Boeken die ik twaalf jaar niet heb gezien (18): Patrick Modiano

Voordat we naar het station vertrekken vraag ik of ze De ringboulevards van Patrick Modiano in haar tas wil doen. Dan kan ik het boek tijdens de lange reis naar Den Haag, waar we in het Gemeentemuseum aan de hoogmis voor Mark Rothko gaan deelnemen, lezen. Ik wil er voor deze rubriek over schrijven, en soms steekt het toeval een handje toe: net als je je voorneemt om over Modiano te schrijven krijgt hij de Nobelprijs.

Mijn hele lezende leven is Modiano al aanwezig. Vroeger werd hij uitgegeven door De Arbeiderspers, waar zijn boeken in de reeks Grote ABC verschenen, daarna door Meulenhoff en nu al een tijd door Querido. Ik heb niet alle boeken die zijn vertaald gelezen, maar ik had ze wel allemaal kúnnen lezen, en de meeste heb ik in de kast staan. Ze zijn een aanwezigheid en ze hebben alle razzia’s die bedoeld waren om plankruimte te winnen overleefd (in verband met Modiano is razzia een wat beladen woord…).

Lees verder op Tzum >>

14 oktober 2014

Getuige Simenon deel 7: De weduwe Couderc door Chrétien breukers

De weduwe Couderc moet letterlijk vechten voor haar bestaan in het huis waar ze woont. Ze heeft haar schoonfamilie tegen (die wil het huis te gelde maken), moet af en toe met haar schoonvader naar bed om hem koest te houden en werkt zich letterlijk drie slagen in de rondte om het bestaan rond te krijgen. Van de liefde heeft zij zich afgewend (voor zover zij die al ooit heeft gekend), maar Jean maakt sinds lang sluimerende faculteiten in haar wakker. De oudere vrouw en de nog jonge man gaan een lichamelijke relatie aan.

Uiteraard komt Félicie daar tussen. Jean ziet het zestienjarige wicht regelmatig rondlopen (met haar kind op de arm) en raakt door haar gefascineerd. Het komt tot een paar ontmoetingen, ook al doet de weduwe nog zo haar best om het geile nichtje op afstand te houden. En wat doet de weduwe? Zij wordt jaloers. Blijkbaar heeft zij een vorm van echte liefde opgevat voor de vrijgelaten crimineel die op haar boerderij werkt, in de niet-afgedragen kleding van haar overleden man.

Lees verder op Tzum >>

09 oktober 2014

Denk Groter: Anton Dautzenberg verdient een lectoraat op Fontys

Anton Dautzenberg, bekend geworden vanwege fictieve interviews met sterren in de vpro-gids en een provocatief bedoeld lidmaatschap van de inmiddels verboden pedofielenvereniging Martijn, mag niet meer werken bij Fontys omdat zijn denken “te controversieel” is. Het bestuur “acht de begeleiding door de heer Dautzenberg niet in het belang van de studenten.” De aanstelling van Dautzenberg gebeurde zonder medeweten van het College van Bestuur. “Op het moment dat het College van Bestuur hiervan kennis heeft genomen, heeft het direct ingegrepen.”

Hiermee creëert Fontys een eigen realiteit, buiten het arbeidsrecht, en buiten de waarden van academische vrijheid. Een imago in de media is reden tot opzeggen van een samenwerking.

Lees de hele beschouwing van Joost Heijthuijsen op De Cultuurpers

07 oktober 2014

Getuige Simenon deel 6: De man die de treinen voorbij zag gaan door Chrétien Breukers

Voor De man die de treinen voorbij zag gaan verplaatst Simenon zich opnieuw naar Delfzijl, het stadje waar ooit commissaris Maigret werd geboren. We maken er kennis met Kees Poppinga, een man die eerste bediende is bij een havenbedrijf. De man leidt in hoofdstuk 1, althans in het begin van hoofdstuk 1, een kalm bestaan, binnen de stad, het bedrijf en zijn gezin. Uiteraard gaat dit allemaal aan duigen. Dat kun je Simenon wel toevertrouwen. Die kan een gewoon burgergezin alleen met heel veel moeite met rust laten.

In veel boeken van Simenon, zowel in de Maigrets als in de roman durs, komen mannen voor die van het ene moment op het andere in het diepe worden geworpen of zichzelf in het diepe werpen. Bijna zonder overgang gaat hun vertrouwde leven eraan en moeten ze zich in een nieuwe, verwarrende, angsten oproepende situatie zien te redden. Kees Poppinga krijgt in hoofdstuk 1 van zijn baas Julius de Coster, die hij wil spreken omdat er iets met de papieren van een schip niet deugt, in een wat slonzig café te horen dat het bedrijf de volgende dag failliet gaat, en dat De Coster een zelfmoord in scène zal zetten. Poppinga krijgt wat contant geld van zijn directeur en de boodschap: ga er vandoor!

Lees verder op Tzum >>

06 oktober 2014

Boeken die ik twaalf jaar niet heb gezien (17): Jeroen Brouwers

Deze week verscheen Het hout, de nieuwe roman van Jeroen Brouwers. Collega Bauer vindt heteen meesterwerk, en hoewel ik het vaak met hem eens ben: deze keer niet. Het is een betere roman dan Geheime kamers of Bittere bloemen, dat zeker, maar Brouwers heeft moeite om de geest in de (mooie) huls te blazen. Ondertussen wordt de roman door de pers en de boekhandel richting bestseller geduwd. Na Geheime kamers zou Brouwers dan weer een verkoopsucces hebben met een minder boek. Het grote publiek kent hem dus alleen van boeken die een Brouwers in topvorm zou afkeuren.

In de bananendozen, nu bijna half uitgepakt, vond ik een exemplaar van Zonsopgangen boven zee, derde druk uit 1980 (eerste druk 1977), Grote ABC nr. 294, mooi ingenaaid, fraai omslag, met dat laminaat dat altijd een beetje loslaat, eerst in de hoeken… Het is nu bijna niet voor te stellen, maar eind jaren zeventig, begin jaren tachtig was De Arbeiderspers de richtinggevende uitgeverij als het om literatuur ging, vergelijkbaar met wat nu AtlasContact (soms) is; het is natuurlijk niet helemaal toevallig dat Brouwers nu door laatstgenoemd huis wordt uitgegeven.

Lees verder op Tzum >>

05 oktober 2014

Gelezen boeken: Ann de Craemer

KwikzilverEen grootmoeder, een huis, een plek op het Vlaamse platteland. Een familie die rond dat huis, die plek en die grootmoeder is gecentreerd. Ziehier de elementen van Kwikzilver, de nieuwe roman van Ann de Craemer. In Vlaanderen wordt een boek dat deze elementen in zich heeft snel tot de ‘Heimatliteratuur’ gerekend, tot die eindeloze stoet brave boeken over het heerlijke platteland, waar Boerke Naas zijn kabotseke opzet en nog netjes het hoofd buigt voor meneer pastoor.

Kwikzilver is niet zo’n boek, al dreigt bij De Craemer, na drie boeken over de kleine luyden van West-Vlaanderen, het gevaar van versuikering. Ja, er is een grootmoeder die uit het huis waar ze haar hele leven woonde wordt gezet. Ja, het is erg dat ze in een bejaardenflat moet gaan wonen en daar gedesoriënteerd raakt. Ja, de hele familie raakt ontwricht en de kleindochter, die schrijfster zal worden, heeft er verdriet van.

Lees meer "Gelezen boeken: Ann de Craemer" »

04 oktober 2014

Twee interviews nu online: Dimitri Verhulst en Jeroen Brouwers

Op zijn weblog publiceert Mark Cloostermans de langere versie van een interview dat hij Dimitri Verhulst afnam na het verschijnen van Kaddisj voor een kut, en dat al in De Standaard der Letteren stond. Een citaat:

Als ik vermeld dat ik binnenkort Jeroen Brouwers ga interviewen, reageert Verhulst als volgt: ‘Ik ben lid van Finnigan’s List, een internationale groep van polyglotte auteurs die tot een lijst moet komen van boeken die te weinig vertaald zijn. Boeken die voorradig zouden moeten zijn. Ik ben daar de fervente strijder voor Jeroen Brouwers.’

‘Brouwers woont in een bos en ik woon hier bij dat water. Ik zit soms Brouwersiaans te denken: ik zou me een stuk in mijn kloten kunnen zuipen en de lege flessen jenever in de bomen hangen. Bij wijze van hommage.’ (lacht) Weet je, ik heb nu zo langzaamaan de leeftijd waarop Brouwers al zijn kleppers schreef. Bezonken rood,De zondvloed… Dat kan ik niet. Ik moet dat toegeven: dààr sta ik niet.’
 
Deze Brouwers werd ook geïnterviewd door Margot Vanderstraeten, voor het magazine van de Morgen. De hele tekst staat hier. ‘Gwennie en ik praten dagelijks over de naderende dood. Over de literaire nalatenschap. En over de praktische kant. Ze moeten me verbranden. Ik wil niet begraven worden. Ik ben bang van die kuil, ik heb angstdromen van mezelf, liggend in die kuil, met een dood lichaam, maar met een geest die blijft doordraaien. Die gedachte maakt me claustrofobisch.’

03 oktober 2014

Gelezen boeken: Thomas Eyskens (over Herman de Conincks Mechelse jaren)

ThomaseyskensHerman de Coninck was dit jaar zeventig geworden, als hij niet 22 mei 1997 al was overleden. Zijn dood was een nationale gebeurtenis, niet helemaal te vergelijken met die van Hugo Claus, maar wel bijna. Zijn werk wordt nog steeds gekocht en gelezen, al dreigt er de laatste jaren een beetje de klad in te komen. Misschien kan de beoogde biograaf Thomas Eyskens daar verandering in brengen. Onlangs verscheen een eerste deelstudie van Eyskens: Er is niets te zien en dat moet je zien, een literaire wandeling door Mechelen in de voetsporen van Herman de Coninck.

Lees meer "Gelezen boeken: Thomas Eyskens (over Herman de Conincks Mechelse jaren)" »

02 oktober 2014

Notities over poëzie (6): Arthur Lava

BoekHet vooroordeel, van mij: Arthur Lava is een brulboei. De copywriter van Maximaal! en de gewiekste journalist van glossy bladen zoals Man. Nu ligt zijn nieuwe bundel voor me, Een feest van jewelste. Het is een van de vijf (5!) bundels die Voetnoot in een klap uitgeeft, wat een goede zaak is voor de poëzie. Hendrik Barends, vroeger verantwoordelijk voor de omslagen bij In de Knipscheer (ooit de uitgever van onder meer Lava) zorgde voor de (van hem) bekende vormgeving.

De praktijk: Een feest van jewelste is een bundel die misschien niet ‘goed’ is, maar die ik wel van begin tot einde gelezen heb, iets wat ik van veel beter ontvangen recent verschenen werk niet kan zeggen. Lava schrijft in een aanstekelijke taal over, eh, nou ja, over het leven van Lava. Die het voor den drommel niet altijd gemakkelijk heeft gehad maar die is bovengekomen. Waar weet ik niet. Maar boven.

Lees meer "Notities over poëzie (6): Arthur Lava" »

01 oktober 2014

Gelezen boeken: Stan de Jong / Mr. Hiddema

19986_53f1fd835a700_19986‘Wat ik wel weet is dat een advocaat en een delinquent niet aan verschillende kanten van de wet staan, want een advocaat is geen vertegenwoordiger van de wet, maar een tussenpersoon tussen de wet en de delinquent. Dat maakt ons tot tweeslachtige, moreel twijfelachtige figuren: ons hele leven hebben we te maken met dieven, moordenaars en psychopaten, en aangezien wij mensen door osmose functioneren, is het niet meer dan normaal dat we besmet raken met de moraal van dieven, moordenaars en psychopaten.’ Dit is een citaat uit Outlaws, het boek van de bijzondere auteur Javier Cercas, dat dit najaar bij De Geus verschijnt.

Toen ik dit las, dacht ik aan Mr. Hiddema, de hoofdpersoon van de biografie die Stan de Jong onlangs publiceerde over... Mr. Hiddema, een biografie die niet ontoepasselijk Mr. Hiddema, strafpleiter, dandy, dwarsligger heet. Wil ik met dit citaat suggereren dat de hoofdpersoon uit De Jongs boek een boef is? Natuurlijk niet. Ik zou niet durven en ik zou de kosten voor mijn verdediging na een aanklacht tegen mij niet kunnen betalen, maar de bekende Nederlander en strafpleiter die in Maastricht en Amsterdam kantoor houdt heeft wel soms iets van een boefje, iemand die de grenzen van zijn modus operandi met genoegen verkent en waar nodig een beetje verlegt.

Lees meer "Gelezen boeken: Stan de Jong / Mr. Hiddema" »

Uitgeverij De Contrabas
Das Haus am Salzhof. Pension in Brandenburg a/d Havel, dichtbij Berlijn. Vanaf 10 augustus 2013.

Cookies

De Contrabas maakt gebruik van cookies. Voor meer informatie Zie hier
.

oktober 2014

ma di wo do vr za zo
    1 2 3 4 5
6 7 8 9 10 11 12
13 14 15 16 17 18 19
20 21 22 23 24 25 26
27 28 29 30 31    

Colofon

Redactie: Chrétien Breukers. Reacties onder eigen naam of dichters- pseudoniem zijn zeer welkom. Anonieme of niet ter zake doende reacties worden verwijderd.

Pageviews


Sinds 21 augustus 2005

Categorieën