Twitter

Facebook

Elders

29 januari 2015

Door de ironie heen (14): Je suis Živan

Vandaag is het Gedichtendag, het begin van de Gedichtenweek tegenwoordig zelfs, want niets of niemand zal het verspreiden van de poëzie door heel Nederland ooit nog kunnen tegenhouden. De poëzie is als de jihad: iedereen moet er, ooit, aan geloven (al doet die man in het NPO-gebouw wel zijn best). Dus daar gaan ze vandaag, de dichters van Nederland, op weg naar bibliotheken, boekhandels, jeugdhonken, bedrijven en bejaardentehuizen, op weg naar de ‘twaalf lezers en een snurkende recensent’.

Živan Pujic woont in Pančevo, in Servië, een stadje met een Duitse, Hongaarse en Roemeense wortels, echt een smeltkroes uit het voormalige, na de Tweede Wereldoorlog gestorven Europa; en nu is Pančevo een Servisch geval, waar armoede heerst, en waar Živan droomt: van een leven in de muziek en de poëzie. Om die droom te verwezenlijken organiseert hij elk jaar een punkfestival, op een troosteloos sportplein, met bands die zo erg zijn dat ze bijna weer goed worden.

Lees meer "Door de ironie heen (14): Je suis Živan" »

Uitslag 49ste Editie van de Facebook-Vertaalwedstrijd

Jack van der Weide wint (weer)

Jack van der Weide heeft met zijn vertaling van ‘Modern Love XXX’ van de Engelse romancier en dichter George Meredith ook de 49ste editie van de Vertaalwedstrijd op Facebook gewonnen. (Zie dit bericht over ontstaan, doel en werkwijze van deze groep). Deze keer was het Arie van der Krogt die zilver won en Peter Borst die met brons wegliep. 

George Meredith (1828-1909) publiceerde zijn eerste poëziebundel in 1851. Nadien volgden verschillende andere verzamelingen van gedichten, waaronder de meest bekende in 1862: Modern Love. In deze cyclus van vijftig 16-regelige sonnetten beschrijft hij zijn gevoelens van teleurstelling over zijn mislukte eerste huwelijk, nadat zijn vrouw Mary Ellen hem had verlaten voor de schilder Henry Wallis. De emotionele gedichten baarden opzien onder zijn Victoriaanse tijdgenoten vanwege hun – voor die tijd – vrijpostige bekentenissen. 

Lees meer "Uitslag 49ste Editie van de Facebook-Vertaalwedstrijd" »

Getuige Simenon: twee afleveringen

Chrétien Breukers (De Contrabas) en Mark Cloostermans (De Standaard) duiken onder in het oceaangelijke oeuvre van Georges Simenon, de man van vierhonderd boeken. Naar aanleiding van de 25ste verjaardag van Simenons overlijden lezen zij een selectie van 25 titels, zowel Maigrets als romans durs, zijn ‘serieuze’ romans. Twee Tzum-bloggers om Simenon op de hielen te zitten.

Gisteren voegde Mark Cloostermans maar liefst twee nieuwe afleveringen toe aan deze reeks: een over De zoon en een over Brief aan mijn moeder, een van de weinig overgebleven teksten uit het dicteertijdperk van de Luikse romancier.

28 januari 2015

Door de ironie heen (13): Poëzieweek, H. Marsman, A. Roland Holst, Ruïnekerk

RuinekerkbergenMorgen begint de Poëzieweek, de jaarlijkse poging om een genre dat voor de boekhandel zo dood is als een boek van, ja, van wie, onder de aandacht te brengen. Het stemt bij voorbaat weemoedig, het idee dat honderden dichters uitzwermen over het hele land, om een boodschap te brengen die niemand wil horen. Waarheen leidt de weg die zij moeten gaan? Waarvoor zijn zij op aard? Menno Wigman schreef, al in 2001, dat poëzie ‘eerder een ziekte (is) / die je met een handvol hopeloze idioten deelt’, maar ook die handvol hopeloze idioten sterft uit.

Vannacht droomde ik over H. Marsman. Hij las voor tijdens een poëziebijeenkomst. Na ‘Invocatio’ viel er een diepe stilte. Ik was de enige die applaudisseerde. Na afloop werd me te kennen gegeven dat het een slecht gedicht was, een opeenhoping van cliché’s, niet talig genoeg, niet geëngageerd of betrokken op de maatschappij, bovendien: wat een kreupelrijm! Ik had de plank misgeslagen. Of ik dat begreep? Ik begreep er niks van.

Lees meer "Door de ironie heen (13): Poëzieweek, H. Marsman, A. Roland Holst, Ruïnekerk" »

25 januari 2015

Boeken die ik twaalf jaar niet heb gezien (27): Beb Vuyk

Lang, lang geleden had ik een vriendin met een Indische oma, een vrouw van ongeveer 1.40 meter die werkelijk fantastisch kon koken. Ze werd Poesje genoemd, ik heb nooit geweten waarom. Na een paar keer van haar eten te hebben geproefd, wilde ik dat ook kunnen, Indische gerechten maken. Zo kwam de derde vrouw binnen één alinea in mijn leven: Beb Vuyk.

Haar Groot Indonesisch kookboek is een klassieker. Vuyk was letterlijk een pionier, iemand die de keuken uit de voormalige kolonie voor een groot, niet-Indonesisch publiek wist te ontsluiten. Later in mijn leven ben ik Vuyk ontrouw geweest voor Lonny, de altijd vrolijke tv-kok, maar ik ben blij dat ik het boek in een van de bananendozen terugvond: Vuyk heeft de tijd moeiteloos doorstaan.

Lees verder op Tzum >>

Interview Rogi Wieg, door Arjan Peters

Gisteren in de Volkskrant, nu online: het mooie interview dat Arjan Peter had met Rogi Wieg.

Blijf onder ons, verzocht ik Rogi Wieg in april vorig jaar, na lezing van Afgekapt dichtwerk, de mooie dichtbundel van de nu 52-jarige depressieve dichter, met verzen uit de jaren 2007-2013. Sinds vijftien jaar tekent en schildert hij trouwens ook, tot zijn eigen verbazing - geen opleiding gehad, nooit ambities in die richting gekoesterd.

Bij uitzondering heeft hij ingestemd met een gesprek bij hem thuis in Amsterdam, tweehoog aan een plein. Zijn vrouw Abys Kovács wacht me op in het trapportaal, Rogi staat binnen direct om de hoek, gehuld in een donkere kamerjas met het Playboybunnylogo op borsthoogte. 
De dichter heeft intussen een grijzende baard, het schaarse hoofdhaar is kort, zijn blik vriendelijk maar intens vermoeid. Hij geeft me een trillende hand. We hebben elkaar een jaar of twintig niet gezien. 

24 januari 2015

Laudatio bij de presentatie van Tonic van Ralf Mohren

TonicGisteren werd de roman Tonic (een non-alcoholische roman) van Ralf Mohren gepresenteerd bij boekhandel Van Piere in Eindhoven. Ik sprak onderstaande laudatio uit.

‘De geheelonthouders hebben gelijk maar alleen de drinkers weten waarom.’ Dat is een uitspraak van Simon Carmiggelt, waaraan ik moest denken toen ik Tonic, het debuut van Ralf Mohren dat we vandaag boven het (met water gevulde) doopvont houden, had gelezen.

Ik moest ook aan iets anders denken, namelijk aan de uitspraken die de franse schrijver en filosofoof Gilles Deleuze in zijn gefilmde Abécédaire deed over Boisson (Drank). Hij heeft het in wat ik nu ga citeren over drinkers, drinkers van alcohol dus, niet over drinkers van water. Deleuze, die er in zijn jonge dagen niet met de rug naar toe ging zitten, kijkt bijna met weemoed (en toch ook met afstand) terug:

Lees meer "Laudatio bij de presentatie van Tonic van Ralf Mohren" »

22 januari 2015

Door de ironie heen (12): Luc Tuymans, Katrien Van Giel, zielige bloggers uit verre landen, incidentenjournalistiek, Erik Jan Harmens, De Nieuwe Boekhandel

ErikjanharmensHet is fijn dat er zo veel gebeurt waar mensen zich druk om kunnen maken. Charlie Hebdo, Verviers, die Saoedische blogger die week voor week aan stukjes wordt geranseld, Boko Haram (ook geen lieverdjes) en dan gisteren Peter Pontiac (zielig hè? dood. helemaal dood.) en Luc Tuymans versus Katrijn Van Giel. De vrijheid van meningsuiting heeft het er maar druk mee.

Ik geloof dat ik de enige ben die vindt dat de rechter inzake Tuymans/Van Giel gelijk heeft. Tuymans zit in zijn schilderij wel heel dicht op de foto, en zijn verdediging in de rechtbank was ook niet om over naar huis te schrijven. Een parodie. Yeah, right. Morgen schilder ik zijn schilderij na (wat ik niet kan, dus dat gebeurt ook niet) en dan zullen we eens zien hoe lang het duurt voor Tuymans advocaten mij weten te vinden.

Lees meer "Door de ironie heen (12): Luc Tuymans, Katrien Van Giel, zielige bloggers uit verre landen, incidentenjournalistiek, Erik Jan Harmens, De Nieuwe Boekhandel" »

Wim Brands gastschrijver Artis Bibliotheek

Dichter en journalist Wim Brands wordt per 1 februari benoemd tot gastschrijver bij de Artis Bibliotheek van de Universiteit van Amsterdam. Brands zal in die hoedanigheid een verhalenbundel schrijven en een aantal bijeenkomsten leiden waarin wetenschappers hun licht laten schijnen over boeken uit de rijke bibliotheekcollectie. (...) presentator van het literaire televisieprogramma VPRO Boeken. Wim Brands is de tweede gastschrijver bij de Artis Bibliotheek: bioloog en schrijver Tijs Goldschmidt ging hem voor.

Meer informatie op deze websites >> 

21 januari 2015

Door de ironie heen (11): Houellebecq (alweer), A.L. Snijders, van literaire liefdes die voorgaan, week humanisme en menselijke ervaring

Gisteren ging ik, met mijn nieuw-verworven Cinevillepas, naar L'Enlèvement de Michel Houellebecq (De ontvoering van Michel Houellebecq), een ‘mockumentary’ waarin de schrijver zichzef speelt en wordt gegijzeld door drie vrije jongens die hem ergens net buiten Parijs een week op een afgelegen plek vasthouden, en dan weer loslaten. Het is een bijzondere, maar wel bizarre film. Waarom Houellebecq gegijzeld wordt, en door wie precies, en waarom hij op het eind een auto meekrijgt als deel van de buit -- de film geeft geen uitsluitsel. Maar het was een mooi debuut, voor mij als pashouder.

Het was een film over menselijk contact. Of beter: over een eenzame, saterachtige schrijver die door drie kidnappers uit de wereld (waar hij weinig mee opheeft) wordt gehaald en tijdens een gedwongen verblijf op het platteland een menselijke ervaring rijker, ja, rijker wordt. Je ziet de auteur genieten, letterlijk, van zijn verblijf, ook al hebben ze hem geboeid en heeft hij niet de beschikking over een aansteker, wat zijn rookgenot soms in de weg staat. (Het roken is echt iets, in deze film, het is overduidelijk Houellebecqs grootste hartstocht, of in elk geval: de grootste hartstocht van het door Houellebecq gespeelde personage Houellebecq).

Lees meer "Door de ironie heen (11): Houellebecq (alweer), A.L. Snijders, van literaire liefdes die voorgaan, week humanisme en menselijke ervaring" »

Poëzie uit Moldavië en Nederlandstalige poëzie in het Roemeens vertaald door Jan H. Mysjkin

Lumina ultimei zileVorige week werd op 15 januari de bloemlezing Een bloem van bloed met besneeuwde blaadjes voorgesteld in het Poëziecentrum te Gent. Het gaat hier om de eerste boekpublicatie in het Nederlands van literair werk uit de Republiek Moldavië. Samenstelling, inleiding en vertaling waren in handen van Jan Willem Bos en Jan H. Mysjkin die elk vijf Roemeenstalige dichters aanbrachten over een periode van bijna veertig jaar, van Arcadie Suceveanu (1952) tot en met Aura Maru (1990).

Tijdens de voorstelling kon Jan H. Mysjkin eveneens zwaaien met een tweede bloemlezing die ook al vorige week van de persen rolde, van het Nederlands in het Roemeens ditmaal. Onder de titel Lumina ultimei zile. Poezie flamandă contemporană (De klaarte van de laatste dag. Hedendaagse Vlaamse poëzie - de hoofdtitel is ontleend aan een vers van Leonard Nolens), worden vijftien Vlaamse dichters voorgesteld. Inleiding, samenstelling en biobibliografische notities zijn van Jan H. Mysjkin ; de vertaling van het duo Doina Ioanid en Jan H. Mysjkin, die we in september met nieuwe bundels bij De Contrabas mochten begroeten.

De bloemlezing brengt een dwarsdoorsnede van de levende Vlaamse poëzie. Bij samenstelling van de bundel waren vijf dichters ouder dan zestig, vijf tussen de veertig en de zestig, en vijf jonger dan veertig. De bloemlezing opent met visuele gedichten van Renaat Ramon en sluit af met grafische poëzie van Lies Van Gasse. Tussenin kan de Roemeense lezer kennis maken met Claude van de Berge, Leonard Nolens, Stefan Hertmans, Miriam Van hee, Hilde Keteleer, Jan H. Mysjkin, Johan de Boose, Dirk van Bastelaere, Paul Bogaert, Michaël Vandebril, Els Moors, David Troch en Delphine Lecompte. Bestellen kan via deze link.

 

20 januari 2015

Boeken die ik twaalf jaar niet heb gezien (26): David Vogel

Rudolf Gurdweill is de held van Huwelijksleven, de bekendste roman van David Vogel. Je zou kunnen zeggen: de tragische held, maar dat zou een eufemisme zijn. Gurdweill is meer dan tragisch, übertragisch, in wat hem in Huwelijksleven overkomt wordt de hele geschiedenis van het Jodendom zowel samengevat als voorspeld.Hij is de held in het spel dat in 1930  (het jaar dat de roman verschijnt) al bijna is uitgespeeld; 1933 is dan niet ver weg. In een recensie van de heruitgave vorig jaar schrijft Johannes van der Sluis op deze site:

‘Wie niet een beetje zelfdestructie heeft meegemaakt heeft niet geleefd, maar Huwelijksleven toont aan dat er wellicht iets erotisch maar uiteindelijk weinig sexy is aan de totale zelfdestructie. De barones richt Gurdweill volledig ten gronde, maar het dubbelzinnige is dat hij het zelf laat gebeuren, wat herinnert aan de (Joodse) zelfhaat van de Weense filosoof Otto Weininger. In dat opzicht valt de roman te lezen als een allegorie op het Derde Rijk. Met een voorspellende waarde aangezien het al in 1930 is geschreven.’

Lees verder op Tzum >>

19 januari 2015

Door de ironie heen (10): Woody Allen, film, gedichten, Guido Utermark, Jan Campert-prijzen

To-rome-with-love-poster1Wel verbinding geen contact is een bundel van Guido Utermark. Het boek is uitgegeven door Opwenteling in Eindhoven en slingert nu al een maand of wat door het huis. Ik lees af en toe een paar regels en dan vraag ik me af wat ik er van vind. ‘Wij leveren gratis inhoud / en zij superdum gelamineerd / Hare Krishna-bewustzijn’, Dat is de eerste strofe van ‘Het is beetje een technisch verhaal’. De vierde strofe: ‘het verwijderen van poëzieresten / uit het dagelijks afval / is een flinke kostenpost’. Mooi, maar als ik Utermark begin te lezen krijg ik meteen het idee dat iemand de deur dichtgooit, de ramen blindeert of aflsluit met een rolluik en de bel uitzet (maar het alarm juist weer aan).

Lees meer "Door de ironie heen (10): Woody Allen, film, gedichten, Guido Utermark, Jan Campert-prijzen" »

18 januari 2015

Door de ironie heen (9): film kijken

De laatste vier maanden heb ik, ik heb het net even nageteld, 82 films gezien. Op een enkele uitzondering na alleen ‘goede’ films, geen komedie, geen hollywoodvehicles, geen derderangs horror. Geen romantische films, vaak het betere Europese werk. Ik heb mezelf volgepompt met verhalen, met beelden en met wat Gilles Deleuze ‘les blocs de mouvement-durée’ noemt (‘Si on fabrique un bloc de mouvements-durée, peut-être que c’est …, que… on fait du cinéma’). Via Deleuze (en via Rutger H. Cornets de Groot, die me op werk van de filosoof attendeerde), kwam ik op dit filmpje. De tekst is in het Engels ondertiteld, en de hele tekst in het Frans staat hier.

16 januari 2015

Door de ironie heen (8): PEN, Margot Vanderstraeten, Mark Cloostermans, prinsjes en prinsessen, het vlindereffect en gebeurende literatuur

VlindereffectToen ik gisteren het nieuwe nummer van Charlie Hebdo doorbladerde, vond ik het geheel vooral lelijk, en de artikelen die ik las, waren een mengeling van bravoure en studentikoze puntigheid. De aanslag niet waard, het krantje. Dit zou je een mening kunnen noemen, zij het een mening die erg zwaar leunt op het regressief-reactionaire gewauwel waar ik meestal jeuk van krijg. Ben ik regressief-reactionair? Misschien wel. Nou ja, het zij zo. Zelfs na herlezing en tweede bezichtiging vind ik CH een blad van niks, en dan niet eens om politeke redenen, maar om esthetische.

En ja, iedereen mag de lelijkheid die hem liefheeft uitdragen, daar gaat geen millimeter vanaf; alleen lijkt het me voor de redactie van CH geen sinecure om nu verder te moeten, met de steun van alle intellectuelen in de hele wereld, ja zelfs van PEN Nederland, een instelling die normaal gesproken nooit wakker schrikt, maar nu ineens wel: ‘PEN Nederland is geschokt en bedroefd door de brute aanval op onze collega’s, cartoonisten en journalisten, en op de vrijheid van expressie die gisteren plaatsvond in Parijs.’ In Jemen zal er na het vrijdaggebed nog stevig over worden gediscussieerd.

Lees meer "Door de ironie heen (8): PEN, Margot Vanderstraeten, Mark Cloostermans, prinsjes en prinsessen, het vlindereffect en gebeurende literatuur" »

15 januari 2015

Nr. 1178 van Charlie Hebdo op ISSU

Handig, het veelbesproken nr. 1178 van Charlie Hebdo is hier te lezen. Sinds gisteren zwerft deze link over Facebook. Handig, voor als de editie toevallig uitverkocht zou zijn.

14 januari 2015

Door de ironie heen (7): Mea culpa, the Rolling Stones, geilheid en ironie, Luchino Visconti, Niña Weijers

RevisorIk was te ironisch, in mijn bericht van eergisteren. Dat vond mijn vriend. Ik zakte door de bodem van mijn eigen opvattingen heen, leed aan regressie... ik was niet alleen niet consequent, ik was zwak. En daar had hij gelijk in. In aflevering 6 van mijn reeks was ik, ja, zwak. Of slap. Ik danste op het graf van mensen die bij de IKEA winkelen. Ik viel terug op de ironie die ik wil afleggen. Ik bedoelde het goed, en had in wezen niet de bedoeling om die mensen te schofferen, maar ja. Soms glipt het door je woorden heen.

Over L’innocente van Visconti schrijft Willem Jan Otten in Het museum van licht, als hij de slotscènes van de film probeert te vatten: ‘De camera blijft dicht bij de personages, kijkt door kieren, schuift slaapkamers binnen, daalt tot kussenhoogte, buigt zich over wiegen... maar het beklemmendst is dat Tullio’s moordzucht voortdurend gerationaliseerd wordt. Hij blijft in staat om het ‘‘liefde’’ te noemen wat hem bezielt en om zichzelf te zien als een rebel tegen het geloof, iemand die afrekent met een achterhaalde moraal en die, als vrije geest, het recht heeft om het overtollige leven weg te maken. De moord wordt gepleegd tijdens de kerstnacht.’

Lees meer "Door de ironie heen (7): Mea culpa, the Rolling Stones, geilheid en ironie, Luchino Visconti, Niña Weijers" »

13 januari 2015

Boeken die ik twaalf jaar niet heb gezien (25): Michel Houellebecq

In een van de bananendozen vond ik De wereld als markt en strijd van Michel Houellebecq, de eerste druk van de vertaling uit 2000. Ik heb het boek misschien gelezen toen, maar helemaal zeker weet ik dat niet meer. Ik had altijd het idee dat ik nog nooit iets van Houellebecq had gelezen, ik meende dat de schrijver me niet interesseerde. Vorige week kwam daar een einde aan, ongeveer toen de redactie van Charlie Hebdo grotendeels aan gort werd geschoten, op de dag dat Soumission verscheen, de nieuwe (‘nu al veelbesproken’) roman van de Serge Gainsbourg van de Franse letteren.

Ik las De wereld als markt en strijd en was diep onder de indruk – ook al is het altijd gevaarlijk om dat soort woorden te gebruiken. Het is een boek als een voorhamer, geschreven in een misschien niet altijd elegante, maar wel heel effectieve stijl. De hoofdpersoon, werkzaam in de softwaresector (als trainer, weliswaar, maar toch in het hart van ‘de nieuwe economie), komt in de loop van het boek steeds verder alleen te staan.

Lees verder op Tzum >>

12 januari 2015

Door de ironie heen (6): Je suis Chrétien, IKEA, het reëel bestaande gezinsleven

JesuischrétienOoit zei ik tegen iemand die me in het Frans vroeg wie ik was: ‘Je suis Chrétien’, en toen antwoordde die persoon: ‘Et moi, je suis juif.’ Een taalles, met humor. Gisteren zag ik mijn oude antwoord terug, in de berichtgeving rond de mars door Parijs, een mars voor, ja, voor wat? Een paar Europese regeringsleiders liepen voorop; heel diep zal het dus allemaal niet hebben gezeten. De wandeling begon op de Place de la République, nog geen vier kilometer van waar vroeger de guillotine stond, toen de vrijheid waar de laatste week voor wordt gestreden in 1789 via executies (die we nu barbaars zouden noemen) werd afgedwongen. Een beetje revolutie gaat niet vanzelf.

Lees meer "Door de ironie heen (6): Je suis Chrétien, IKEA, het reëel bestaande gezinsleven" »

11 januari 2015

Door de ironie heen (5): in opspraak, afkomst, lot, Michel Houellebecq

HouellebecqmarktWat gebeurt er als je in opspraak raakt? Nou van alles, maar een ding is zeker: op den duur geloof je het wel, met de ironie. Zij verlaat je, of je werpt haar verre van je. Overal heb je, als je brandt in het vuur van de publiciteit, behoefte aan. Behalve aan ironie. En je gaat hopen op een miraculeuze ingreep van buitenaf. Een hartaanval voor de personen die je niet met rust laten, een god of God die uit de hemel neerdaalt en je vijanden vermorzelt - je zou elke interventie, goddelijk of niet, zonder aarzeling begroeten. Maar wonderen gebeuren niet en de brand woedt voort. Tot hij is gaan smeulen en langzaam, vanzelf, zelfs geen vonken meer produceert. Althans, daar ga ik dan maar van uit.

Lees meer "Door de ironie heen (5): in opspraak, afkomst, lot, Michel Houellebecq" »

Uitgeverij De Contrabas

Cookies

De Contrabas maakt gebruik van cookies. Voor meer informatie Zie hier
.

januari 2015

ma di wo do vr za zo
      1 2 3 4
5 6 7 8 9 10 11
12 13 14 15 16 17 18
19 20 21 22 23 24 25
26 27 28 29 30 31  

Colofon

Redactie: Chrétien Breukers. Reacties onder eigen naam of dichters- pseudoniem zijn zeer welkom. Anonieme of niet ter zake doende reacties worden verwijderd.

Pageviews


Sinds 21 augustus 2005

Categorieën