Twitter

Facebook

Uitgeverij De Contrabas
Uitgeverij De Contrabas

Elders

20 april 2014

Boudewijn van Houten en Chrétien Breukers bij Boeken van de VPRO

19 april 2014

Nicole Montagne en Karin Anema bij Boeken van de VPRO

18 april 2014

Adiós, Gabo - Annick Vandorpe neemt afscheid van Gabriel Garcia Márquez

door Annick Vandorpe

De wereld treurt om het verlies van de Colombiaanse Nobelprijswinnaar Gabriel García Márquez (87), die donderdag in zijn woonst in Mexico-City overleed. Hij gaat de geschiedenis in als het boegbeeld van het magisch surrealisme. Zijn opus magnum Honderd jaar eenzaamheid is het best verkochte boek dat ooit in het Spaans is verschenen, op de Bijbel na.

‘Met het overlijden van Gabriel García Márquez, heeft de wereld een van zijn grootste visionaire schrijvers verloren – en een van de favoriete auteurs van mijn jeugd’, reageerde Barack Obama toen donderdagavond bekend werd dat de schrijver gestorven was.

Bill Clinton prees de ‘unieke verbeeldingskracht, scherpzinnigheid en emotionele eerlijkheid’ van de Colombiaanse schrijver. ‘Ik ben vereerd dat ik zijn vriend was en zijn groot hart en briljante geest meer dan twintig jaar lang gekend heb.’

In naam van Mexico, waar Márquez zich in 1961 vestigde, sprak president Enrique Pena Nieto zijn bedroefdheid uit over ‘de dood van een van de belangrijkste schrijvers van onze tijd’.

Lees meer "Adiós, Gabo - Annick Vandorpe neemt afscheid van Gabriel Garcia Márquez" »

Persverklaring n.a.v. ontbinden Martijn

Persverklaring (van A.H.J. Dautzenberg, naar aanleiding van deze kwestie):

1. Vereniging Martijn wordt verweten seks met kinderen te verheerlijken. Wat zouden pedofielen anders moeten verheerlijken? Seks met paarden?
2. Vereniging Martijn wordt verboden en ontbonden omdat haar activiteiten in strijd zijn met de openbare orde. Hoe zit het dan bijvoorbeeld met de bible belt (die kinderen weigert in te laten enten)?
3. Vereniging Martijn wordt verboden en ontbonden in het belang van de bescherming van de gezondheid en van de rechten en vrijheden van kinderen. Als ‘we’ hier blijkbaar zoveel belang aan hechten, waarom accepteren we dan dat jaarlijks 15.000 gevallen van kindermishandeling onbestraft blijven en waarom pakken we de belangrijkste haard van kindermisbruik niet aan: het gezin?

Dromen, fantasieën en verlangens zouden nooit verboden mogen worden. Het is voor velen hun enige troost.

Hier wil ik het voorlopig bij laten.

A.H.J. Dautzenberg

Een camping in de Ardèche, Marnix Gijsen en Gabriel Garcia Márquez

263px-Gabriel_Garcia_Marquez,_2009Toen ik rond de twintig was, kampeerde ik wel eens. Nee, dat is een veel te actieve zin. Toen ging ik wel eens met mensen mee, die kampeerden. Ik herinner me een vakantie met twee vrienden in de Ardèche, midden jaren tachtig. De camping werd voornamelijk bevolkt door Nederlanders en Belgen. Disco vanaf 10 uur in de avond. Friettent 24 uur geopend. Tegenover ons resideerde de bezitter van een Harley Davidson uit Vlaanderen, die zich samen met een tweeling aan de geneugten van het buitenleven overgaf. ’s Avonds draaide hij tot tien uur, als het stil moest worden, luide muziek. Na tien uur trok hij zich met de tweeling terug in de tent en vulden zijn grommerige bevelen aan de twee vrouwen de atmosfeer.

Links iets naar voren in het pad woonden drie vriendinnen. Ook Vlaams. Meisjes die de hele dag boeken lazen en stokbrood smeerden. Overdag dronken ze uit reusachtige flessen mineraalwater, na vijf uur in de middag uit reusachtige flessen wijn, uit van die goedkope flessen die je in de hypermarché kocht, met azijnflesdoppen. Wat zou er meer vanzelf spreken, dan een innig contact tussen ons - drie jongens die net begonnen waren aan de universiteit - en deze drie meisjes uit het buurland? Niet veel, en toch kwam het niet zo ver, ondanks diverse pogingen van beide partijen. We hadden het hele diplomatieke spel van loven en bieden blijkbaar alle zes nog niet helemaal in de vingers.

Lees meer "Een camping in de Ardèche, Marnix Gijsen en Gabriel Garcia Márquez" »

17 april 2014

Nina Cassian (1924-2014)

Nina Cassian foto Ileana GrillNina Cassian, the Grand Old Lady van de Roemeense literatuur, overleed gisteren 16 april in haar woonplaats New York, luttele maanden voor ze negentig kaarsjes had mogen uitblazen. Bij wijze van in memoriam nemen we hier Mysjkins inleiding over in zijn bloemlezing van hedendaagse Roemeense poëzie Voor de prijs van mijn mond (Poëziecentrum, Gent, 2013). Bijgaande foto (door Ileana Grill) schonk Nina Cassian aan haar vertaler Jan H. Mysjkin en wordt hier voor het eerst volledig afgedrukt.

Op de vraag hoe ze tot de ontdekking kwam dat ze literair talent had, antwoordde Nina Cassian: ‘Ik heb helemaal niets “ontdekt”. Ik schrijf poëzie, ik componeer, ik teken vanuit de staat van genade van een homo ludens.’ Renée Annie (zegge Nina) Cassian – op 27 november 1924 geboren te Galaţi, een nijvere havenstad vlakbij de Donaumonding – viel al jong op door haar veelvoudige artistieke begaafdheden. ‘Spel en feeërie zijn het kort begrip van mijn kinderjaren,’ zei ze. ‘Ik speelde aldoor. Niet met poppen, maar met klanken, tekeningen en woorden.’

Lees meer "Nina Cassian (1924-2014)" »

Zanger Rammstein is een gevoelige dichter

Op nu.nl een onthullend interview met de zanger van de Duitse smijtband Rammstein, Till Lindemann. Jawel, ik noem het interview ‘onthullend’, want dat is het. Het onthult namelijk hoe de cliché’s over poëzie altijd, overal, ook bij een zanger die het liefst zingt dat je voorover moet bukken om je door hem te laten schandaliseren, wat op zich heel prettig zou kunnen zijn, ik weet het niet, dat die cliché’s dus, altijd en overal werken. 

Het begint al meteen goed: ‘Rammstein-zanger Till Lindemann is niet bang dat zijn moeder zijn soms ‘‘smerige’’ teksten en gedichten verkeerd interpreteert. ​‘‘Mijn moeder is ontzettend cultureel onderlegd. Die weet hoe je zoiets moet lezen’’, zegt hij (..).’ Lief. Maar hij is natuurlijk ook enorm creatief: ‘De zanger is getrouwd met de band, die kun je niet eens serieus nemen. Dat is een heel ander persoon. De dichter is privé, die is helemaal op zichzelf gericht. Het dichten bevrijdt, het stroomt gewoon uit me.’

Dichten = stromen. Het lijkt wel of je Simon Vinkenoog aan het woord hoort. Nog één citaat: ‘De gedichten moeten neuken, neuken tot de dokter komt. Seks, messen, bloed en smerigheid. Zodat de lezer die dat waardeert denkt: ‘‘Ja, kom op, harder!’’ En precies na dat moment volgt er een gevoelig gedicht en breng je de sensibiliteit er in. Dat heb ik met Rammstein vaak meegemaakt. Dat er in de eerste rij gruwelijk brede motorrijders staan, die opeens begonnen te janken als we een sensitief nummer speelden. Als dat lukt, heb je alles goed gedaan.’

Een gekwelde dichter die ook zanger is... Zal ik die bundel nu wel, of niet, gaan lezen?

16 april 2014

Hoge Raad, verbied Vereniging Martijn niet - petitie + uitspraak Hoge Raad 18 april 2014

Update 18-4-2014 De Hoge Raad sprak en verbood (en ontbond) de vereniging: 

De Hoge Raad heeft vandaag beslist dat de vereniging Martijn wordt verboden en ontbonden omdat haar activiteiten in strijd zijn met de openbare orde.

Het Openbaar Ministerie (OM) heeft bij de rechtbank een verzoek ingediend om de vereniging Martijn te verbieden en te ontbinden. De rechtbank heeft dat verzoek toegewezen.
Het hof heeft de vordering echter afgewezen. De reden daarvoor was dat de samenleving volgens het hof in staat is zich teweer te stellen tegen ongewenste uitingen en gedragingen die weliswaar verwerpelijk, maar niet strafbaar zijn. De samenleving dient ook opvattingen voor lief te nemen die in brede kring worden verafschuwd, aldus het hof.

 

Lees de petitie op de website van de Volkskrant (en lees ook de fijnzinnige reacties):

In de Brief van de Dag van de Volkskrant doen ondergetekenden een beroep op de Hoge Raad om de Vereniging Martijn niet te verbieden, en wel om de volgende redenen:

- Een verbod zou de vrijheid van vereniging en van meningsuiting, alsmede de mogelijkheid van meningsvorming ernstig in gevaar brengen.

- Het is geenszins aangetoond dat de organisatie een bedreiging voor de samenleving vormt.

- Wij hebben er ernstig bezwaar tegen dat een ingrijpende inbreuk wordt gemaakt op de grondrechten van vrijheid van vereniging en vrijheid van meningsuiting op grond van een uitsluitend theoretische kans dat de ideeën van Martijn grootschalig zullen worden uitgedragen. Die kans is in het huidige tijdsgewricht nihil. Een slechts denkbeeldig gevaar voor de openbare orde kan een dergelijke inbreuk op grondrechten niet dragen.

Lees meer "Hoge Raad, verbied Vereniging Martijn niet - petitie + uitspraak Hoge Raad 18 april 2014" »

Huilen om Joost Prinsen

Bij De Wereld Draait Door droeg Joost Prinsen (onder meer) een gedicht voor van Robert Frost, in een item over een Engels boek waarin mannen hun huilgedichten verzamelden: ‘Stopping bij Woods on a Snowy Evening’. Een van de mooiste gedichten die ik ken, al is het wat gruizelige Engels dat Prinsen hanteert niet bevorderlijk voor de esthetische ervaring. 

Hoe dan ook, het is altijd mooi om Frosts gedicht weer eens te horen of te lezen. Frost, de Amerikaans Auden, is erg sterk in het vanzelfsprekende gedicht, de regels die er altijd al lijken te zijn geweest. Misschien is dat wel het kenmerk van een klassiek gedicht: het lijkt er altijd al te zijn geweest.

Daar dacht ik aan toen ik, niet veel later,  het gedicht ‘Leiklos’ las, van Joseph Brodsky. Misschien geen gedicht om van te gaan huilen, maar wel huiveringwekkend. Want wat gebeurt daar, in die paar regels? Brodsky schildert het leven van een jood uit 1880, wonend aan de Leiklos, een straat in Vilnius (Litouwen). Het gedicht leunt sterk op het ‘stel dat’ - maar is de oude jood uit Brodsky’s verhaal niet ‘gewoon’ hetzelfde lot beschoren als Brodsky (‘en varend naar Amerika / je maag wanhopig om te keren’):

Leiklos

Je zult van 1880 zijn
en door het raam naar buiten kijken
over het Katarinaplein
waar kruisen tot de hemel reiken;
steeds met een mond vol tanden staan,
je voor je moeder doodgeneren,
door de straten van het getto gaan
achter een kar met oude kleren;
of met het dek over je heen,
zeg maar van Poolse meisjes dromen,
om dan in Wereldoorlog I
in de Karpaten om te komen
Voor God en Vaderland, Hoera,
ofwel je peijes af te scheren
en varend naar Amerika
je maag wanhopig om te keren.

Uit: De meisjes van Zanzibar, twintigste-eeuwse Russische, Tsjechische en Poolse gedichten, Plantage, Leiden, 2000 (derde druk); deze vertaling is van de Leidse slavisten samen met Karel van het Reve.

13 april 2014

Dirk Leyman gaat eens los. En dat is fijn.

Laatst schreef ik dit stukje, waarin ik, enigszins vermoeid, terugblikte op weken zonder literair nieuws. Dat misschien niet altijd literair nieuws is. Of toch wel? In het geval van Jeroen Theunissens uitval over het weggeven van een plot, het plot van een boek van Gaea Schoeters, door Dirk Leyman, wat dan weer een verborgen uithaal richting Mark Cloostermans en Dirk Leyman was, enfin, leest u het nog eens rustig na, kreeg een staartje.

Op de website van Deus ex Machina wordt een inventarisatie gemaakt en komen allerlei partijen aan het woord. Het is een komen en gaan van voors en tegens, de hele obligate machine van meningen en tegenmeningen komt aan bod. Dat is leuk en mooi. Maar het fijnst is toch de reactie van Dirk Leyman, niet iemand die we kennen van de polemische uithaal. Hij noteert, in antwoord op de door hem mede onderuit gehaalde Schoeters, die hem ‘een geweldige lul’ noemde, onder meer:

‘Als criticus met ruim vijftien jaar integer literair recenseren op de teller ben ik onderhand wel wat gewoon en strijk ik over het hart. De plot dan. Was het werkelijk dat maar, dat driehoeksrelatietje-dat-je-op-je-klompen-voelt-aankomen, bovendien nog in een ongeloofwaardige seksevloeibaarheid gegoten? (Overigens: hebben al die luitjes die op je FB-pagina meehuilen met de wolven in het bos het boek dan al gelezen? Ik ben benieuwd naar hun mening over die fameuze plot) Het spijt me: een driestuiversroman heeft vaak een verrassender ontknoping. En als een boek meteen als een kaartenhuisje instort zonder een plot, is het dan wel een goed boek? Valt of staat jouw roman met de plot? Volgens jou dus wel? Ik mag hopen van niet, dat is pas een zwaktebod.’

Lees meer "Dirk Leyman gaat eens los. En dat is fijn." »

12 april 2014

we hebben rugpijn van hetzelfde matras

9789044625516-daniel-vis-crowdsurfen-op-laag-water-178Vandaag verscheen de debuutbundel van Daniël Vis, Crowdsurfen op laag water. Mooie titel. Ik ‘kende’ het werk van Vis al, via slams en allerlei blaadjes, bladen en websites. En ik zag er al wat in, voornamelijk omdat hij niet lijdt aan de ziekte van de verwondering, een ziekte die de hele Nederlandstalige, hedendaagse dichtkunst heeft aangetast en menig debuut (en dan, het spijt me dat ik het moet zeggen, vooral van vrouwelijke dichters) nagenoeg onlees- en ongenietbaar maakt.

Hij schrijft heel ‘droog’, heel beschrijvend, zijn gedichten zijn opeenstapelingen van tafereeltjes, scènes is misschien een beter woord, die hij in ultrakorte cycli bijeenbrengt en aan elkaar geregen presenteert. Ik kom nog op het boek terug, maar toen ik de bundel vanmiddag voor de eerste keer las, kwam het ‘aha, dit is dus iets bijzonders-moment’ over me op bladzijde 25. Daar las ik het tweede (en laatste) gedicht van de reeks ‘De inhoud van het basispakket’.

II

we hebben rugpijn van hetzelfde matras.

ik leg een hand op je buik.
je beweegt
voor de grap
alsof er iets schopt.

onze bagagedragers zijn te roestig
voor veilige kinderzitjes.

we herinneren ons, in bed
te wachten op de boze terugkeer
na een ouderavond.

de resten van je anticonceptie
spoelen naar zee.
maken de vissen onvruchtbaar.

Het doet me denken aan het werk van Jürgen Smit, ook al zo iemand die - en misschien nog hartstochtelijker - kan zwijgen, en ook iemand die geen commentaar levert, maar alleen beschrijft wat hij wil beschrijven. Zonder commentaar. Het is heel moeilijk om een gedicht te maken op die manier, - elk verkeerd gekozen woord is meteen ook heel erg verkeerd. Maar Smit, en nu Vis (korte namen, trouwens) lukt het om lyriek te slaan uit bijna niks. Hoewel, dat bijna niks is al meer dan genoeg. Zeker na die ingehouden paukeslag, die de laatste regel is.

11 april 2014

Rogi Wieg, ‘gerecenseerd’ op Meander

WiegomslagLevity Peters formuleert soms wat moeizaam. Vooral als hij zich geen raad weet met het te bespreken werk. Neem dit stuk, over de nieuwe bundel van Rogi Wieg (Afgekapt dichtwerk), een bundel die ik helaas nog niet in mijn bezit heb. Het is een litanie van onmacht, een badkuip vol onhandige formuleringen, een kruisgang vol moedwil & misverstand. Een beetje een prutsstuk. Net als bij T. van Deel vroeger zitten er heel veel citaten in de recensie, dan lijkt het nog wel wat. Daarom kon ik, gelukkig, alvast kennis nemen van dit gedicht:

Een zeer zacht spijkerbed

Ooit moest ik mijn verzen afkappen
van hun stam en ze laten rotten op
een grasland in de droge hitte.
Afgekapt Dichtwerk zou ik
al mijn gemaakte taal noemen,
gelegen in een alles – ja, ook het alfabet -
smeltende warmte die zich over gras gelegd
had, als vuur over mijn dode toekomst.
En ik zou alleen Het Niets kunnen dichten.

Maar Jezus verscheen rood en blauw
geslagen, met Zijn magere, wat jonge lijf,
een zeer zacht spijkerbed, en Hij liet mij daarop
rusten, nadenken over poëzie.

De zesde dag haalde ik mijn nog ongeschonden
verzen uit de hitte. En Jezus gaf mij
een zonsondergang aan mijn linkerkant en
een rivier met visjes aan mijn rechterhand.

Hij gaf mij het kaarslicht, de vulpen en het papier,
en ik maakte niet een chanson anonyme,
of een testament, maar Eigen Nieuwe Verzen.
Total playing time:
de rest mijner oudere mannen jaren.
En misschien zelfs langer.

Peters komt hierover met de volgende bewering: ‘Dit gedicht roept alle irritatie op die Rogi Wieg altijd bij mij heeft gewekt, met elke bundel opnieuw.’ Misschien snap ik dat nog wel, maar je kunt - zelfs als je van kwade wil bent - niet ontkennen dat dit een geweldig gedicht is: juist omdat het bijna plaatsvervangende schaamte oproept. Het heeft alles wat Wieg altijd al had, lichte pathetiek, nou ja, meer dan lichte pathetiek, een hang naar het religieuze of mystieke en het überpersoonlijke waar niet iedereen zomaar mee weg kan komen.

En nee, als je dit gedicht heel precies leest, als een Dorknoper eerste klas, dan ‘klopt het niet’, maar hé, who cares en wat maakt dát uit? Het is mooi, en het is huiveringwekkend. Die man die door het leven is gegaan, om vervolgens... gedichten te gaan schrijven, iets wat hij altijd al heeft gedaan, kortom. En hoe kwam hij tot dat inzicht? Na een heilzame sessie, van zes dagen (lees de bijbel er op na), op de zich als een zeer zacht spijkerbed manifesterende Jezus. Wie dat als dichter in 23 regels kan oproepen, verdient betere recensies. Ik zal mijn best doen.

10 april 2014

En dat stroomt maar / Dat idioomt maar / En dat symptoomt maar / In de literatuur

Wegens veel weg, was ik enige tijd afwezig. Lekker rustig. Althans, op het gebied van de literaire nieuwsvoorziening. Gisteren nam ik de berichten eens door en ineens dacht ik aan dat prachtige lied van Drs. P, waarvan ik deze strofe graag voor me uit murmel, soms:

De eerste heeft de helderheid van griesmeelpap
De tweede vindt de eerste onvoorstelbaar knap
De derde schrijft uitsluitend voor de linkse hap
De eerste roemt de derde om zijn meesterschap
En deze gaat dan weer met nummer twee op stap
En zo bloeit de literatuur

Iedereen kan de namen invullen, bij wijze van spreken Maar vooral: ‘En zo bloeit de literatuur.’ Want die bloeit, al heeft de bloei verrassend veel weg van onkruidachtige bemossing. Af en toe raakt een stukje mos los en dan komt dat in de nieuwsvoorziening. 

1. Abdelkader Benali gispt jonge schrijvers. Gezien op Tzum. Hier, hier en hierBad boy Benali stookte een vuurtje en het werd een brandje. Een binnenbrandje. Een kwestie die als een leeggelopen ballon ergens rond postcode 1073 of hoger neerkwam.

Lees meer "En dat stroomt maar / Dat idioomt maar / En dat symptoomt maar / In de literatuur" »

08 april 2014

Geen nieuwe dichtbundel. Maar wat dan wel?

In reactie op dit artikel van Bouke Vlierhuis. En op dit etherische breiwerkje van Erik Lindner.

‘Ik schrijf — nog steeds — poëzie omdat ik nieuwsgierig ben naar wat de taal vermag. Al schrijvend ontdek ik soms klanken, ritmes en betekenissen; woorden roepen weer nieuwe woorden op. Vaak besef ik pas achteraf wát ik heb geschreven, maar wonderlijk genoeg vormt het geheel van wat ik schrijf een mozaïek dat het antwoord bevat op de vraag ‘‘Waarom schrijft u poëzie?’’, een vraag die niet ongelijk is aan ‘‘Wie bent u?’’. Ik schrijf geen poëzie om de carrière, om de semigoddelijke status die sommige dichters zich aanmeten, of aangemeten krijgen. Ik schrijf omdat ik de taal als een werktuig zie, een werktuig waar ik met plezier mee werk.’

Goh, wat een leuk citaat. Wie zou dat geschreven hebben? Oh wacht, ikzelf, in mijn boek Gedichten schrijven, ooit op de markt gebracht door Augustus, nu onderdeel van AtlasContact, het megafusiebedrijf dat mij enige tijd geleden zo liefdeloos op de literaire straatkeien zette, wat - gezien de gang van zaken rond mijn prozadebuut, a blessing in disguise was, maar dit terzijde. Dichten is werken met taal, of werken aan de taal - en als je een hoogromantische of existentialistische bui hebt, kun je ook nog (desnoods) zeggen dat de taal aan je werkt, ongeveer zoals A. Roland Holst het in zijn laatste gedicht beschreef: ‘Mijn ziel moge altijd dankbaar blijven / voor de genade van het woord / dat met mij vecht en aan den lijve / te keer gaat’ et cetera.

Lees meer "Geen nieuwe dichtbundel. Maar wat dan wel?" »

07 april 2014

Dit weekend was ik in Venlo

EmilszarcowiczDit weekend was ik in Venlo. Ik sprak met en voor honderden Limburgers, verenigingsmensen, vrijgestelden... enfin, met alles en iedereen. Dit alles ter hopelijk meerdere eer en glorie van mijn boek Een zoon van Limburg. Maar daar wilde ik het hier niet over hebben.

Op zondagmiddag, gisteren dus, was ik te gast bij Frans Pollux in zijn muzikale talkshow in theater De Maaspoort. Eerlijk gezegd kende ik die show niet, maar ja, dat is op zich geen wonder. Ik kom niet heel vaak in Venlo.

Wat eigenlijk wel jammer is; toen ik op zaterdag door de stad liep, op weg naar een optreden, merkte ik dat het daar in Venlo eigenlijk heel aangenaam is. Het is een stadje met een fijne maat, met een echt ouderwets centrum, alwaar museum, theater en raadhuis. Ik kwam zelfs, zomaar, in het wild, Arno Adams tegen.

Lees meer "Dit weekend was ik in Venlo" »

05 april 2014

Verloren interview met Michel Foucault op YouTube

«Je ne souhaite pas qu’au cours de l’émission télévisée que vous voulez bien me consacrer, une place soit faite à des données biographiques. Je considère en effet qu’elles sont sans importance pour le sujet traité.» C’est cet encart, tapé à la machine, qui introduit cette interview, quasiment inédite, de Michel Foucault.

Een verloren gewaand interview met Foucault, door De Papieren Man / Dirk Leyman gesignaleerd op Facebook (en gepubliceerd op de website van Liberation: ‘Een zeldzaam interview met de Franse filosoof Michel Foucault (1926-1984) uit 1971 is opgedoken op YouTube. Hij voerde het gesprek toen met zijn Nederlandse collega Fons Elders, in zijn woning in de Rue de Vaugirard te Parijs. De ondertiteling is in het Nederlands en het Engels.’

04 april 2014

Mooi artikel over Bohumil Hrabal

Vandaag in de Wiener Zeitung: ‘Ich schaue nur und staune’, een mooi artikel in het kader van het Bohumil Hrabal Jubeljaar:

Ab 1949 schuftete Hrabal vier Jahre in einem Stahlwerk als einfacher Arbeiter und hatte dort einen fast tödlichen Unfall. Dann arbeitete er vier Jahre in einer Altpapiersammelstelle, wo er von den Zensurbehörden des kommunistischen Regimes Zehntausende aussortierter Bücher und Druckschriften zu Ballen pressen musste; danach war er vier Jahre als Kulissenschieber in einem Theater tätig.

Erst 1963, mit Ende 40, konnte ihn seine Frau dazu überreden, sich ganz der Literatur zu widmen. Seit den 1930er Jahren hatte Hrabal Texte verfasst und war lange Zeit stark vom französischen und tschechischen Surrealismus beeinflusst. In den folgenden fünf Jahren wurde er schnell zum beliebtesten Autor der Tschechoslowakei.

03 april 2014

Daar twee minkukels in een populair programma die over Lekkerkerkers lijk eens even goede sier met de nalatenschap van Slauerhoff maken.

Schaamteloze televisie gisteren, bij De Wereld Draait Door. Aad Meinderts, de man die het Letterkundig Museum probeert te veranderen in een kermistent (of beter: in een bordeel), wat op zichzelf best in de geest van de letteren is, al heeft Meinderts net zo veel verstand van de letteren als een gemiddelde bordeelhouder van de kermis, enfin, waar gaat dat heen? - Aad Meinderts en Adriaan van Dis keuvelden gisteren tijdens deze talkshow over de recente aankoop van het Museum, de kisten van J.J. Slauerhoff (van antiquariaat Holthuis gekocht, uit de nalatenschap van Slauerhoff-editeur Kees Lekkerkerker). Tamelijk onthutsende televisie in het ijdelheidsgenre.

Op zijn Facebookpagina schreef Rutger H. Cornets de Groot een treffend commentaar: ‘Hier een van de beste editeurs die de Nederlandse letterkunde heeft gekend, Kees Lekkerkerker, die een goed deel van zijn leven aan Slauerhoff heeft gegeven - en daar twee minkukels in een populair programma die over Lekkerkerkers lijk eens even goede sier met de nalatenschap van Slauerhoff maken. Aan de galg met die twee!’

02 april 2014

Jan Arends zorgt voor controverse, uiteraard

Uitgeverij Lebowski gaat het volledig werk van Jan Arends opnieuw uitgeven. Eind dit jaar zullen 4 titels van Arends in de winkel liggen, samen met een herziene editie van een biografie die ook al eerder is geschreven door Nico Keuning. Dit bericht viel niet in goede aarde bij De Bezige Bij, de uitgever die dit werk in eerste instantie uitgaf, maar het inmiddels al jaren niet meer drukt. Anton de Goede ging in op deze zaak, met reacties van Oscar van Gelderen (Lebowski).

Luister hier.

01 april 2014

Recensie: Dit is hoe een storm ontstaat - Pim te Bokkel

Te bokkelDe nieuwe bundel van Pim te Bokkel, Dit is hoe een storm ontstaat, is al veel geroemd. Ik ga dat nog een keer doen.

Te Bokkel werd, volgens zijn eigen site, onder andere geprezen omdat hij goed poëzie kon schrijven met ‘gewone, alledaagse woorden’. Maar het gaat verder dan woorden. De poëzie van Te Bokkel heeft zijn wortels altijd in het gewone, in dat wat er om ons heen is. Ten diepste is Te Bokkel een zuiver anekdotisch dichter. Alleen wil hij in één moeite door ook altijd begrijpen wat die anekdote betekent of kan betekenen. En liefst wil hij dan ook meteen iets zeggen over de condition humaine in het algemeen.

Lees meer "Recensie: Dit is hoe een storm ontstaat - Pim te Bokkel" »

Uitgeverij De Contrabas
Das Haus am Salzhof. Pension in Brandenburg a/d Havel, dichtbij Berlijn. Vanaf 10 augustus 2013. Interessant voor schrijvers en dichters.

Cookies

De Contrabas maakt gebruik van cookies. Voor meer informatie Zie hier
.

april 2014

ma di wo do vr za zo
  1 2 3 4 5 6
7 8 9 10 11 12 13
14 15 16 17 18 19 20
21 22 23 24 25 26 27
28 29 30        

Colofon

Redactie: Chrétien Breukers. Reacties onder eigen naam of dichters- pseudoniem zijn zeer welkom. Anonieme of niet ter zake doende reacties worden verwijderd.

Pageviews


Sinds 21 augustus 2005

Categorieën